Francisco van Jole @ 2525

2525/ home

Francisco van Jole

Rotterdam - Gezellig werd het die middag niet meer.

Deze week in 2525 / nieuwsgids: geen muziek, geen succes, geen geld, geen boeken, geen seks. En nog veel meer.
Lezen? Klik hier.

HOME - WEBCAM - E-MAIL - BIO

LE CHIEN
3 augustus

"Ik moet je wat vertellen," zei ze.
Nou, dan weet je het wel. Als iets verteld moet gaan worden met de aankondiging dat het verteld gaat worden dan is het slecht nieuws. De enigen die zich daar niet aan bezondigen zijn nieuwslezers, maar die doen dan ook niets anders dan slecht nieuws vertellen. Daarbij is het weer de omgekeerde uitzondering. Als een nieuwslezer zegt dat er nieuws is, wat merkwaardig genoeg slechts zelden voorkomt, dan is het meestal goed nieuws. "Er is nieuws van Camp David." "Er is nieuws over kroonprins Willem-Alexander en Maxima." "Er is nieuws over de vermisten."

Ze stak een sigaret op en blies de rook harder uit dan noodzakelijk was, als een vulkaan die van plan is de directe omgeving voor de komende dertig jaar onbewoonbaar te maken. Haar gebruinde armen bewogen heen en weer, het linkerbeen wipte op het rechter. Haar ogen simuleerden een tafeltenniswedstrijd. Ik slikte.
"Ik heb tijdens de vakantie iemand ontmoet."
M'n mond was al droog voordat ze de zin had uitgesproken. Dit was al de zoveelste keer dat het me overkwam. Ik heb een enorme hekel aan vakantie dus gaat vriendin met vriendin naar een of ander warm droomoord om daar vervolgens te vallen voor de eerste de beste charlatan die het hele voorjaar heeft geoefend op een imposant kletsverhaal.

Ik vloekte inwendig, m'n maag kromp ineen maar ik waakte ervoor ook maar iets te laten merken. Zo achteloos mogelijk greep ik een sigaret. Kwaad worden is wel het laatste dat helpt, dat is immers al tevoren ingecalculeerd. Verdriet idem dito. Een hart dat uit je omhelzing wegglipt is als een vogeltje dat uit z'n kooi ontsnapt. Het heeft geen zin er achter aan te rennen, te proberen er theedoeken overheen te gooien. Geduld en kalmte zijn je enige wapens. En hopen dat het terugkeert, al is het maar van de honger.

Ze keek me strak aan, de armen en het been verstilden.
"Je bent helemaal niet boos."
"Waarom zou ik? Dat soort dingen gebeuren. Zon, strand, palmen, drank, mooie mensen, vrijheid. Je hoeft geen biochemicus te zijn om te weten dat daar passie uit voort komt."
Plato, Descartes, hoorden jullie me? Rationalisme in de praktijk! Ik wreef met m'n hand voorzichtig over mijn buik in een poging mijn maag weer recht te keren.
"Ik wil 'm op gaan zoeken."
"Dat lijkt me geen goed idee."

Twee weken later zat hij bij thuiskomst onverwacht in de huiskamer. Een Fransman.
"Dit is Maurice," zei ze.
"Bonjour. Ça va? Mais, het lijkt me het beste als je nu meteen vertrekt. La porte c'est là."
Hij keek haar verbijsterd aan en protesteerde met dezelfde dramatiek waarmee hij haar vermoedelijk in eerste instantie ook had ingepalmd. De viespeuk. Hij wilde niet de straat op gegooid worden als een hond, "comme un chien".

De laatste woorden bleven hangen. Hebbes. De bijnaam was geboren. Tegenstanders moet je altijd zo snel mogelijk een bijnaam geven. Dat maakt je sterker en hen zwakker. Je vecht niet tegen Duitsers want daar kon je het vorig jaar wellicht nog goed mee vinden. Je vecht tegen 'moffen'. Niet de Amerikanen moeten naar huis want Michael Jackson mag best langs komen, nee de Yankees moeten home.
Maurice, le chien, de hond. Ik sloeg mezelf van plezier op de dijen. Dat was 'm en hij moest zo snel mogelijk met z'n staart tussen z'n benen vertrekken.

Het is jaren later, de bewuste liefde is gevaporiseerd als was het parfum. Geen pijn, geen spijt, gewoon weg. Maar soms hoor ik die naam nog voorbij komen op de radio of zie hem opduiken in de krant. Ongeacht de context kan ik een grinnik niet onderdrukken.
En dat wordt altijd verkeerd begrepen.

PS: Ik heb een web-forum toegvoegd aan de site. Gebruik het.

vorige editie

Index

HOME - WEBCAM - E-MAIL - BIO