Francisco van Jole @ 2525

2525/ home

Francisco van Jole

Hollum - Wolkendekens zijn altijd koud.

Deze week in 2525 / nieuwsgids: mislukt de digitale revolutie?, Nederlanders mailen niet, het gevoel van dieren. En nog veel meer.
Lezen? Klik hier.

HOME - WEBCAM - E-MAIL - BIO

DAGEN
20 augustus

De torenklok slaat twaalf en het gegalm daalt als zeepbellen langzaam neer op het café-terras. Om mij heen kletsen mensen in een houding die je anders alleen op televisie ziet. In plaats van dat ze elkaar aankijken zijn hun gezichten dezelfde kant uitgericht en moet hun stemgeluid een hoek van negentig graden maken om de ander te bereiken. Hun blikken betasten zonder schroom de flanerende voorbijgangers en onderwijl leveren ze luid pratend het commentaar dat eigenlijk heimelijk zou moeten zijn. "Moet je die broek zien. Geen gezicht." "Die mag ook wel eens naar de kapper."
Een wat oudere man met een enigszins door elkaar geschud voorkomen die alleen aan een tafeltje zit, heft zijn borrelglas en roept luid: "De dag is nog jong!" Hij kijkt om zich heen en zoekt met een een onzekere grijns naar een sprankje contact tussen de meewarige blikken die hem ten deel vallen.

Welke sadist zou bedacht hebben dat een nieuwe dag om twaalf uur 's nachts begint? Het is een onontkoombare kwelling. Je staat om acht uur in de ochtend op, hoort de weerman op de radio zeggen dat het vandaag een mooie dag wordt en je realiseert jezelf dat één derde van diezelfde dag al voorbij is. Ik schiet er meestal meteen van in de stress.

De Pools/Amerikaanse schrijver Jerzy Kosinski (o.a. 'The painted bird' en 'Being there') loste dat probleem op door het etmaal in tweeën te splitsen. Hij sliep 's nachts vier uur en in de middag nog eens vier uur. Steeds van vier tot acht. Zo werd iedere dag twee dagen.
Ik heb dat voorbeeld een tijdlang gevolgd en ontdekte dat het onmiskenbaar voordelen heeft. Het combineert de effectieve productiviteit van de nacht met het noodzakelijk sociale van de dag, de voordelen van kluizenaarschap (geen gezeur aan je kop) met die van menselijk contact (niet alleen maar je eigen gedachten najagen).
Echt makkelijk was het natuurlijk niet. Het sociale leven houdt niet om vier uur in de middag op, noch begint het om acht uur 's avonds. En warm eten als ontbijt bleek ook een kwestie van moeilijk wennen, al is dat in andere landen de normaalste zaak van de wereld. Gebakken aardappelen met stroop bijvoorbeeld in de Verenigde Staten. Of zoals in Nicaragua: rijst met bonen.

In plaats van rust bleek het op den duur echter nog meer onrust te geven, alsof je een leven leidt met twee agenda's. Ik kon de dagen van de week niet meer van elkaar onderscheiden. Misschien dat het met de 24-uurs economie nu makkelijker zou zijn omdat de zeven dagen steeds meer op elkaar zijn gaan lijken maar indertijd, tien jaar geleden, was iedere dag nog anders. Op zondag viel alles stil alsof we nog in een god geloofden, op zaterdag werd dat voorbereid, op vrijdag daarnaar uitgekeken. Zelfs de maandag vertoonde nog de vage contouren van een wasdag. Gooi dat door elkaar en als snel ontstaat het onzekere gevoel dat je krijgt als je in een vreemde stad de weg kwijt bent en de plattegrond de kleine straatjes niet vermeldt. Ben ik nou hier of daar?
Toen ik in 1991 las dat Kosinski, amper 58 jaar oud, zichzelf verdronken had in zijn eigen badkuip ben ik er mee gestopt. Twee keer zo snel leven, duurt kennelijk ook de helft korter.

De aangeschoten man op het terras staat op en wankelt weg. Zijn linkervoet heeft moeite te bepalen waar de rechter zich bevindt en andersom. Het terraspubliek kijkt hem na met een mengeling van medelijden en opluchting. Een eenzaam in drank gehuld bestaan als straf voor het onvermogen jezelf aan te passen aan de rest.

De dag is nog jong, ik ga maar eens naar bed.

Zaterdag: Ondertitels
Vrijdag: Vlieg
Donderdag: Duisternis
Woensdag: Nee
Dinsdag: Angst
Maandag: Woordenkracht

Index

Commentaar? 2525 / webforum
PS: er zijn nieuwe banners.

Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url.

HOME - WEBCAM - E-MAIL - BIO