| 2525/ home | Francisco van Jole |
|
|
Rotterdam - Het was zo'n zondag waar niemand raad mee weet. |
LIVE WEBCAM: STEMMING: WEBFORUM: "En wat vind je er zelf van?" 
BIO 2525 POPULAIR: 1 - Internet-Sensatie 2 - Cam@Rotterdam 3 - Het Rijk der Fabelen 4 - De Anti-pagina's 5 - Piet Heyn  HET UITZICHT ARCHIEF HOME 3.0 (1998) HOME 2.0 (1997) HOME 1.0 (1996) BEZOEKERS: 
(sinds 3-9-1999) HELP 2525 
|
Deze week in 2525 / nieuwsgids: mislukt de digitale revolutie?, Nederlanders mailen niet, het gevoel van dieren. En nog veel meer. Lezen? Klik hier. GRAS 27 augustus Soms gaat de telefoon of de deurbel en is er iemand die wil weten hoe ik mezelf de wereld in 2020 voorstel. Ik zal het u vertellen. Een park in 2020. De geur van vers gemaaid gras danst door de lucht. Het ruikt naar een mengeling van landerige namiddagen, halfvolle flessen witte wijn, picknick plaids en de feromonen van buikvlinders. De geur van gemaaid gras is een soort biologisch valium. Althans, voor ons mensen, want voor de nog levende grassprietjes moet het een hel zijn. Planten communiceren door middel van geuren weten we sinds een jaar of twintig. De gevelde sprieten verspreiden de geurstof om hun soortgenoten te waarschuwen voor naderend gevaar. Is er ooit een zinlozer systeem ontwikkeld? De nog levende sprieten trillen van doodsangst bij het waarnemen van het luchtalarm maar er is geen uitweg. Ze rukken tevergeefs aan hun wortels. Proberen zich plat tegen de grond te drukken. Vluchten is onmogelijk. Over het gazon rolt een platte doos met daarop het logo van de plantsoenendienst. De robo-maaier WK13 werkt in zijn eentje en gedurende het hele seizoen het park af. Als hij bij het laatste veld aanbelandt is het gras op het eerste gazon alweer voldoende gegroeid en begint hij onvermoeibaar opnieuw. Volautomatisch, intelligente software, we kennen het wel. Er loopt een jonge man voorbij met om hem heen ravottend een jonge hond. Soms springt het beest tegen zijn zwarte rok op, dan weer stormt hij over het veld jagend op denkbeeldige prooien. De man roept niet, fluit niet. In zijn hand draagt hij een klein apparaatje, de M-leash. Draadloos zendt het hoogfrequente en dus voor de mens onhoorbare commando's naar de hond als Kom!, Apport!, Zit! De ontvangerchip is in het oor van het dier ingebracht. Een techologische zegen voor het park waar sinds de opkomst van het dingetje nooit meer het gefrustreerde, aggressieve geschreeuw van hondenbezitters weerklinkt. Vanuit de tegenovergestelde richting komen twee meisjes vrijwel geruisloos aanglijden op motoskates. Ze lijken te kletsen, althans de linker praat met enige regelmaat maar de ander blijft zwijgen. Het is anders dan het lijkt, zie ik als ze dichterbij komen. Het linker meisje blijkt T-earrings te dragen, de nieuwste versie mobiele telefoons die de vorm van oorbellen hebben. Ze voert een telefoongesprek. Ik herschik op de bank de plastic tassen die mijn hoofdkussen vormen en ga liggen. In de fles bessenwijn op mijn buik resteert minder dan een slok. Starend naar de hemel zie ik de eerste plukjes van regenwolken verschijnen. "Blijft het vannacht droog of zal ik toch naar de nachtopvang moeten?" Ik snuif de geur van het gemaaide gras op. Voor het eerst ruik ik angst. Commentaar? 2525 / webforum PS: er zijn nieuwe banners. Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url. |
