| 2525/ home | Francisco van Jole |
|
|
Ergens - Richtingaanwijzers zijn een natuurverschijnsel.
|
LIVE WEBCAM: STEMMING: WEBFORUM: "En wat vind je er zelf van?" 
BIO 2525 POPULAIR: 1 - Internet-Sensatie 2 - Cam@Rotterdam 3 - Het Rijk der Fabelen 4 - De Anti-pagina's 5 - Piet Heyn  HET UITZICHT ARCHIEF HOME 3.0 (1998) HOME 2.0 (1997) HOME 1.0 (1996) BEZOEKERS: 
(sinds 3-9-1999) HELP 2525 
|
Deze week in 2525 / nieuwsgids: mislukt de digitale revolutie?, Nederlanders mailen niet, het gevoel van dieren. En nog veel meer. Lezen? Klik hier. FILM 28 augustus Zo ongemerkt mogelijk werp ik een blik op m'n horloge. Het is zeven minuten voor half tien aan de eettafel en de laatste twee minuten waren wederom in stilte gedrenkt. Zo'n stilte die aan het samenzijn kleeft als een stuk kauwgom aan een schoen en zijn greep op de sfeer maar niet wil loslaten. Het sissen van de brandende kaarsen is hoorbaar. Ik probeer het opnieuw. "Dus je hebt wel naar je zin met je nieuwe baan?" "Ja, dat bevalt prima." "Ah, dat is mooi." "Ja." Stilte. Mitchell Feigenbaum, natuurkundige te Los Alamos en een van de grondleggers van de chaos-theorie, ontdekte tijdens het laatste jaar van zijn universitaire studie dat hij niet in staat was gewone gesprekken te voeren. Dus koos hij tijdens lunchpauzes in de mensa steevast een tafeltje uit binnen gehoorsafstand van druk kletsende medestudenten om te achterhalen hoe dat gaat, kletspraatjes maken. Hij hoorde ze praten over muziek, auto's, uitgaan, roddelen en nam zorgvuldig de opbouw van de gesprekken in zich op, de vragen en wedervragen, de antwoorden en tussendoortjes. Om ze later zelf in de praktijk te brengen. Ik ben geen natuurkundige en ik heb van nooit van iets anders de grond gelegd dan van een keukenzeiltje, ergens begin jaren tachtig, waarbij binnen een week al allerlei bobbels ontstonden. Maar ik deel wel een eigenschap met de grote natuurkundige: ik kan geen gesprekken voeren. Een mensa had ik niet tot mijn beschikking dus bestudeerde ik filmdialogen. Films zijn immers ons gedroomd leven zoals we het niet hebben, zoals het zou moeten, zoals we het zouden willen. Idealer is amper voorstelbaar. "Here's looking at you kid," zeg ik terwijl ik haar, hangend aan de bar, een vuurtje geef. "Wat zeg je?" "Laat maar." "Have you ever given a foot massage?" vraag ik aan mijn disgenoot, terwijl de ober de borden van tafel haalt. "Sorry?" "Een voetmassage. Wel eens gedaan?" "Nee. Wat is dat trouwens voor een rare vraag?" "You either surf or you fight," merk ik op, liggend op een strand waar zonnebaders hun reincarnatie als sardientje voorbereiden. "Ik surf niet." "Ah." Het werkt dus niet realiseerde ik me na een tijd. Films zijn geregisseerd, het leven niet. Het noemen van titels levert meer op dan er uit citeren. Maar tegelijkertijd is niets erger dan het noemen van filmtitels. Mensen beginnen er pas over als alle andere middelen zijn uitgewerkt. Het is de reddingsboei van iedere conversatie, als ieder contact dreigt te verzuipen in een zee van stilte. Het is twee minuten over half tien. Het geluid van bestek dat langs serviesgoed schraapt weerklinkt onbelemmerd door de kamer en camoufleert het zwijgen dat alweer driehonderd seconden duurt. Seconden die zo traag voorbijspringen dat ik ze onwillekeurig ga tellen. "Leuke collega's?" "Het lijkt er wel op. Ik werk er nog te kort." "Ah." Stilte. "Zeg, heb je toevallig 'Being John Malkovich' gezien?" "Nee." "O." Meestal ontdek je bij mensen die je lange tijd niet hebt gezien te laat waarom dat eigenlijk ook alweer zo was. Commentaar? 2525 / webforum PS: er zijn nieuwe banners. Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url. |
