| 2525/ home | Francisco van Jole |
|
|
Rotterdam - Plaatselijk wat bewolking. |
LIVE WEBCAM: STEMMING: WEBFORUM: "En wat vind je er zelf van?" 
BIO 2525 POPULAIR: 1 - Internet-Sensatie 2 - Cam@Rotterdam 3 - Het Rijk der Fabelen 4 - De Anti-pagina's 5 - Piet Heyn  HET UITZICHT ARCHIEF HOME 3.0 (1998) HOME 2.0 (1997) HOME 1.0 (1996) BEZOEKERS: 
(sinds 3-9-1999) HELP 2525 
|
Deze week in 2525 / nieuwsgids: mislukt de digitale revolutie?, Nederlanders mailen niet, het gevoel van dieren. En nog veel meer. Lezen? Klik hier. NIETS 29 augustus "Waar denk je aan?" vroeg ik terwijl mijn hand haar blote borst streelde. De gordijnstof voor de ramen filterde het felle zonlicht tot een zachtgele gloed die door de kamer zweefde als een ochtendnevel in de bergen. Het was warm en in de lucht hing nog de langzaam wegijlende geur van seks. Ze staarde met een bijna fluwelen blik naar het plafond, waar overigens niets te zien was. Het haar door de war, de mond een klein beetje open om de ademhaling weer onder controle te krijgen, zweetdruppeltjes die langzaam verdampten op haar voorhoofd. Schoonheid op haar kwetsbaarst. Zo'n moment dat ik in een plakboek zou stoppen als het kon. Want een rinkelende telefoon, een deurbel, het slaan van een klok of de doordringende roep van een plicht is voldoende om het vernietigen. Ik zou er bijna de Vereniging voor Natuurmomenten voor oprichten. "Niets," antwoordde ze zacht, zonder haar blik van richting te veranderen of haar gezicht van uitdrukking. Kon ik dat maar. Niets denken. Ik heb het zo vaak geprobeerd. Staren naar een vlam, hardlopen in het bos, stilliggen op de bank. Altijd is er wel iets. Ik heb er zelfs, na het lezen J.D. Salinger's 'Franny and Zooey', een mantra voor gebruikt. Salinger beschrijft hoe een Russische pelgrim door het eindeloos herhalen van steeds dezelfde woorden op een bepaald moment de werking van zijn hersens uitschakelt en daardoor in hogere sferen komt. Het werkte niet bij mij. Na drie dagen wist ik daarentegen wel precies welke woorden er allemaal gevormd konden worden met de letters van mijn mantra. De eindeloze herhaling leverde niet meer op dan de techniek om te kunnen scrabbelen zonder steentjes. Handig maar niet verheffend. Ze draaide haar hoofd naar me toe. "Jij?" De vraag kwam terwijl ik me nog probeerde te concentreren op het leegmaken van m'n gedachten. En zoals het opruimen van een zolder tot de vreemdste vondsten leidt, zo veroorzaakt opruiming in het hoofd onverklaarbare invallen. In dit geval kwam deze vraag in me op: "Wanneer werd in Nederland, de Tweede Wereldoorlog niet meegerekend, voor het laatst een openbare terechtstelling gehouden? Was het in de 18e, 19e of 20e eeuw?" 29 december 1846. Voor het stadhuis in Dordrecht staat een galg opgesteld. Vijf mannen, veroordeeld wegens diefstal met geweld, betreden het schavot. De jongste van hen, de 26-jarige Adrianus de Koning, schreeuwt het uit als het gloeiend hete brandmerkijzer op zijn huid wordt gedrukt. De vier anderen, Adriaan van der Schoot (27), Johannes Ippel (27) Corneille de Knegt (33) en Arie Keijnemans (29) krijgen de strop omgeknoopt. De luiken vallen. Dood. Het publiek dat massaal is op komen draven, houdt zich opvallend stil. "Na de strafoefening was voltrokken, is de menigte in stilte huiswaarts gekeerd, en die stemming bleef het overige van den dag heerschende," schrijft de Dordrechtsche Courant in haar verslag. Of het echt de laatste keer is geweest, weet ik niet. Openbare terechtstellingen waren toen al niet meer populair. Dat wil zeggen, in Nederland. In Afghanistan bijvoorbeeld is het nog steeds een uitje, vergelijkbaar met de gemiddelde voetbalwedstrijd. De klokken op de wereld mogen dan gelijkgeschakeld zijn, de geschiedenis heeft zo haar eigen tempo, meer afhankelijk van plaats dan tijd. Ze streelde mijn wang. "Zeg dan. Waar denk jij aan?" "Eh... niets." Met dank aan Jaap Bouman. Commentaar? 2525 / webforum PS: er zijn nieuwe banners. Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url. |
