| 2525/ home | Francisco van Jole |
|
|
Rotterdam - Lekker door de stad scheuren. |
LIVE WEBCAM: STEMMING: WEBFORUM: "En wat vind je er zelf van?" 
BIO 2525 POPULAIR: 1 - Internet-Sensatie 2 - Cam@Rotterdam 3 - Het Rijk der Fabelen 4 - De Anti-pagina's 5 - Piet Heyn  HET UITZICHT ARCHIEF HOME 3.0 (1998) HOME 2.0 (1997) HOME 1.0 (1996) BEZOEKERS: 
(sinds 3-9-1999) HELP 2525 
|
Deze week in 2525 / nieuwsgids: banners in de ban, ruzie tussen download-sterren, de verborgen praktijken van kranten.com. En nog veel meer amusante malaise. Lezen? Klik hier. LIFT 4 september De lift zoeft naar beneden en de oplichtende elektronische cijfers in de wand tellen af. 18... 17... 16... Plots remt de lift af. De deur schuift open en een vrouw stapt binnen. Nee, niet een vrouw: een dame. Een wolk parfum stuift uiteen en vult alle hoeken van de kleine ruimte. Ik herken de geurvlag maar kan ze niet thuisbrengen, althans niet de merknaam. Parfum is een soort tijdmachine. Je zwalkt door een drukke winkelstraat en dan ineens, zonder dat er enige aanleiding lijkt te zijn, verschijnen in je gedachten beelden van jaren, maanden of weken geleden. Je mompelt in gedachten haar naam, voelt de aanraking van lakens of gras, proeft wat er gedronken werd, huid op huid, dat soort dingen. Je spoelt je gedachten terug om te achterhalen waar de plotselinge associatie vandaan komt, welk sleutelwoord of beeld de kettingreactie in je hersens op gang bracht. Je zult niets vinden want de toevallige passante die voorbij liep, gehuld in een onzichtbaar pak geur dat de bewuste gedachtensprong bij je los maakte, is alweer verdwenen. Onwetend vraag je jezelf de rest van de dag af waarom je daar toch zo plots aan moest denken. Soms pak je later alsnog de telefoon. "Zeg, dat is lang geleden..." Er zou een waarschuwing op de verpakking van parfums moeten staan: 'Kan ontregelende gedachten tot gevolg hebben.' Ze zouden dragers moeten verplichten de merknaam duidelijk zichtbaar met zich mee te dragen. "Ow jee... daar komt Obsession... dat was... P. 1991. Neus dicht." De liftdeur sluit. "Goedemorgen." "Goedemorgen." De gecontroleerde val, het zakken van de liftkooi, zet zich voort. Ik zie make-up die net is aangebracht en zich eigenlijk nog moet nestelen op het gezicht. Wenkbrauwen die met een gespannen boog dapper de oogleden omhoog houden, als een gewichtheffer die een halter boven zich uit trekt. Rode lippenstift die een messcherpe lijn trekt. Gel die het zwarte haar in een perfect model houdt. Een witte, bleke huid die zich nog maar net van de kussensloop heeft losgemaakt. Lichtblauwe ogen die nog moeten wennen aan de dag. We zwijgen. Ik kijk naar mijn schoenen, naar mijn horloge, naar mijn nagels, naar een haartje op mijn mouw dat ik zo nonchalant mogelijk verwijder. Onderwijl zoek ik naar een zin. "Het is nog vroeg." Nee. "Weer een nieuwe dag." Nee. "Hopelijk staan er geen files." Nee. "Het onweerde hard vannacht." Nee. "Wat een mooie schoenen." Nee. De lift remt af, stopt. De deuren gaan open. "Prettige dag." "Prettige dag." Weg is ze. Dertig seconden duurde het. Dat is precies de tijd die een parfummerk nodig heeft om zich met een tv-commercial wereldwijd te vestigen. Een gevoel van onbehagen hangt de rest van de dag aan mijn schouders. Commentaar? 2525 / webforum PS: er zijn nieuwe banners. Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url. |
