| 2525/ home | Francisco van Jole |
|
|
Rotterdam - Zeekasteel. |
LIVE WEBCAM: STEMMING: WEBFORUM: "En wat vind je er zelf van?" 
BIO 2525 POPULAIR: 1 - Internet-Sensatie 2 - Cam@Rotterdam 3 - Het Rijk der Fabelen 4 - De Anti-pagina's 5 - Piet Heyn  HET UITZICHT ARCHIEF HOME 3.0 (1998) HOME 2.0 (1997) HOME 1.0 (1996) BEZOEKERS: 
(sinds 3-9-1999) HELP 2525 
|
Deze week in 2525 / nieuwsgids: banners in de ban, ruzie tussen download-sterren, de verborgen praktijken van kranten.com. En nog veel meer amusante malaise. Lezen? Klik hier. ROOK 8 september Ze rookte alsof ze vuur spuwde. Een wolk teer en andere asresten verliet met kracht haar mond en stoof in de richting van het plafond. "Ik heb gewoon niet het idee dat ik leef," zei ze op een toon waarin zowel klacht als verwijt doorklonk. Haar blonde haren, donker bij de wortel, lagen gedrapeerd over het kussen, een witte jurk van een zijdeachtige stof bedekte lichaam en bed van hoofd- tot voeteneind. Roodgelakte teennagels bewogen onrustig heen en weer. "Hoe bedoel je, je leeft niet?" reageerde de man die door de in oud-roze tinten uitgevoerde kamer liep. Nachtkastjes naast het bed, met een telefoon op de linker. Brandende bedlampjes die nutteloos vochten tegen het daglicht dat door de vitrages sijpelde. Een kloeke leunstoel die een functieherwaardering tot kapstok had ondergaan en zich stil hield onder het gewicht van tassen en jassen. Op het vervilte wollen tapijt lagen een paar half geopende koffers. De man legde een hand op zijn voorhoofd alsof hij zijn hersens wilde beschermen tegen kwade gedachten. "We zijn verdorie in Zanzibar! Als dat nog geen leven is, dan weet ik het ook niet meer." De vrouw keek naar de aspunt van haar sigaret. "Maar we maken niks mee." "Vind je het gek, we zijn hier net een kwartier. Wat wil je dan? Dat er een kudde olifanten door de muur naar binnen komt rennen? En hoezo maken we niks mee? Van de week dineerden we in Londen nog aan een tafeltje naast dat van Robert de Niro. Weet je hoeveel mensen daar een moord voor zouden doen?" Haar duim bewoog heen en weer over de top van haar wijsvinger alsof ze met een vuiltje speelde. "Hij zei helemaal niks." "Nee, hij zei niks. Denk je dat er een knop op zit die je in kunt drukken? Meneer De Niro zeg eens wat!" De man pakte wat kledingstukken op en legde ze op andere plaatsen neer zonder dat de handeling een specifiek doel leek te dienen. "We maken hartstikke veel mee," mompelde hij. "Sterker nog, ik zou niet weten hoe we meer mee moesten maken." "We maken wel dingen mee, maar we beleven ze niet," merkte ze op terwijl haar blik nog steeds gericht was op het denkbeeldige pluisje tussen haar vingers. "Ah, we beleven ze niet! Nu is dat het weer! Moeten we naar een slagveld afreizen waar de kogels ons om de oren vliegen? Zal ik je meeslepen naar een boorplatform waar een horde hongerige mannen je opwacht? Of nee, we gaan zo meteen als het donker is door de sloppenwijken lopen, kijken of we wat kunnen beleven! Moord en doodslag, je geld of je leven. Geweldig!" De vrouw zweeg. Haar bleke huid, felrode lippen en met zwart lijntjes afgezette helblauwe ogen vertoonden geen enkel beweging. Er klonk een klop op de deur die meteen geopend werd. Drie mannen in khakikleurige pakken met witte overhemden stapten de kamer binnen. Een van hen hield een pasje voor zich uit. "Mijn naam is Johnson. Ik ben van de Drug Enforcement Administration gestationeerd aan de Amerikaanse ambassade in Tanzania. Dit zijn mijn collega's van de lokale politie." Zijn ogen scanden snel de kamer. "Ik wil u verzoeken vrijwillig met ons mee te komen naar het bureau. Bij weigering volgt arrestatie." De vrouw stond op van bed, liep op Johnson af en gaf hem een zoen op de wang. "Dank je wel." Commentaar? 2525 / webforum PS: er zijn nieuwe banners. Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url. |
