| 2525/ home | Francisco van Jole |
|
|
Rotterdam - Als je langzaam gaat, hoef je niet ver te kunnen kijken. |
LIVE WEBCAM: STEMMING: WEBFORUM: "En wat vind je er zelf van?" 
BIO 2525 POPULAIR: 1 - Internet-Sensatie 2 - Cam@Rotterdam 3 - Het Rijk der Fabelen 4 - De Anti-pagina's 5 - Piet Heyn  HET UITZICHT ARCHIEF HOME 3.0 (1998) HOME 2.0 (1997) HOME 1.0 (1996) BEZOEKERS: 
(sinds 3-9-1999) HELP 2525 
|
Deze week in 2525 / nieuwsgids: banners in de ban, ruzie tussen download-sterren, de verborgen praktijken van kranten.com. En nog veel meer amusante malaise. Lezen? Klik hier. MIST 11 september Het is maandagochtend en vast nog te vroeg. Op het dak van de toren schreeuwt een meeuw een paar keer iets in het meeuws. Ik lig in bed, klaarwakker en reeds licht bevangen door de nog keurig opgetaste onrust van de komende week. Opstaan is geen aantrekkelijke optie, het is waarschijnlijk nog geen zeven uur en niets is erger dan een dag beginnen voordat deze eigenlijk begonnen is. Alsof je te vroeg arriveert op een feestje en de uitgestalde drank en hapjes meer een verwijt vormen dan een uitnodiging. In bed blijven liggen op deze dag, die ongetwijfeld niet beter verdient, is evenmin een aanlokkkelijke gedachte. Slapen lukt toch niet meer. Ik probeer wat daadkracht in m'n bloedvaten op te wekken maar kan niets bedenken dat de reflex oproept om uit bed te springen. Elk initiatief sijpelt weg voordat ik er enthousiast over kan worden. Het is zoiets als wachten bij een onbekende bushalte waar geen bordje met dienstregeling hangt. Met de tijd neemt ook de onrust toe. Ik sleur mezelf uit bed, zet koffie, loop naar het balkon. Over de stad hangt een laag dichte mist waarop wat dunne blauwe lucht rust. Een paar wolkjes vormen het enig zichtbare, voor de rest is alles wit. Het zware motorgebrom van een onzichtbaar schip trekt beneden voorbij. Waarom hebben schepen wel radar en auto's niet? Ik las ooit een interview met een man die wachtte op een nieuwe nier. De tijd begon voor hem te dringen en hij bekende met schaamte dat hij opleefde als hij op de radio verkeersinformatie met waarschuwingen voor dichte mist hoorde. "Misschien vandaag dan." Levensverwachting gebaseerd op de dood van een ander. Ik poets de gedachte snel weg. Deze week moet nog langer mee. Het weeklagende geschreeuw van meeuwen weerklinkt. Het lijkt wel kindergehuil. Ik probeer te bepalen waar het vandaan komt en of er misschien meeuwen rondvliegen met deze mist. Waarschijnlijk niet. De natuur mag dan wreed zijn, achterlijk is ze niet. Na een uur, het is bij achten, begint de mist langzaam op te trekken. De vage contouren van de stad worden zichtbaar, evenals die van de dag, de week. Ik start m'n tekstverwerker en schrijf op een los papiertje wat ik vandaag moet doen: een verhaal beginnen, wat mensen bellen, dat soort dingen. Voorzichtig ontstaat er zoiets als werklust en even later begint mijn persoonlijke motor aan te slaan. Dit wordt vast een productieve dag. Het radionieuws meldt een zware kettingbotsing met slachtoffers. De weggepoetste gedachte keert onwillekeurig terug. In m'n verbeelding zie ik een verpleegster naar een hospitaalbed lopen en de apparatuur loskoppelen. Onderwijl zegt ze iets tegen de patient die plotseling opleeft en met lichte opwinding in de ogen om zich heen kijkt. Het bed wordt weggereden naar de operatiezaal. Ik zet de radio uit en begin te tikken. Voor sommige mensen is het maar goed dat niet iedereen telewerkt. Commentaar? 2525 / webforum PS: er zijn nieuwe banners. Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url. |
