| 2525/ home | Francisco van Jole |
|
|
Rotterdam - De snelle stad. |
LIVE WEBCAM: STEMMING: WEBFORUM: "En wat vind je er zelf van?" 
BIO 2525 POPULAIR: 1 - Internet-Sensatie 2 - Cam@Rotterdam 3 - Het Rijk der Fabelen 4 - De Anti-pagina's 5 - Piet Heyn  HET UITZICHT ARCHIEF HOME 3.0 (1998) HOME 2.0 (1997) HOME 1.0 (1996) BEZOEKERS: 
(sinds 3-9-1999) HELP 2525 
|
Deze week in 2525 / nieuwsgids: banners in de ban, ruzie tussen download-sterren, de verborgen praktijken van kranten.com. En nog veel meer amusante malaise. Lezen? Klik hier. RAZERNIJ 13 september De zon stond hoog aan de hemel en trachtte driftig het asfalt om te smelten tot een vla van teer. De stralen bonkten onafgebroken op het dak van mijn auto, de ruiten, de portieren, in een zee van loom blik waar amper beweging in was te krijgen. Ruim drie kwartier was ik al bezig een afstand af te leggen die normaal niet meer dan twee minuten in beslag zou nemen. Op m'n voorhoofd vormde zich zweetdruppeltjes en m'n klamme vingers tikten onophoudelijk op het stuur terwijl ik verwensingen naar de wereld in het algemeen mompelde. Ik wilde thuis zijn, waar schaduw en ijskoude dranken wachtten. Het waren de vaste ingredienten voor wat de Engelstaligen zo duidelijk 'road rage' noemen: de combinatie van warmte, irritatie en man die leiden tot een buitenproportionele aanval van razernij. Eindelijk was het dan zover. Nog slechts een enkele auto scheidde me van de uitgang van de hel, te weten het verkeerslicht dat uitzicht bood op een lege zijweg die recht naar m'n bestemming leidde terwijl voor me de rijen auto's op weg naar ergens anders aandikten. Dat zijn de ergste files, degene die voeren naar een andere bestemming en waar je als bestuurder eigenlijk niets mee van doen hebt, behalve dan dat je er middenin zit. De verlossing is slechts meters verwijderd maar je komt er niet bij omdat alles muurvast staat. Een moderne Tantalus-kwelling. Terwijl ik met een verbeten blik naar het rode licht staarde, wachtend op de redding van groen die ieder moment kon komen, zag ik het vanuit mijn ooghoek gebeuren. De wat oudere bestuurder voor me begon onrustig te bewegen, gebaarde hopeloos naar iemand zonder dat duidelijk was wie. Nee, he! Dit was niet waar! Plots zag ik op het kruispunt een andere bejaarde man staan die de chaos inspecteerde. De auto voor me toeterde, de bejaarde die buiten stond, maakte zich los uit zijn observaties. Die vent stond daar gewoon te recreeren, was even lekker uitgestapt om het allemaal eens rustig te bekijken. Schiet op, schiet op, dacht ik. Het wordt groen! En het werd groen. Fracties van seconden leken uren te duren. De auto voor me trok niet op maar in plaats daarvan maakte de nog immer gebarende bestuurder onhandig opzij leunend het portier aan de passagierskant open. Alle zelfbeheersing die ik in me heb verdampte ter plekke. Ik verlangde naar machinegeweren, granaatwerpers en kettingzagen. Golven bloed vloeiden voor m'n ogen. Ik drukte op de claxon. En weer. En nog eens. En weer. De passagier die nu bij het portier stond en talmde met instappen, keek me aan en maakte met zijn arm een 'vlieg op'-gebaar. De bestuurder gebaarde onderwijl driftig dat hij voort moest maken. Alle moordlust die diep in mijn DNA ligt verscholen werd wakker en actief. Ik dacht aan het zware metalen stuurslot dat op de achterbank lag, zag mezelf in gedachten alle ruiten inslaan, de schedels en vervolgens dansen op de motorkap en het dak. "Als je het waagt naar me toe te lopen, betekent het je dood," waarschuwde ik in gedachten. Ik toeterde weer en trok op tot de voorbumper slechts milimeters gescheiden was van de auto voor me. "Rij of ik duw je weg." De passagier stapte in, het licht was nog groen en de auto kwam hortend in beweging. Ik volgde alsof een onzichtbare kettingschakel de achter- en voorbumper met elkaar verbonden. Angstig keek de bestuurder in de achteruitkijkspiegel. Hij stuurde onvoldoende bij en miste op een haar na een vluchtheuvel, leek letterlijk de weg kwijt. Toen draaide hij een afrit op die naar de snelweg voer. Tegen het verkeer in. De weg voor me lag vrij en ik drukte het gaspedaal in om een gevoel van bevrijding op te wekken. Het adrenalinepeil zakte, kalmte keerde langzaam weer. Dit was eigenlijk onverklaarbaar. Op drie kwartier maakt drie minuten extra voor het stoplicht wachten ook niet uit. Maar dat was het niet geweest. Het was de onverschilligheid van de persoon voor me. Het compleet negeren van mijn belang. Dat raakt de kern van je existentie, als iemand doet alsof je niet bestaat. Hij laat je bij wijze van spreken geen andere keuze dan te bewijzen dat het wel zo is. En agressie is nog altijd de snelste, doeltreffendste manier om je bestaan kenbaar te maken. Iemand die op zijn bek geslagen wordt, kan dat niet negeren. Ik draaide de parkeerplaats op, zette de auto neer en liep mjn huis binnen. Uit de ijskast pakte ik een koele fles cola, plaatste die aan mijn mond en zette de radio aan: "We onderbreken deze uitzending voor een spookrijder-melding." Commentaar? 2525 / webforum PS: er zijn nieuwe banners. Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url. |
