| 2525/ home | Francisco van Jole |
|
|
Rotterdam - Zenne, op een zwoele avond dineren aan de Maas |
LIVE WEBCAM: STEMMING: WEBFORUM: "En wat vind je er zelf van?" 
BIO 2525 POPULAIR: 1 - Internet-Sensatie 2 - Cam@Rotterdam 3 - Het Rijk der Fabelen 4 - De Anti-pagina's 5 - Piet Heyn  HET UITZICHT ARCHIEF HOME 3.0 (1998) HOME 2.0 (1997) HOME 1.0 (1996) BEZOEKERS: 
(sinds 3-9-1999) HELP 2525 
|
Deze week in 2525 / nieuwsgids: banners in de ban, ruzie tussen download-sterren, de verborgen praktijken van kranten.com. En nog veel meer amusante malaise. Lezen? Klik hier. ZEEP 14 september Unilever stopt met de productie van stukken zeep, las ik vorige week op de teletekst van de BBC. Het bericht schrobt al dagen in mijn hoofd. Volgens de fabrikant is er domweg geen vraag meer naar de zeepstukken omdat ze verdrongen zijn door de pompjes met vloeibare zeep. Dat had toch niemand voorzien: het eerste slachtoffer van de 21ste eeuw is niet de krant, de tv, of de cd maar een stukje zeep. Pas een week of vijf geleden ben ik gezwicht voor het pompje. Ik stond in de supermarkt bij het rek schoonmaakmiddelen en mijn blik bewoog aarzelend langs de plastic flesjes gevuld met gelei in allerlei kleuren. Allemaal even lelijk vormgegeven. Het was niet alleen de lelijkheid die me weerhield. Ik wilde geen afstand doen van het vertrouwde. Een nat stuk zeep waar je handen in een vaste draaibeweging omheen glijden om het vuil of je zonden af te wassen, heeft iets symbolisch, misschien wel bijna erotisch. Het steeds gladder worden van de zeep gedurende de handeling. Het ontstaan van schuim, het afspoelen, het terugleggen van het natte stuk waarbij een enkel zeepbelletje sputterend protesteert. De ronde bolle vorm die na iedere wasbeurt steeds meer verandert in het ovale platte uiterlijk van meerschuim, hard en toch zacht. Zo'n lelijk pompje heeft dat allemaal niet. Dat kan alleen maar horkerig in de weg staan. Zelfs het kwakje gelei dat in je handpalm wordt gespuugd, heeft geen enkele erotische uitstraling. Als het al aan seks doet denken dan is het aan een premature ejaculatie, de gegarandeerde afknapper voor iedere vrijpartij. Een stuk zeep verhoudt zich tot een pompje als de belofte van seks tot een strubbeling. Misschien dat het helpt als ze de pompjes zo maken dat je er eerst tien, vijftien keer op moet drukken en de zeep altijd warm aanvoelt. Verdriet om een stukje zeep, het is waarschijnlijk een kwestie van beeldvorming. Van wat bij vogels 'imprinting' heet, het eerste beeld dat ze vormen van bijvoorbeeld hun moeder en nooit meer loslaten. In mijn puberteit, de tijd waarin seks transformeert van gek tot gekte, werden in televisie-reclames de zeepstukken aangeprezen door godinnen als Brigitte Bardot en Claudia Cardinale. Het was meer reclame voor huid dan zeep. Zachte huid. Godinnenhuid. Huid die het verlangen oproept van een oneindige streling. 's Avonds in bed zag ik de beelden voorbij komen als ik onrustig de slaap probeerde te vatten. Voeg daarbij dat het stuk zeep ook staat voor onschuld. En niet alleen vanwege het wassen in onschuld. Als ik een symbool zou moeten noemen voor smetteloze onschuld dan zou het een stuk karnemelkzeep zijn. De zachte oranje gloed, de merkwaardige zoetzure geur, de Delftsblauwe kartonnen verpakking. In niets ervan schuilt ook maar een spoortje kwaad. Vlekkeloos zonder steriel te zijn. Ik heb het al jaren niet meer gezien. Ik pakte een flesje uit het rek en twijfelde. Lelijkheid moet je niet belonen. Toen dacht ik aan het stuk zeep dat thuis in een bakje op het aanrecht lag. Oud, gebarsten met in iedere groef een legioen aan bacterien die hongerig wachten op een wondje in mijn hand. Dat was de harde werkelijkheid. Ongeveer zoals Brigitte Bardot van onweerstaanbare godin is veranderd in een bijna seniele, extreemrechtse oude tang. Ik legde twee flesjes in de winkelwagen. Eenmaal thuis, ging het stuk zeep in de vuilnisbak. Met het mooi vormgegeven zeepbakje, ovaal met een opstaand randje en een bodem van zachte bubbeltjes, wachtte ik even maar toen verdween ook dat in de grijze zak. Stukken zeep zijn eigenlijk helemaal niet praktisch, moest ik erkennen. Het is de illusie van schoonheid, zuiverheid die ze weten op te roepen, niet hun functionaliteit. Illusie en efficientie kunnen nu eenmaal slecht met elkaar overweg en de laatste is onmiskenbaar aan de winnende hand. Ik zette een pompje op de lege plek op het aanrecht. Pas nu realiseer ik me dat daarmee mijn 21ste eeuw definitief begon. Commentaar? 2525 / webforum PS: er zijn nieuwe banners. Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url. |
