| 2525/ home | Francisco van Jole |
|
|
Rotterdam - Het is zeker zaterdag. |
LIVE WEBCAM: STEMMING: WEBFORUM: "En wat vind je er zelf van?" 
BIO 2525 POPULAIR: 1 - Internet-Sensatie 2 - Cam@Rotterdam 3 - Het Rijk der Fabelen 4 - De Anti-pagina's 5 - Piet Heyn  HET UITZICHT ARCHIEF HOME 3.0 (1998) HOME 2.0 (1997) HOME 1.0 (1996) BEZOEKERS: 
(sinds 3-9-1999) HELP 2525 
|
Deze week in 2525 / nieuwsgids: zoeken in jezelf, miljoenen internetters verdwenen in Brazilie, brandstofprotesten, politie stopt auto's op afstand. Plus: de gebruikelijke horror over de 'nieuwe economie'. Lezen? Klik hier. SECONDE 16 september Het moment dat je leven in een enkele seconde voorbij trekt. Daar hoor je mensen wel eens over praten. Ze zijn in de slip geraakt, auto zeven keer over de kop en ze konden het navertellen. Dat soort voorvallen. Ik heb soortgelijke situaties, de dood in de ogen kijken, wel meegemaakt. Bijvoorbeeld toen ik eens iemand uit het water redde en daarbij zelf bijna verzoop, ik zag ooit de klinknagels in de bumper van een tegemoetkomende vrachtwagen toen ik net m'n rijbewijs had en de wetten van inhalen en tegenliggers nog niet kende, ik keek tijdens een nachtelijke wandeling in de loop van het pistool van een straatrover, ik heb met mijn hand op mijn hysterisch bonzende hart liggen wachten op het moment dat het orgaan het begaf na een verkeerde combinatie van drugs en alcohol, ik moest ooit rennen en wegspringen voor een aanstormende trein toen ik een foto wilde maken in een tunnel die naar mijn - verkeerde - veronderstellling in onbruik was geraakt. En zo zijn er wel meer bibbermomenten geweest. Maar nooit zag ik in een seconde mijn leven voorbij flitsen. Behalve een keer. 1980, de haven van Tanger, Marokko. De rij voor de douane-ambtenaren is lang en schuifelt tergend langzaam voort. De zon staat hoog aan de hemel, ik ruik de zee al waarover ik zal terugkeren naar Spanje. Voor en achter me staan mensen die nog leven in in 1969, de tijd van de flower power. Ze zijn naar Marokko gekomen voor de goedkope en makkelijk verkrijgbare hasj. Ze hingen bijvoorbeeld de hele dag apestoned op het terras van Cafe de France in Marrakech, nippend aan de thee die door strenge maar vriendelijke obers werd ingeschonken: heet water met zes klontjes suiker en een streng verse mint. Ik kijk zenuwachtig om me heen in de rij. Iedere reizende leeftijdgenoot die ik tegenkwam was geobsedeerd door het meenemen van een paar gram of kilo. De slimsten nemen het niet zelf mee. Ze stoppen het bij iemand in de tas. In het cafe, pension, op de markt. De praktijk was een vast gespreksonderwerp onder de 'rugzakkers' die ervaringen uitwisselden. Angstvallig hield ik mijn schaarse bezittingen in de gaten. Eindelijk was ik aan de beurt. Een groep besnorde mannen in zwarte uniformen stond quasi-nonchalant achter de balie. Ik liet de rugzak van m'n schouders op de houten toonbank zakken en overhandigde mijn paspoort. De rits ging met een zzzzip-geluid open terwijl een ander uniform m'n paspoort doorbladerde. De man voor me keek me strak aan. Onder de klep zijn pet glinsterden twee gitzwarte ogen, doordrongen van machtsbesef. "HASJISH??!!" Zijn vraag klonk als een schreeuw en op dat moment gebeurde het, de een-seconde ervaring. Alleen zag ik niet mijn leven voorbij trekken maar een film: Midnight Express van Alan Parker over een jonge Amerikaan die in Turkijke gepakt werd bij een knullige smokkelpoging en vervolgens levenslang kreeg. Van het begin tot het eind zag ik de film, in een flits die niet meer dan een seconde duurde, waarschijnlijk minder. William Hayes, ik hoorde zijn naam zelfs. De arrestatie op het vliegveld, de kwellingen in de gevangenis, de krankzinnig makende masturbatiescene, de ontsnapping. "Non." Het uniform gaf mijn paspoort terug en gebaarde dat ik door kon lopen naar de veerboot. Een hele film van 120 minuten in een seconde voorbij zien komen. Een verontrustende ervaring. Misschien heb ik wel geen eigen leven. Commentaar? 2525 / webforum PS: er zijn nieuwe banners. Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url. |
