| 2525/ home | Francisco van Jole |
|
|
Rotterdam - Webverlichting. |
LIVE WEBCAM: STEMMING: WEBFORUM: "En wat vind je er zelf van?" 
BIO 2525 POPULAIR: 1 - Internet-Sensatie 2 - Cam@Rotterdam 3 - Het Rijk der Fabelen 4 - De Anti-pagina's 5 - Piet Heyn  HET UITZICHT ARCHIEF HOME 3.0 (1998) HOME 2.0 (1997) HOME 1.0 (1996) BEZOEKERS: 
(sinds 3-9-1999) HELP 2525 
|
Deze week in 2525 / nieuwsgids: zoeken in jezelf, miljoenen internetters verdwenen in Brazilie, brandstofprotesten, politie stopt auto's op afstand. Plus: de gebruikelijke horror over de 'nieuwe economie'. Lezen? Klik hier. SECONDE (2) 17 september De ruitenwissers trachten met hopeloze halen het zicht in een donkere wereld te bewaren terwijl grote regendruppels onophoudelijk met caleidoscopische effecten uiteenspatten op het glas. Alles weerspiegelt alles. De lichten van het verkeer en straatlantaarns kaatsen terug van het natte asfalt op de glimmende lak van de voortkruipende auto’s. De glanzende gevels van kantoorgebouwen en woontorens in het centrum van de stad vangen de weerspiegelingen op en stralen ze als in miljoenen stukken gehakte abstracte beelden weer terug op het asfalt. En daarmee gaat de eindeloze lusbeweging een nieuwe ronde in. Regen maakt de stad tot een grote trampoline voor onuitputtelijk speelse lichtbundels en creëert zo zijn eigen nerveuze kermis. Bestuurders zitten voorover gebogen op hun stoelen, de vingers stevig om het stuur geklemd en schichtig om zich heen kijkend. Claxons klinken, ruiten beslaan. Het is zaterdagavond, de tijd voor vermaak, maar iedereen lijkt even gespannen. Een taxi verspert de rijbaan met een salvo van clignoteurs. De auto voor me probeert er met een omtrekkende beweging langs te rijden. Dan trekt de taxi op om een paar meter verderop weer stil te staan in een poging zijn passagier zo dicht mogelijk bij zijn bestemming af te zetten. Irritatie. Drie stappen buiten met dit weer is voldoende om doorweekt te zijn. Ik zie voor me armen en handen ongenoegen gebaren. Terwijl ik stapvoets voorbij het tafereel rijd verrichten in de taxi twee schaduwen de handeling die alleen maar kan duiden op afrekenen. De stoplichten springen op rood en een muur van remlichten verschijnt. Voetgangers rennen voorovergebogen over de zebra, in rap tempo verslappende kranten boven het hoofd gehouden. Gejaagd is niet het juiste woord om de sfeer te beschrijven. Het is meer een strijd tegen een onwaarneembare vijand, ieder voor zich en tegelijkertijd tegen elkaar. Duizenden botsende doelen en belangen. De voor doorweking vluchtende voetgangers, de automobilisten die de gekmakende, onoverzichtelijke chaos zo snel mogelijk achter zich willen laten. Zelfs zij die beschikken over alle tijd van de wereld, hebben plotseling haast. Een regenachtige zaterdagavond als voorproef van het einde der tijden. De verkeerslichten springen op groen, de remlichten doven en de auto voor me zet zich in beweging om een zijstraat in te draaien. Rechts zie ik in een flits een bromfietser voorbij suizen. De neus van de auto voor me rolt dwars over het parallel aan de weg lopende fietspad. Achter de natte zijruit beweegt de schim van een grijzende vrouw. De bromfietser is niet meer dan een donker silhouet dat recht op de neusflank afstormt. Dan is het alsof iemand een knop indrukt die alles vertraagt. De druppels op de voorruit spatten in slow motion uiteen. De vrouw in de auto voor me slaat traag een hand voor haar mond. Er klinkt een doffe knal. Het voorwiel van de brommer raakt het spatbord van de auto en klapt tergend langzaam opzij terwijl tegelijkertijd het achterwiel omhoog komt en een salto inzet. De bromfietser verlaat het zadel en vliegt door de lucht, meer zwevend eigenlijk alsof onzichtbare kabels hem zachtjes voortbewegen. Hij zeilt over de motorkap zonder deze aan te raken, zijn lichaam wordt in de lucht een halve slag gedraaid, zijn armen strekt hij beschermend voor zich uit. Een rood jack, witte valhelm, blauwe broek met daaronder sportschoenen en witte kousen. Even lijkt het alsof hij stil hangt, alsof de hele wereld tot rust is gekomen. Alsof zijn leven, dat nu in een flits aan hem voorbij trekt, meer tijd nodig heeft en die ene seconde oprekt tot wel een kwartier. Met een boog belandt hij op het trottoir, vijf meter verderop. En meteen neemt alles weer het normale tempo aan. Voorbijgangers snellen op hem af, auto's trekken op. Tijd is inderdaad relatief. Commentaar? 2525 / webforum PS: er zijn nieuwe banners. Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url. |
