| 2525/ home | Francisco van Jole |
|
|
Rotterdam - Het ultieme bewijs van herfst. |
LIVE WEBCAM: STEMMING: WEBFORUM: "En wat vind je er zelf van?" 
BIO 2525 POPULAIR: 1 - Internet-Sensatie 2 - Cam@Rotterdam 3 - Het Rijk der Fabelen 4 - De Anti-pagina's 5 - Piet Heyn  HET UITZICHT ARCHIEF HOME 3.0 (1998) HOME 2.0 (1997) HOME 1.0 (1996) BEZOEKERS: 
(sinds 3-9-1999) HELP 2525 
|
Deze week in 2525 / nieuwsgids: zoeken in jezelf, miljoenen internetters verdwenen in Brazilie, brandstofprotesten, politie stopt auto's op afstand. Plus: de gebruikelijke horror over de 'nieuwe economie'. Lezen? Klik hier. SCHUIM 18 september Maandagochtend, half negen, ik kijk in de badkamerspiegel en zie een persoon vermomd als de kerstman. De muts ontbreekt maar een baard van wit schuim reikt van oor tot oor. Twee dunne rode lijntjes hangen er in het midden wat mistroostig bij. Dat verklaart misschien een hoop mannelijk gedrag, dat ze 's ochtends in de spiegel kijken en een clown zien. Zo bespottelijk dat je, in een poging dat beeld te verdrijven, de rest van de dag wel heel serieus moet zijn. Combineer dat met feit dat het zetten van een vlijmscherp mes tegen je huid wel heel erg in de buurt van zelfmutilatie komt en er ontstaat een beeld van hoe het mannelijk bevolkingsdeel de dag begint: als een clown die op het punt staat suicide te plegen. Goedemorgen, het wordt vast een fijne dag. Ik pak het scheerapparaat, de mesjes moeten vervangen worden. Ik verwijder ze, gooi ze in de prullenbak en dan begint de ellende: waar zijn de nieuwe mesjes? Kastje open, laatje open, gluren tussen potjes en flesjes, niks. En steeds zie ik vanuit m'n ooghoek het beeld van een clown. Om me te pesten ligt er wel een vol doosje mesjes die niet passen. Ik voel dat het schuim in m'n huid begint te trekken, het proces van opdrogen is in gang gezet. Irritatie begint. Scheermesfabrikanten hebben een slimme tactiek. Ze bieden tegen spotprijzen gelikte apparaatjes aan die je in winkel verleidelijk toe glimmen. Je zwicht en ontdekt vervolgens te laat dat elk los doosje mesjes een godsvermogen kost. Zo duur zelfs, dat de winkels de mesjes meestal achter slot en grendel bewaren. Alsof ze weten dat de onrechtvaardige praktijk schreeuwt om crimineel gedrag. Het doosje onpasbare mesjes is van Wilkinson Sword. Net als het houdertje dat ik in mijn handen heb, maar ze weigeren samen te werken. Ik duw de houder in het mesje, het laat steeds los. Terwijl op de verpakking van de nieuwe houder wel degelijk stond dat deze compatible was met alle andere mesjes van Wilkinson Sword. Maar bewijzen kan ik het niet want het doosje heb ik weggegooid, net als het oude houdertje. Daar sta ik dan op maandagochtend voor de spiegel met in mijn een hand en houdertje en in de ander een mesje. Beide splinternieuw en toch onbruikbaar. Ik kijk in de spiegel naar m'n Pierrot-imitatie. Het schuim begint te stollen. De droeve roze lijnen van mijn lippen zakken verder naar beneden. Dit is het soort ellende dat nooit de krant haalt. Wilkinson Sword, ik had het kunnen weten. Ik ben het ooit gaan gebruiken vanwege een anecdote uit de Tweede Wereldoorlog die ik lang geleden ergens las. Een Britse soldaat schreef slijmerige brieven aan fabrikanten waarin hij de kwaliteiten van hun producten prees. "Uw sigaren zijn de enige vorm van beschaving die hier aan het front rest." Bla-bla-bla... Als blijk van dank voor zoveel lof kreeg hij een doos of twee, drie of tien toegestuurd. Zo bouwde de ristelaar een voorraad op van schaarse verhandelbare goederen. Hij richtte zich ook tot Wilkinson Sword. "Uw mesjes zijn zo van zulk een hoge kwaliteit dat ze ruim een half jaar mee gaan en zelfs met het koude water, waarmee we hier aan het front gedwongen zijn ons te behelpen, nog glad scheren." Enkele weken later kreeg hij antwoord: "Dank voor het compliment. Als blijk van erkentelijkheid hierbij een nieuwe voorraad voor zes maanden." In de enveloppe zat een enkel mesje bijgesloten. Zestig jaar later zijn ze geen steek veranderd. Dan krijg ik plots een inval en draai het houdertje om, aan de onderzijde in de bodem geklinkt, prijkt een enkel mesje dat wel past. Ik klik het vast, maak het vochtig en zet het mes in de juiste hoek en trek het langs mijn huid. Het is het soort weldaad dat alles doet vergeten. Er is de neiging vooruitgang te meten aan nieuwe dingen maar juist de zaken die verdwijnen zijn over het algemeen een betere indicatie. Vroeger prijkte in elke badkamer aluin, het magische middel dat het hopeloos bloeden van kleine wonden stopt. Ik inspecteer niet vaak badkamers maar volgens mij gebruikt vrijwel niemand het meer. Scheermesjes zijn zo ontworpen dat ze alleen nog maar langs de huid kunnen glijden in plaats van er in. Dat is geen eenvoudige klus. De fabrikanten schijnen miljarden guldens in onderzoek te stoppen. Maar dat zeggen ze misschien ook alleen maar om de prijzen hoog te kunnen houden. De baard is weg, zowel de witte schuimbaard als die van de onprettige stoppeltjes. Ik plens wat water in m'n gezicht. De clown is verdwenen. Godzijdank. Dat is het geheim: Ondanks m'n irritatie is er een gevoel van dankbaarheid niet onderdrukken. Maak een man 's ochtends belachelijk, bedreig hem met verwondingen en biedt vervolgens verlossing. Scheermes-reclames bieden altijd het beeld van stoere mannen. Trap er niet in. Ze maken een kleuter van je. Commentaar? 2525 / webforum PS: er zijn nieuwe banners. Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url. |
