| 2525/ home | Francisco van Jole |
|
|
Antwerpen - Oud en nieuw |
LIVE WEBCAM: STEMMING: WEBFORUM: "En wat vind je er zelf van?" 
BIO 2525 POPULAIR: 1 - Internet-Sensatie 2 - Cam@Rotterdam 3 - Het Rijk der Fabelen 4 - De Anti-pagina's 5 - Piet Heyn  HET UITZICHT ARCHIEF HOME 3.0 (1998) HOME 2.0 (1997) HOME 1.0 (1996) BEZOEKERS: 
(sinds 3-9-1999) HELP 2525 
|
Deze week in 2525 / nieuwsgids: zoeken in jezelf, miljoenen internetters verdwenen in Brazilie, brandstofprotesten, politie stopt auto's op afstand. Plus: de gebruikelijke horror over de 'nieuwe economie'. Lezen? Klik hier. DORP 26 september Het was zo'n maandag die startte als een oude auto op een vochtige najaarsochtend. Huwuhuwuh... huwuhuwuh... huwuhuwuh... Van die desperate startpogingen waarvan je weet dat ze alleen maar de accu leegtrekken. Voor me lag een kluif werk te stinken. Nou ja, een stapel papier en mail, voor zover e-mail gestapeld kan zijn. Plots was daar een berichtje van een buurvrouw vijf verdiepingen lager. Ik ken haar niet en zij mij niet anders dan via publieke kanalen. Ze was ziek, ze verveelde zich, ze had me op tv gezien, ze wilde een kletspraatje. Ik drukte op reply. Dit is dus de moderne tijd. We hangen niet meer uit het raam of over het balkon om elkaar wat toe te roepen tussen de waslijnen door. We mailen. Buren die elkaar niet kennen. Ik schreef over ons lot als vrijwillig gedetineerden in een luxeuze uitvoering van de Bijlmerbajes zonder bewakers. Over hoe ik eens op een feestje iemand ontmoette die al drie jaar pal naast me bleek te wonen. "Ik ken ook verder niemand uit dit gebouw. Heb vroeger in een dorpje gewoond en daar kent iedereen je. Is ook niet alles," reageerde ze. Ik antwoordde dat ik ook in een dorp ben opgegroeid en al snel werd - sapperloot - duidelijk dat we uit hetzelfde dorp kwamen: Nieuw-Beijerland. De maandag nam plots een vreemde wending. Het zal zo rond 1966 geweest zijn. Ik was zes jaar en stond in de winkel van de gezusters Hoepel. Zo werden ze genoemd, de gezusters Hoepel. Of ze getrouwd waren weet ik niet. Wellicht niet. Ze liepen in zwarte kleding en droegen schorten met blauwe en grijze bloemmotieven, het grijze haar opgebonden in een knot. Voor me stonden grote houten bakken waarin zilverkleurige scheplepels glinsterenden tussen suiker, koffie, zout. Ik overhandigde een briefje en een van de gezusters vulde uit de bak een bruine papieren puntzak met suiker terwijl ze deze tegelijk op een weegschaal afwoog. Het rook er naar Buisman, dat spul om je koffie op te peppen. En naar zeep. In de lichtstralen die door het raam de duistere ruimte binnendrongen, dansten miljarden stofdeeltje als muggen aan het begin van de lente. Korte tijd later werd de winkel geveld door het supermarktgeweld waar ook het dorp niet aan ontkwam. Terugdenkend paste die winkel helemaal niet in 1966. Het was meer iets van voor de oorlog, misschien wel de vorige eeuw. Alles zat in papier of blik. Plastic was nergens te bekennen. Het dorp was zo afgelegen en verzette zich zo tegen de moderne tijd dat de twintigste eeuw er ruim vijftig jaar te laat arriveerde. Zelf was ik een voorbode van die moderne tijd, kind van een immigrant of wat ze tegenwoordig asielzoeker zouden noemen. Ik fietste op zondag en kreeg er net nog geen bekeuring voor. Nu is er de stad en gluren we niet bij elkaar naar binnen door verlichte ramen die op last van de kerk en in verband met de sociale controle geen gordijnen hebben. We kijken via webcams. We wonen naast elkaar doch praten niet meer over de laag geknipte heg maar via e-mail. Er zijn geen gezusters meer. Wie de eigenaar is van de supermarkt is waar ik boodschappen doe, weet ik niet. We leven niet langer in een dorp maar in een global village. En tegelijk komt het, dankzij het net, allemaal terug. Commentaar? 2525 / webforum PS: er zijn nieuwe banners. Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url. |
