| 2525/ home | Francisco van Jole |
|
|
Rotterdam - Zeepkist uit het kistloze tijdperk. |
LIVE WEBCAM: STEMMING: WEBFORUM: "En wat vind je er zelf van?" 
BIO 2525 POPULAIR: 1 - Internet-Sensatie 2 - Cam@Rotterdam 3 - Het Rijk der Fabelen 4 - De Anti-pagina's 5 - Piet Heyn  HET UITZICHT ARCHIEF HOME 3.0 (1998) HOME 2.0 (1997) HOME 1.0 (1996) BEZOEKERS: 
(sinds 3-9-1999) HELP 2525 
|
Deze week in 2525 / nieuwsgids: zoeken in jezelf, miljoenen internetters verdwenen in Brazilie, brandstofprotesten, politie stopt auto's op afstand. Plus: de gebruikelijke horror over de 'nieuwe economie'. Lezen? Klik hier. SLEUTEL 28 september De deurbel ging en er stond een dame voor de deur, licht voorovergebogen, draaiend en met een gespannen gezicht als een keeper die net een inkomende bal tegen de buik heeft gedrukt. "Sorry, ik ben de buurvrouw van drie verdiepingen lager. Ik ben m'n sleutels vergeten en weet dat u altijd thuis bent. Ik moet heel dringend naar het toilet, zou ik misschien even..." Nog voordat ik 'natuurlijk' kon zeggen, glipte ze als een haas voorbij en verdween in de kleine kamer. Ik liep naar de keuken en zette koffie. Even later stond ze in de huiskamer met een opgelucht maar ook verlegen gezicht. Met een zwaai sloeg ze haar lange zwarte haar achter de schouders. "Dank je wel. Sorry, ik voel me een beetje raar. Maar ik wist niet goed wat ik anders moest doen. Zie je, ik heb mijn sleutels binnen laten liggen en nu kan ik m'n huis niet meer in." "Woon je hier recht beneden?" "Ja, drie verdiepingen lager." We liepen via de trap naar haar voordeur. Potdicht. "Staat je balkondeur open?" "Ja, ik geloof van wel." "Ok, wacht even hier." Dit had ik altijd al eens willen doen. Ik liep terug naar m'n huis en pakte uit de berging een lang dik touw. Buiten op het balkon bevestigde ik een uiteinde aan de reling, gooide het resterende deel naar beneden en zwaaide een been over de ballustrade, gevolgd door de rest van m'n lichaam. Langzaam liet ik me zakken. "Niet naar beneden kijken", dacht ik terwijl ik vanuit m'n ooghoeken auto's zo groot als dinky toys op de parkeerplaats zag staan. Mijn armspieren werden opgerekt tot het niveau dat je ze bijna voelt knappen. De wreef van m'n voet trachtte zich vast te klampen aan het touw. Langzaam zakte ik. Beetje bij beetje. Zweetdruppeltjes parelden op m'n voorhoofd en gleden treiterend in mijn wenkbrauwen. Drie verdiepingen lager zette ik me af, belandde met een boog op het balkon, liep naar binnen en opende de voordeur. Ze slaakte een kreet van verbazing en barstte daarna in lachen uit. "Hoe, hoe heb je dat gedaan? Toch niet?" Ik stak m'n hand uit. "Bond, James Bond." We stonden voor de dichte deur. Tegen beter weten in rammelde ik er nog even aan. "Zal ik de slotenmaker bellen?" "Nee, ik ga wel even naar m'n zus. Die heeft een reserve-sleutel." Commentaar? 2525 / webforum PS: er zijn nieuwe banners. Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url. |
