| 2525/ home | Francisco van Jole |
|
|
Parijs - Miljoenen lichtjes staan in de starthouding. |
LIVE WEBCAM: STEMMING: WEBFORUM: "En wat vind je er zelf van?" 
BIO 2525 POPULAIR: 1 - Internet-Sensatie 2 - Cam@Rotterdam 3 - Het Rijk der Fabelen 4 - De Anti-pagina's 5 - Piet Heyn  HET UITZICHT ARCHIEF HOME 3.0 (1998) HOME 2.0 (1997) HOME 1.0 (1996) BEZOEKERS: 
(sinds 3-9-1999) HELP 2525 
|
2525 / nieuwsgids is wegens ziekte, chronisch tijdgebrek en andere plagen de laatste weken niet verschenen. Een nieuwe editie staat voor begin november gepland. De laatste editie vind je hier. ZWIJN 29 oktober Gisterochtend zag ik een wild zwijn rennen. Dat is om meerdere redenen bijzonder. Ik zie bijna nooit wilde zwijnen, alhoewel ze - als alle varkens - zeer hoog in mijn lijst favoriete beesten staan. En wilde zwijnen rennen over het algemeen niet om kwart voor twaalf op zaterdagochtend door het open veld. Meen ik althans, want ik ken wilde zwijnen beter uit boekjes dan uit eigen ervaring. "Ze trekken zich overdag terug op vaste plekken, rusten in de struiken of wentelen zich in de modder. Tegen de avond worden ze actief en gaan op zoek naar voedsel," zegt het boekje. Toch rende daar op zaterdagochtend in vol galop een wild zwijn over een vers omgeploegde Franse akker, honderd kilometer onder Parijs. Hij zag er uit als een gespierd wolkje donker bont dat op en neer kaatste over de klei. Zoveel duidelijk zichtbare spierkracht die zijn lichaam van pakweg honderdtachtig kilo met verbazingwekkend hoge snelheid voortbewoog. Zijn poten leken de aarde amper te raken. Een beeld dat tegelijkertijd vertederde en imponeerde. Het leek wel een sprookjesvarken dat pogingen deed te vliegen. Het duurde maar heel kort, hooguit dertig seconden. Ik draaide, op weg naar huis, met de auto een landweg op en daar was hij plotseling. Hij rende schuin voor de auto recht op een kleine bossage af en stormde er naar binnen. Een tegemoetkomende motorrijder minderde vaart en keek net als ik naar het ongewone tafereel. In het voorbijgaan wisselden de motorrijder en ik blikken van verbazing uit, alsof we net een vliegende schotel hadden gezien. Waarom rent een wild zwijn op zaterdagochtend door een open veld als hij hoort te rusten in struiken dan wel te wentelen in modder? Ik kon maar één oorzaak bedenken en meende die ook waar te nemen: doodsangst. Het is oktober, wat wil zeggen dat mannen die kennelijk geen betere tijdspassering kunnen verzinnen hun geweren uit het vet halen en op jacht gaan om ieder wezen dat, in tegenstelling tot u en ik, niet door de wet beschermd wordt, af te schieten. Ze doen dat onder het mom van 'de natuur' en zoals bekend is de natuur wreed. In hun opvattingen althans want 'de natuur' is natuurlijk helemaal niet wreed. 'De natuur' heeft helemaal geen boodschap aan dat soort menselijke begrippen. De natuur gaat gewoon z'n gang en worstelt niet met goed of kwaad. Dat doet alleen de mens die nadenkt over de natuur. En dus dacht ik de rest van de dag over de natuur en bleef het beeld van het wilde varken als een filmpje eindeloos in mijn hoofd draaien. Voorbij Antwerpen, daar waar de weg herkenbaar Nederlands wordt omdat iedereen met 90 kilometer per uur op de linker rijbaan gaat rijden, hoorde ik op het weerbericht een stormwaarschuwing voor de Zuidwesterstorm die vandaag het land gaat teisteren. Steeds als ik zo'n waarschuwing hoor vraag ik me af waarom ik niet bang ben te verdrinken. Dat zou namelijk wel moeten in het land waar ik woon, ook al leef ik dan op de negentiende verdieping. De watersnood van 1953 vond weliswaar ver voor mijn geboorte plaats maar ik groeide wel op in dorpje aan een rivier waar - voor de completering van de Deltawerken - het water tot angstaanjagende hoogte de rand van de dijk naderde en een beschermend waterwerend schot moest worden opgetrokken om het dorp voor overspoeling te behoeden. Ik herinner mij ook een donkere najaarsochtend waarop een Zuidwester de kusten teisterde en ik samen met mijn moeder aan de ontbijttafel zat toen plots de kerkklok begonnen te luiden. Ze stopte met het inschenken van de thee en fluisterde angstig: "De dijken..." Het bleek loos alarm. Soms vraag ik mensen wel eens of ze bang zijn voor de natuur. Bang om opgevreten te worden door een wild dier, te verzuipen, dood te vriezen of anderszins om het leven te komen door natuurgeweld. Het antwoord luidt altijd nee. En daarom is er bungee jumpen, bergbeklimmen en stuif ik bij voorkeur met honderdtachtig kilometer per uur over de Franse autoroute. De angst die we hebben weggenomen moeten we nu zelf creëren. Dat is de natuur en we noemen het een kick. Het wilde zwijn zou ons vast voor gek verklaren. Commentaar? 2525 / webforum PS: er zijn nieuwe banners. Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url. |
