| 2525/ home | Francisco van Jole |
|
|
Versailles - Zwanen beheersen de zwemvariant van schrijden. |
LIVE WEBCAM: STEMMING: WEBFORUM: "En wat vind je er zelf van?" 
BIO 2525 POPULAIR: 1 - Internet-Sensatie 2 - Cam@Rotterdam 3 - Het Rijk der Fabelen 4 - De Anti-pagina's 5 - Piet Heyn  HET UITZICHT ARCHIEF HOME 3.0 (1998) HOME 2.0 (1997) HOME 1.0 (1996) BEZOEKERS: 
(sinds 3-9-1999) HELP 2525 
|
2525 / nieuwsgids is wegens ziekte, chronisch tijdgebrek en andere plagen de laatste weken niet verschenen. Een nieuwe editie staat voor begin november gepland. De laatste editie vind je hier. STORM 31 oktober De zuidwesterstorm beukte met volle kracht tegen de toren waar ik woon, als een dolle stier die met zijn horens en hoeven tegen de wanden van de stal tekeer gaat. Storm is zo bezien de meteorologische versie van een rodeo. 's Middags was ik even naar buiten gegaan en bijna de rivier in gewaaid. Nu zat ik in een duistere kamer op de bank en staarde naar het panorama van de stad dat met zijn duizenden lichten zoals altijd onaantastbaar leek voor het natuurgeweld. Ik houd van storm en heb er mijn dierbaarste herinneringen aan. Bijvoorbeeld aan een urbane trektocht die ik op een avond in begin 1990 met een bevriende collega maakte om verslag te doen van de chaos die een razende storm in de stad veroorzaakte. We moesten op het Weena gebukt achter de auto's langs rennen omdat er allerlei losgeslagen bouwmateriaal door de lucht vloog die de straat in een soort slagveld veranderde. Om ons heen dansten torenhoge bouwkranen heen en weer als danseressen in een ballet. Ze konden ieder moment omkieperen. Op de Coolsingel zagen we een vrouw letterlijk door de lucht vliegen. Het was, kortom, goed raak. Journalisten zijn rare mensen, ze leven op zo gauw er iets is dat lijkt op een ramp. Een collega vertelde dat ze bijna omgekomen was in een wolkbreuk die gisteren plots boven de snelweg losbarstte. Het zicht nam af tot een meter of minder en om haar heen schoten angstige automobilisten in allerijl naar de vluchtstrook om aan het gevaar te ontsnappen. "Ik was zo bevreesd dat ik van angst amper nog de pedalen kon bedienen," zei ze. Er volgde een stilte en toen voegde ze toe: "Ik zou het nog wel eens mee willen maken." In januari 1993 reed ik in een heftig verliefde bui met een vriendinnetje in het holst van de nacht naar de Maasvlakte om naar de toen woedende storm te kijken. Storm is de natuurlijke belichaming van passie, dus dat leek me wel inspirerend. Aangekomen in de middle of nowhere die de Maasvlakte nu eenmaal 's nachts is, nam ik een verkeerde afslag en belandde op de weg die tussen de zee en de dijk loopt. We kwamen terecht in de heftigste zandstorm die ik ooit heb meegemaakt. De auto werd praktisch gezandstraald onder het geweld terwijl de spetters van kapot slaande golven tegen de ruiten sloegen. Om het nog erger te maken bleek de weg ook nog eens volkomen bedolven onder zandverstuivingen. Een smalle weg, waar je normaal gesproken al amper op kunt keren en nu dus helemaal niet. Het onderscheid tussen weg en strand was amper te maken terwijl het water steeds meer terrein leek te winnen. Achteruit rijden was vanwege de duisternis ook al geen optie. Mijn mond werd droog en spieren begonnen oncontroleerbaar te trillen. De auto schudde heftig heen en weer door de windstoten maar uiteindelijk lukte het ommekeer te maken. Eenmaal veilig thuis werden we van de zenuwen erg dronken. De volgende dag verlangde ik alweer naar het tafereel dat ik op het moment zelf niet meer mee wilde maken. Storm en passie liggen ook wat dat betreft dicht bij elkaar, aan ratio hebben ze beiden geen boodschap. Terwijl ik naar buiten staarde bewoog de kamer met het gebouw een klein beetje heen en weer, nauwelijks merkbaar. Van de 210 meter hoge en 59 verdiepingen tellende Parijse Tour Montparnasse bijvoorbeeld, een monument uit de jaren zestig en wat romantisch uitzicht betreft na zonsondergang beter dan de Eiffeltoren, weet ik dat de bovenste verdieping bij storm centimeters uitslaat. In mijn kamer, op nog geen kwart van die hoogte, was de beweging hooguit millimeters. Een mens kan niet alles hebben. En toen pas zag ik vensterruiten bewegen. Alsof ze ingedrukt werden. Mijn weerspiegeling werd groter en dan weer kleiner, als een soort bewegende lachspiegel. Vervolgens trad het effect op dat je ook hebt als je lang naar een deurknop kijkt en die uiteindelijk als vanzelf naar beneden ziet gaan. De beweging werd steeds heftiger en de gedachte maakte zich vrij dat de ruiten wel eens konden sneuvelen. Wat zou er dan gebeuren? Heel even voelde ik de adrenaline stijgen. En toen ebde het snel weer weg. Ook in die zin is storm als passie: meemaken is beter dan bedenken. Leven in ravage, dat heeft wel wat. Commentaar? 2525 / webforum PS: er zijn nieuwe banners. Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url. |
