| 2525/ home | Francisco van Jole |
|
|
Le Mesnil - Een dappere klaproos negeert de aanstormende herfst. |
LIVE WEBCAM: STEMMING: WEBFORUM: "En wat vind je er zelf van?" 
BIO 2525 POPULAIR: 1 - Internet-Sensatie 2 - Cam@Rotterdam 3 - Het Rijk der Fabelen 4 - De Anti-pagina's 5 - Piet Heyn  HET UITZICHT ARCHIEF HOME 3.0 (1998) HOME 2.0 (1997) HOME 1.0 (1996) BEZOEKERS: 
(sinds 3-9-1999) HELP 2525 
|
2525 / nieuwsgids is wegens ziekte, chronisch tijdgebrek en andere plagen de laatste weken niet verschenen. Een nieuwe editie staat voor begin november gepland. De laatste editie vind je hier. NOTEBOOK (1) 1 november Ik ga op reis en ik neem mee: een notebook. Dat had ik dus niet moeten doen. Of liever gezegd, dat zou ik niet moeten doen. Het is zo aantrekkelijk, lijkt zo handig. In een afgelegen Frans dorpje, diep in het platteland verscholen, waar de helft van de huizen verworden zijn tot bouwvallen en de enige nering bestaat uit een bakker die drie keer per week met een bestelwagen stopt en toetert waarna de tien overgebleven dorpelingen zich naar de wagen spoeden en hun mondvoorraad inslaan, waar al dertig jaar geen veldwachter meer is geweest omdat er nooit gestolen, gemoord of gevandaliseerd wordt, waar verweerde affiches aan de muur een evenement aankondigen dat plaatsvond op 23 août 1978, waar het enige vervoermiddel de brommer van de kippenhouder is, in zo'n dorpje lijkt het ideaal om een geautomatiseerde schrijfmachine bij je te hebben omdat achter iedere boomstronk, iedere defecte waterpomp, een bron aan inspiratie lijkt te schuilen. Dus moet je in staat zijn je wervelende gedachten meteen om te zetten in bits en ze aldus voor de eeuwigheid te bewaren. In de praktijk werkt het anders. Een notebook meenemen op vakantie is zoiets als je belastingformulieren in je koffer stoppen. Eerst ligt het apparaat verwijtend te slingeren. 'Waar blijft die inspiratie dan?' weeklaagt het treiterend. Ik geloof niet in inspiratie, het is voor mij een mythe bedacht door mensen die nooit inspiratie hebben. Maar nu het kennelijk uitbleef, werd het plots toch een probleem. Dat was niet het enige. Toen ik voor het vertrek mijn koffer pakte, viel mijn blik op een verlengsnoer. Nah, wie neemt er nou een verlengsnoer mee op vakantie? Dacht ik. Vergissing nummer twee dus. Want het snoezelige huisje dateert van ver voor de uitvinding van de elektriciteit en de persoon die de kabels later aanlegde had kennelijk geen notebook in gedachten. Dus zitten de stopcontacten op plekken die handig zijn voor stofzuiger en schemerlamp maar niet bepaald voor notebook-gebruik of je moet de voorkeur geven aan tikken in knielhouding met het hoofd voorovergebogen om het niet te stoten tegen de schuinlopende balken. Natuurlijk een notebook werkt ook op batterijen maar daar kan ik niet tegen. Ik moet een uur voor me uit kunnen staren voordat ik ook maar een letter tik. Ik moet een beeldscherm hebben dat geduldig is als papier. Batterijen hebben geen geduld, het zijn moderne kwezels. Om het nog erger te maken bevindt zich rechts onderin het scherm een metertje dat de afnemende energiecapaciteit weergeeft. Het is een geluidloze 'schiet op!' kreet. Ik weet dat na een uur of anderhalf het piepje klinkt dat het afsterven van de energie aankondigt. Dus zit ik daar vanaf het begin op te wachten, zoals je bij een slechte film alleen maar naar het einde kan verlangen. Meestal gaat het scherm vervolgens op zwart als ik halverwege een cruciale alinea ben, vaak is dat de eerste. Kortom, ik ben geen batterijenmens. Na drie dagen liet ik al hangende op de bank bij de open haard een lepeltje op de grond vallen en zag bij het oprapen toevallig dat onder de bank aan de muur een stopcontact verscholen zat. Precies dichtbij genoeg om in een enigszins comfortabele houding de notebook aan het elektroneninfuus te hangen. Ik nestelde me op de bank, staarde een uur of wat naar een leeg scherm en tikte. Poeh. Dat was dat. (wordt vervolgd) Commentaar? 2525 / webforum PS: er zijn nieuwe banners. Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url. |
