| 2525/ home | Francisco van Jole |
|
|
Bergen - Duinen zijn wolken van zand. |
LIVE WEBCAM: STEMMING: WEBFORUM: "En wat vind je er zelf van?" 
BIO 2525 POPULAIR: 1 - Internet-Sensatie 2 - Cam@Rotterdam 3 - Het Rijk der Fabelen 4 - De Anti-pagina's 5 - Piet Heyn  HET UITZICHT ARCHIEF HOME 3.0 (1998) HOME 2.0 (1997) HOME 1.0 (1996) BEZOEKERS: 
(sinds 3-9-1999) HELP 2525 
|
Deze week in 2525 / nieuwsgids: Net wint verkiezingen (niet) ; Gevallen vrouw; Wurgsex; Voyeurisme en nog veel meer. Lezen? Klik hier. VUUR 29 november Soms, als ik in een balorige bui een vriendschap wil beproeven, tart ik letterlijk het lot. Dat werkt zo: bij sigaren- of benzineboer koop ik twee krasloten en overhandig er een aan de vriend of vriendin met de woorden 'dit kan het einde van onze vriendschap betekenen'. Immers als een van ons geluk heeft en een ton wint, wat dan? Deel je dat? Of niet? Mensen die de loterij winnen schijnen daar over het algemeen ongelukkiger van te worden. Onder meer omdat ze hun vrienden kwijtraken. Dat noemen ze eufemistisch 'je vrienden leren kennen'. Vriendschap is iets ongrijpbaars en misschien wel net zo ondefinieerbaar als liefde. Heb je vrienden voor jezelf of ben je er voor je vrienden? Toen ik een jaar of tien was en op een te warme zomermiddag met een vriendje vechtend over straat rolde, werd ik door mijn vader binnen geroepen. Ik stond - het schuim nog op de mond - voor zijn fauteuil, waar hij wegens ziekte het grootste deel van zijn dagen in doorbracht. Ik wist: het was tijd om te leren. Soms ging dat over de sterren (als ik niet kon slapen), over de levenslust van mussen (als ik in de tuin met een luchtbuks aan het spelen was en mikte op alles wat bewoog), over sportiviteit (als ik na verlies stampend door het huis liep) en nu dus over vriendschap. "Vrienden horen niet te vechten," begon hij zijn college dat doorspekt werd met referenties aan de Argentijnse cultuur. Over hoe bijzonder vriendschap is, waarom je niet zonder kunt, hoe je het moet koesteren, hoe je ervoor moet vechten om het te behouden. "Maar het allerbelangrijkste is dit: vrienden gaan voor elkaar door het vuur." Hij zei het met zoveel nadruk dat ik onmiddellijk mezelf voor me zag, rennend door de vlammen. Misschien ook wel omdat bij het woord 'vuur' plots het onwennig spaanstalig accent opstak dat hij nog altijd niet kwijt was. De v werd dan een f waar iets aan bungelde. "Begrijp je? Dat is het. Als je daar niet toe bereid bent, heeft vriendschap geen zin. Geen enkele zin." Ik begreep het. Sterker nog, die onvoorwaardelijkheid is me altijd bij gebleven. Het onderscheidt vrienden van bekenden. Maar er is nog iets anders, dat me niet geleerd werd. "Het moeilijkste in vriendschap is niet onze gebreken te tonen, maar een vriend de zijne te laten zien," schreef La Rochefoucauld in zijn Maximen. Als vriendschappen stuk lopen, is het meestal daar op. Niet op het vuur dat zich bijna nooit aandient en waarvoor krasloten een relatief veilig surrogaat vormen. En het kenmerk is: je kunt het niet testen. De keren dat mijn vriendschapppen wankelden, ging het daarom. En de overwinning die soms volgt duurt voor degene die gecorrigeerd werd. Dat is het merkwaardige aan vriendschap, het stelt je vanwege het vertrouwen in staat jezelf te overwinnen. Aan sommige uitbranders die ik van vrienden ontving, bewaar ik de beste herinneringen. Zij die ze gaven, zijn de voorvallen waarschijnlijk allang vergeten. Het vuur, dat ben je zelf. Krassen, krassen. 100.000,-- staat er. Krassen, krassen. Weer 100.000. Ik kijk, voordat ik het laatste vak openkras, opzij naar de vriend naast me. Wat als we nu zouden ruilen? Ik aarzel even en kras dan het laatste vak open. Commentaar? 2525 / webforum PS: er zijn nieuwe banners. Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url. |
