| 2525/ home | Francisco van Jole |
|
|
Rotterdam - Het was een dag zonder gebeurtenissen. |
LIVE WEBCAM: STEMMING: WEBFORUM: "En wat vind je er zelf van?" 
BIO 2525 POPULAIR: 1 - Internet-Sensatie 2 - Remmen 3 - Notebook 4 - Cam@Rotterdam 5 - De Anti-pagina's  HET UITZICHT ARCHIEF HOME 3.0 (1998) HOME 2.0 (1997) HOME 1.0 (1996) BEZOEKERS: 
(sinds 3-9-1999) HELP 2525 
|
Deze week in 2525 / nieuwsgids: King stop met boek; Amazon schuwt bonden; E-commerce flop redt hongerige honden; En nog veel meer. Lezen? Klik hier. TROMMELTJE 5 december Vandaag zag ik een man door een drukke winkelstraat lopen. In zijn ene hand droeg hij een klassiek broodtrommeltje. Zo'n plastic, blauw ding waarvan het deksel over de bodem geschoven kan worden zodat er een bakje ontstaat. Met zijn andere hand haalde hij er boterhammen uit die hij al lopende in zijn mond stopte. Het was een ontregelend gezicht, zo vreemd dat ik wel twee keer moest kijken om te zien of ik het wel goed zag. Dat deed me aan iets anders denken. Lang geleden vertelde een radiotechnicus me eens het verhaal over hoe hij in de vroege ochtend, toen de radio 's nachts nog zweeg en pas om zeven uur weer begon, bij het 'openen' van de zender een delegatie streng gereformeerde mannen in de studio op bezoek kreeg. Het was in de tijd dat de media nog zoiets als gezag bezaten en door leken met ontzag tegemoet werden getreden. De mannen, lid van een of andere christelijke vereniging, waren uitgenodigd door de Evangelische Omroep die op de bewuste ochtend het eerste programma verzorgde. Het was even voor zevenen en de mannen, type ouderling gekleed in zwarte pakken met witte overhemden, stelden zich op in een rij om toe te kijken hoe de technicus aan allerlei knopjes magische handelingen verrichtte om de zender in de lucht te krijgen. Hij maakte bijvoorbeeld verbinding met een omroepcel in een ander gebouw waar een nieuwslezer klaar zat met het eerste bulletin van die dag. Testgeluiden klonken over en weer en toen sprak plots uit de luidsprekers de stem van de nieuwslezer, zo'n al jaren vertrouwde stem, boegbeeld van de degelijkheid en met zo'n ingesleten betrouwbaarheid dat je weet dat hij de waarheid spreekt. Zelfs al zou hij aankondigen dat de wereld vergaat. De stem vroeg: "Zal ik eens een clitoris tekenen?" De technicus kromp ineen, zijn hoofd werd rood. Hij wist dat dergelijke opmerkingen behoren tot de capriolen van mensen die de - door anderen aan hen toegekende - serieuziteit zo van zich afblazen. Maar hij wist ook dat de nieuwslezer geen flauw idee had wie er bij hem in de studio stonden. Pas na een minuut of wat durfde hij op te kijken naar de gereformeerde mannen. Ze stonden er nog even geinteresseerd en onverstoord bij als voor de opmerking. Terwijl deze zo luid en duidelijk uit de luidsprekers klonk dat het hen onmogelijk ontgaan kon zijn. Ze hadden het evenwel niet gehoord. Dat wil zeggen: misschien hadden ze het wel gehoord maar dan dachten ze dat ze het niet gehoord hadden, of dat ze het verkeerd verstaan hadden. Want de opmerking en de stem waren twee werelden die met elkaar onverenigbaar waren. Alsof je een tijger op de Noordpool ziet lopen. Hij kon gewoon niet bestaan. Een broodtrommeltje hoort voor mij bij een lunchpauze die iedere dag even lang duurt en waarin het brood in alle rust wordt genuttigd. Het hoort bij sirenes van fabrieken die aangeven wanneer het eten begint en wanneer het ophoudt. Het hoort kortom bij een tijd waarin eten nog een vast deel van de dag besloeg. Een dag die op een vast tijdstip begint en eindigt, en waarin het woord 'etenstijd' nog een bepaalde positie op de klok aangeeft. Een ritueel bijna. Eten op straat hoort bij de onbeschaving. Het getuigt van resepectloosheid ten opzichte van de mensen die je omgeven, respectloosheid ten opzichte van het voedsel dat je tot je neemt en misschien ook wel van gebrek aan respect ten opzichte van jezelf. Het is wars van tijdsindelingen, plaatsen, omgangsvormen en smaak. Daarom dacht ik even dat ik het niet zag, de man die het broodtrommeltje behandelde als een zak patat. Maar ik had het alleen maar niet willen zien. Zoals ik niet wil weten dat de man die me vertelt over bombardementen op weerloze mensen, schepen die ten onder gaan met al hun passagiers, vliegtuigen die brandend neerstorten en al het andere leed op deze wereld, onderwijl een clitoris zit te tekenen. Commentaar? 2525 / webforum PS: er zijn nieuwe banners. Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url. |
