| 2525/ home | Francisco van Jole |
|
|
Rotterdam - Tijd om naar huis te gaan. |
LIVE WEBCAM: STEMMING: WEBFORUM: "En wat vind je er zelf van?" 
BIO 2525 POPULAIR: 1 - Internet-Sensatie 2 - Remmen 3 - Notebook 4 - Cam@Rotterdam 5 - De Anti-pagina's  HET UITZICHT ARCHIEF HOME 3.0 (1998) HOME 2.0 (1997) HOME 1.0 (1996) BEZOEKERS: 
(sinds 3-9-1999) HELP 2525 
|
Deze week in 2525 / nieuwsgids: King stop met boek; Amazon schuwt bonden; E-commerce flop redt hongerige honden; En nog veel meer. Lezen? Klik hier. STRAKS 8 december Ik kom uit bed, zet koffie, loop met een volle beker in mijn hand naar het raam en staar naar buiten, alsof daar te zien is wat deze dag gaat brengen. Straks gaat het misschien wel sneeuwen, denk ik terwijl ik een slok neem. Niet zo meteen straks, maar later straks. Sommige woorden hebben een particuliere betekenis en bij mij kan 'straks' ieder moment zijn dat verder is dan 'nu'. Omdat mijn vader het zo gebruikte en het in mijn hersens gebrand is. Mijn moeder vertelde me wel eens dat ze daar in het begin erg aan moest wennen. Dat hij 's ochtends van huis ging en zei 'Tot straks!' en dat zij dacht 'O, gezellig, hij komt zo meteen koffie drinken' en dan tevergeefs met de koffie zat te wachten terwijl mijn vader pas laat op de avond weerkeerde. Hij gebruikte 'straks' als een soort Nederlands equivalent van 'mañana'. Ik stel me voor hoe het is als het straks heeft gesneeuwd. De witte wereld, onaangeraakt als een cadeautje dat nog in de verpakking zit. Sneeuw, dat is een soort natuurlijke graadmeter voor het verschil tussen kind en volwassene. Ik zie het perfecte witte dek voor me en wordt bijna automatisch overvallen door het melancholische besef dat het niet zo kan blijven. Het verlangen naar behoud zorgt er voor ik dat ik roerloos wil blijven genieten en er eigenlijk niet doorheen wil lopen. De wereld als kerstkaart, dat is wel zo prettig. Een kind ziet de sneeuw en rent naar buiten om het overhoop te gooien, zich het wonder toe te eigenen vanuit de kinderlijke gedachte dat bezit mogelijk is. Vroeg in de ochtend werd ik eens gewekt door het buurjongetje waarmee ik vrijwel iedere dag ruzie had. De straten waren gedurende de nacht bedekt met een dikke witte laag en hij stond met een stok precies op de lijn die onze huizen van elkaar scheidde. In het nog maagdelijke sneeuwdek had hij een lange streep getrokken, van het midden van de gevels naar de overzijde van de straat. Met de stok wees hij van links naar rechts en schreeuwde: "Alles links van deze lijn is jouw sneeuw, rechts is van mij." Later werd hij zakenman. Commentaar? 2525 / webforum PS: er zijn nieuwe banners. Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url. |
