| 2525/ home | Francisco van Jole |
|
|
Rotterdam - Zo kan een dag ook zijn. |
LIVE WEBCAM: STEMMING: WEBFORUM: "En wat vind je er zelf van?" 
BIO 2525 POPULAIR: 1 - Internet-Sensatie 2 - Remmen 3 - Notebook 4 - Cam@Rotterdam 5 - De Anti-pagina's  HET UITZICHT ARCHIEF HOME 3.0 (1998) HOME 2.0 (1997) HOME 1.0 (1996) BEZOEKERS: 
(sinds 3-9-1999) HELP 2525 
|
Deze week in 2525 / nieuwsgids: King stop met boek; Amazon schuwt bonden; E-commerce flop redt hongerige honden; En nog veel meer. Lezen? Klik hier. AANSTEKERS 10 december Die avond bleken plots al mijn aanstekers leeg. Het was een vreemde gewaarwording. Een onthand gevoel, hulpeloos bijna, alsof ineens geen enkel apparaat in huis meer zou werken. Het koffiezetapparaat, de televisie, de radio, de cd-wekker, de videorecorder, de dvd-speler, de wasmachine, de stofzuiger, de droger, de afwasmachine, de mini-pimer, de magnetron, de cassetterecorder, de broodrooster, de koelkast, het fornuis, het antwoordapparaat, het strijkijzer. Allemaal dood, geen rode lampjes die roepen 'kijk, ik werk'. Ik tel ze even na. Achttien apparaten, onder te verdelen in drie toepassingen: eten, schoonmaken, vermaak. Het leven is kennelijk simpel. Behalve dan het antwoordapparaat. Hoewel dat er voor zorgt dat ik de drie hoofdtaken ongestoord kan verrichten. En wat is een mini-pimer? Dat is een keukending. Eigenlijk heet het een staafmixer maar dat vind ik zo'n obsceen woord dat ik op de verpakking uit de reeks talen die het product aanprezen een ander woord heb gekozen. Mini-pimer, uit welke taal dat afkomstig is weet ik niet meer. Net zo min als dat ik 'staafmixer' als Nederlands zou herkennen wanneer ik na decennia afwezigheid in dit land zou terugkeren en het ergens contextloos zag staan. Maar de apparaten waren niet dood en werkten allemaal trouw, alleen de wegwerpaanstekers waren leeg. Ik draaide aan de wieltjes terwijl de punt van mijn sigaret tegen beter weten in hoopvol boven het gasventiel hing. Er verschenen wat vonkjes maar geen vuur, zoals je soms in een café of op een receptie iemand onverwacht in de ogen kan kijken, meestal meters van elkaar verwijderd, en dat er niet alleen blik maar ook een reeks zondige gedachten wordt uitgewisseld terwijl je tegelijkertijd weet dat er nooit wat zal gebeuren. Wel vonken, geen vuur. Plastic aanstekers, wel zeven stuks. Eigenlijk heb ik er een hekel aan, aan wegwerpaanstekers. Het zijn dingen die je altijd bij je draagt maar waaraan je je, in tegenstelling tot al het andere dat je op je lichaam draagt, agenda, vulpen, zakdoek, portefeuille, horloge, nooit kunt gaan hechten. Als je verstandig bent tenminste. Omdat de wegwerpaansteker, als een vakantieliefde, het einde al in zich draagt als je het jezelf toeëigent. Ik had ooit een heuse aansteker, een Zippo. Het was een erfstuk waar ik erg aan gehecht was. Ik liet 'm in verloren momenten vaak door mijn vingers glijden ter opwekking van mijmeringen. Maar in een verstrooid ogenblik liet ik hem achter in de rokersruimte van het Palazzo Grassi in Venetië. Pas op de boot, terug naar het hotel waar de koffers reeds klaar stonden voor vertrek naar het vliegveld, besefte ik mijn verlies. Het voelde als rouw. Daarop besloot ik nooit meer een aansteker te nemen. Echt gewend ben ik echter nooit aan de wegwerpvariant. Laatst zat ik met een gezelschap mensen aan tafel die in tegenstelling tot mijzelf allemaal iets bereikt hadden in het leven. En allemaal hadden ze wegwerpaanstekers. Zelfs zij, dacht ik en de onbereikbare wereld verloor een stuk van zijn glans. Na het opentrekken van wel vijf kasten en vier laden vond ik een doosje lucifers. Ze zijn in dit huis - waar, zoals in alle hoogbouw, geen gasleiding is - een tamelijk overbodig verschijnsel. Ik streek de kop van een lucifer langs het doosje, een kleine vulkaanuitbarsting volgde en voor mijn neus brandde een vlam waar ik de sigaret mee aan stak. Ik bewoog de lucifer heen en weer, de vlam doofde en een rookkringeltje danste even kortstondig en dramatisch, alvorens zelf in rook op te gaan. Leven en sterven in drie seconden. Als een soort waarschuwing tegen het roken. Dat is misschien wel de werkelijke reden dat ik het niet kan vinden met wegwerpaanstekers. Als ze op of dood zijn, doen ze alsof ze nog steeds leven. Er is niets aan ze te zien. Bij de doorzichtige variant is ter misleiding soms zelfs nog een kleine restant vloeistof die we gas noemen zichtbaar. Je draait aan het wieltje, er komt geen vlam en de mensen om je heen kijken meewarig naar je pogingen. 'Ah gut, kijk hem.' Postuum zetten ze je alsnog voor lul. De naam zegt het eigenlijk al: Je moet ze wegwerpen als ze nog werken. Commentaar? 2525 / webforum PS: er zijn nieuwe banners. Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url. |
