| 2525/ home | Francisco van Jole |
|
|
Rotterdam - Vanaf vandaag gaan de dagen lengen. |
LIVE WEBCAM: STEMMING: WEBFORUM: "En wat vind je er zelf van?" 
BIO 2525 POPULAIR: 1 - Internet-Sensatie 2 - Remmen 3 - Notebook 4 - Cam@Rotterdam 5 - De Anti-pagina's  HET UITZICHT ARCHIEF HOME 3.0 (1998) HOME 2.0 (1997) HOME 1.0 (1996) BEZOEKERS: 
(sinds 3-9-1999) HELP 2525 
|
Deze week in 2525 / nieuwsgids: King stopt met boek; Amazon schuwt bonden; E-commerce flop redt hongerige honden; En nog veel meer. Lezen? Klik hier. SPIEGEL 21 december Ik werd wakker met een mond droog als een sigarettenvloeitje. Het was nog donker, dat beloofde weinig goeds. Ik stapte uit bed, liep naar de keuken en trok de koelkastdeur open. Geen jus d'orange of andere ochtenddrank. De klok wees half zes aan. Waarom zijn de winkels wel tot tien uur 's avonds open en niet om half zes in de ochtend, bromde ik in mezelf in een poging iemand de schuld te geven van mijn ongemak. De avond ervoor zat ik in een cafe met een tijdschrift op een milde manier de tijd te doden, toen ik vanuit een ooghoek iemand een paar tafels verderop zag zwaaien. Ik zwaaide onwillekeurig terug en wilde weer verder bladeren maar bij het tafeltje bleef het handgebaar wenken. Ik stond op en liep er heen. Twee oude mannen keken me lachend aan, met een lichte triomfantelijkheid. "Hoe is het met je?" "Prima," antwoordde ik en mijn geheugen sloeg als een razende aan het swappen om te achterhalen waar ik deze mensen van kende. Terwijl ik hun gezichten zo ongemerkt mogelijk bestudeerde, leek het alsof ze een verjongingsproces ondergingen. De grijze haren kregen weer kleur, rimpels trokken weg, de ogen wonnen aan schittering en ineens herkende ik ze. Daar zaten ze dan, plots vijftien of twintig jaar jonger, hippe docenten uit een voorbije tijd. "Werk je niet te hard? Je ziet er moe uit," zei een van hen. "Nee, dat komt van al het feesten en zuipen," floepte ik er uit met het automatisme van een radargestuurd afweergeschut en zag zijn blik even terugdeinzen. Ik had er meteen spijt van. Zijn opmerking was vast niet onaardig bedoeld geweest. Die middag klaagde een vriendin dat ze er zo jong uitzag. "Ik word nog steeds door iedereen als meisje gezien." Dat soort uitspraken moet je nooit doen, bezwoer ik haar. Je weet nooit of je daarmee niet een vloek over jezelf afroept. Bovendien komt er zeker een dag dat je spijt krijgt van je woorden. Dat je in de spiegel kijkt en beseft dat het voorbij is en nooit meer terug zal keren. Ik keek de mannen aan en tussen de smalltalk door doemde het besef op dat wat de tijd hen had aangedaan mij ook moest zijn overkomen. Vijftien jaar, alsof ze ongemerkt voorbij waren getrokken. Er schoten beelden door mijn hoofd van dansen in de nacht, feesten in het park, lessen die niet meer waren dan een aanloop naar de vrije tijd. Moe, zeiden ze dat ik was. Ik liep terug naar mijn tafel en een kelnerin informeerde of ik nog iets wilde drinken. Ze leek wel veertien jaar oud. Uit de kast in de keuken pakte ik een glas, vulde het met water en dronk het in een teug leeg. In het schemerdonker liep ik terug naar de slaapkamer en wierp halverwege een blik in de spiegel. Ik zag mijn vader. Commentaar? 2525 / webforum PS: er zijn nieuwe banners. Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url. |
