Francisco van Jole @ 2525

2525/ home

Francisco van Jole

Rotterdam - Zeeman. Waarom ben ik dat nooit geworden?

Deze week in 2525 / nieuwsgids: King stopt met boek; Amazon schuwt bonden; E-commerce flop redt hongerige honden; En nog veel meer. Lezen? Klik hier.

HOME - WEBCAM - E-MAIL - BIO

HEL
4 januari

Recentelijk is er een nieuwe vertaling verschenen van Dante's Inferno. Dus toog ik naar de boekhandel om te zien of het wellicht ging om een geactualiseerde vertaling waarbij het woord 'hel' consequent is vervangen door 'Ikea'. Dat bleek, tot mijn grote spijt, niet het geval. Terwijl het toch zo'n toepasselijk synoniem is.
Begrijp me goed, ik heb niets tegen de producten van Ikea, sterker nog: m'n halve huis is er mee gevuld, maar dat maakt niets uit. Ik heb immers ook nauwelijks bezwaar tegen het merendeel van de verleidingen en zonden die een mens in de hel doen belanden. Wat nog niet wil zeggen dat het me daar goed toeven lijkt. Al dat vuur en gegesel, zware SM heeft me nooit aangesproken.

Een paar dagen terug daalde ik af naar de eigentijdse hel omdat ik vond dat met een nieuwe eeuw ook maar een nieuw leven moest beginnen en mijn huis in dat kader aan een dringend noodzakelijke herinrichting toe was.
Het was erger dan ik dacht.

Ik ken Ikea eigenlijk alleen maar van de rustige dagen, de momenten waarop het zijn naam als 'divorce paradise' eer aan doet omdat overduidelijk kort gescheiden types er de frisse moed lopen te verzamelen voor een doorstart. Je ziet dan zo'n man of vrouw, waar de saaiheid zich in de loop der jaren van het echtelijk verbond meester van heeft gemaakt, naar bijvoorbeeld een zwoele slaapkamer kijken. En je vraagt je onmiddellijk af: wat zou hij of zij gedaan hebben dat het zover is gekomen? Ruzie over de hypotheek? Of toch gewoon gezwicht voor de ogenschijnlijk onweerstaanbare collega?

Op een traditioneel drukke dag, zoals die tussen Kerst en Nieuwjaar, heerst er echter een ander beeld: dat van de mensen die nog aan een scheiding moeten beginnen en waarvoor Ikea kennelijk de katalysator is. Overal, bij de sofa's, de bedden, de kasten en de keukens, liepen ze ruzie te maken.
"Waarom heb je die maten dan niet opgenomen?!" krijst een getergde vrouw tegen een doffe man terwijl ze op het punt staan elkaar bij een wandmeubel de hersens in te slaan. De man zwijgt gelaten.
Zes maanden geef ik ze nog, hooguit.

"Dat vloekt als de tering!" roept een man tegen zijn wederhelft die met een felrood tapijt in haar handen staat.
"Jij wil zeker weer donkerbruin!" kift ze terug. Het kind tussen hen in begint te krijsen.
Ah, een kind, de Bison-kit van menig relatie. Dat duurt nog wel een jaartje of wat.

Voorbij de kassa, nabij de uitgang, staat een echtpaar bij een veel te grote doos.
"Als we het laten bezorgen, komt het pas volgende week en dan hebben we er geen tijd meer voor," mort de man op luide toon.
"Ik zeg je dat hij niet in de auto past," sist de vrouw die krampachtig haar neiging tot schreeuwen probeert te onderdrukken.
Buiten jaagt de ijskoude sneeuw over de laadzone waar ongeduldige, half verkleumde mensen zichtbaar geirriteerd hun auto's proberen vol te laden.
"Wat voor auto heeft u als ik vragen mag?" zeg ik tegen de man.
Hij kijkt me even verbouwereerd aan en antwoord dan: "Een Subaru Impreza".
"O, die heb ik zelf ook. Dit past er makkelijk in. Pas nog gedaan."
De man lacht triomfantelijk en maakt een 'zie je wel'-gebaar naar de vrouw die me pissig en wantrouwend aankijkt.

Ik loop naar buiten en ren door de sneeuw naar m'n Citroen XM.
Soms moet je de natuur een handje helpen.

NIEUW! Vul je e-mail adres in en ontvang steeds bericht als deze pagina wordt vernieuwd. Met (meestal) een exclusieve verrassing.