Francisco van Jole @ 2525

2525/ home

Francisco van Jole

Grevelingen - Stille tocht.

Deze week in 2525 / nieuwsgids: King stopt met boek; Amazon schuwt bonden; E-commerce flop redt hongerige honden; En nog veel meer. Lezen? Klik hier.

HOME - WEBCAM - E-MAIL - BIO

GRONINGEN
6 januari

"Een biertje graag."
"Je wilt een Amsterdammertje?"
"Nee, ik wil een biertje, een pils."
De barman buigt zich over de toog naar me toe in het van elektronische luidruchtigheid vergeven cafe aan de Grote Markt te Groningen.
"Juist ja, een Amsterdammertje."
Hij loopt naar de tap en pakt het soort glas dat, waar ik vandaan kom, 'vaas' wordt genoemd.
Even moet ik de neiging onderdrukken om hem bij zijn revers te grijpen, met zijn wang tegen het toogblad te drukken en te schreeuwen: "Amsterdammertje! Over mijn lijk! Weet je wel waar ik vandaan kom? Weet je wel dat er niet zoiets als een 'Amsterdammertje' bestaat, althans niet om te drinken? Dat het hooguit niet meer is dan een zinloos paaltje langs de straat bedoeld om dat deel van de mensheid, zo overvloedig aanwezig in de gelijknamige stad, dat nog niet voldoende geevolueerd is om met gemotoriseerd verkeer om te gaan, enigszins in juiste banen te leiden? Weet je wel dat het voor een Rotterdammer ondenkbaar is dat hij zoiets als een 'Amsterdammertje' aan zijn lippen zetten? Wat tappen jullie hier? Grachtenwater?"
Maar zo agressief en dapper ben ik altijd alleen maar in mijn fantasie en dus pak ik gelaten het glas aan en neem een slok.

Groningen. Kort daarvoor was ik, tegen middernacht, gearriveerd bij het hotel.
"U kunt uw auto hierachter op de binnenplaats zetten," zei de receptionist. "Ik zal het hek even open doen."
Ik reed een smalle steeg in en draaide de binnenplaats op terwijl de receptionist toekeek, zijn armen voor de borst geslagen.
Krrrrrrrrr... De zijkant van de auto schuurde langs de hoekstenen van de muur.
Ik stapte uit en nam de schade op, over de hele lengte van het achterspatbord liepen diepe krassen.
"Volgende keer de bocht wat ruimer nemen," zei de receptionist op een toon alsof hij cursusleider was en verdween naar binnen.

Groningen, ik had het kunnen weten. Twee jaar eerder had ik er ook al eens vertoefd. Na een theatervoorstelling stapte ik hongerig een restaurant binnen. Het personeel keek me meewarig aan.
"Ik zou graag iets eten."
"De keuken is dicht."
"Dicht? Hoe laat sluit die dan?"
"Half elf."
Ik keek op mijn horloge, het was drie minuten over half elf.
"Tja, als u wat eerder was geweest, had het nog wel gekund."
Ze bleven me recht aan kijken, de armen voor de borst geslagen als uitsmijters die van geen wijken weten.
Ik maakte rechtsomkeer en liep naar het hotel, hongerig.
De receptionist keek verstoord op uit zijn Denksport-boekje 'Duizend doorplopers' en staarde me zwijgend aan zoals je naar een Jehova's Getuige aan de deur kijkt die je op zondagochtend uit bed heeft gebeld.
"Is het misschien mogelijk nog iets te eten te krijgen? Ik heb de hele avond nog niets gegeten."
Zonder iets te zeggen verdween hij onder de balie, richtte zich na enig gerommel weer op en legde op het balieblad een reep Nuts voor me neer. Zijn ogen keerden terug naar het Denksportboekje en ik zag niet meer dan een zwarte kruin voor me.
Ik nam de reep mee naar mijn kamer en viel pas na een paar uur in slaap, wakker gehouden door het knorren van mijn maag.

De volgende ochtend trad ik de ontbijtzaal binnen en keek rond. Een ober kwam op me af.
"Zoekt u iets?"
"Ja, het ontbijt."
"Ontbijt?" Hij sloeg zijn armen ineen voor zijn borst en nam een standvastige houding aan.
"Ja, ontbijt. Ik neem aan dat dit de ontbijtzaal is?"
"Er is geen ontbijt meer, dat is al opgeruimd."
"Tot hoe laat wordt er hier dan ontbeten?"
"Half tien."
De ober beende weg en verdween achter een klapdeur.
Ik keek op mijn horloge. Het was vijf over half tien.

In het cafe drapeer ik mijn jas over een kruk, ga op een andere kruk zitten, neem een slok bier uit het zogenaamde 'Amsterdammertje' en pak een krant. Na enige tijd voel ik een vinger tegen mijn schouder prikken.
Ik kijk op en er staat een grote vent voor me. Twee rode wangen op zijn overigens bleke gelaat geven hem een uiterlijk dat doet denken aan een ouderwets carnavalsmasker.
"Is die jas van jou?"
"Ja."
"Daar ga ik zo op zitten."
Ik richt me op om de jas te pakken.
"Nee, laat maar liggen, ik ga er zo op zitten."
Ik kijk hem weer even aan. Is dit nou een provocatie? Worden vreemdelingen hier zo tot een conflict verlokt zodat ze stante pede de stad uitgeslagen kunnen worden. Of is het gewoon... anders? Ik kan de blik in zijn ogen niet duiden. Er lijkt een soort spot in te schuilen maar het kan evengoed verbazing zijn. Ik leg de jas in de vensterbank, sla mijn armen voor mijn borst en zoek zwijgend zijn ogen op.
De man draait zich om en loopt weg.
Groningen.

NIEUW! Vul je e-mail adres in en ontvang steeds bericht als deze pagina wordt vernieuwd. Met (meestal) een exclusieve verrassing.