Francisco van Jole @ 2525

2525/ home

Francisco van Jole

Rotterdam - Het zou een huwelijksbootje kunnen zijn.

Deze week in 2525 / nieuwsgids: King stopt met boek; Amazon schuwt bonden; E-commerce flop redt hongerige honden; En nog veel meer. Lezen? Klik hier.

HOME - WEBCAM - E-MAIL - BIO

VIES
11 januari

Terwijl ik de A16 oprij, beland ik naast een vrachtwagen met varkens. Als bij twee treinen die tegelijk van het station vertrekken en waarvan de passagiers elkaar schromeloos aanstaren door de rijtuigramen tot de sporen hen doen scheiden, kijk ik naar hun roze snoeten en zij naar mij. In hun ogen zie ik de gelatenheid die je wel ziet bij mensen die teveel kalmeringsmiddelen slikken. Het soort gelatenheid dat zegt 'mij kan niets gebeuren en als mij wel wat kan gebeuren dan doet me dat niets'.
Zouden ze weten waar ze heen gaan, vraag ik me af. Waarschijnlijk niet. Want ook al zijn varkens sociale dieren die, zo is mij ooit door een varkenswetenschapper uitgelegd, veel en gedetailleerd met elkaar communiceren, is er nooit een geweest die de achterblijvers kon vertellen wat er op de bestemming wacht. Want van die bestemming keert er nooit een weer.

Een smoezelige neus, bedekt met geel geronnen speeksel, drukt tegen een opening tussen de latten aan de zijkant van de vrachtwagen. Het is een beetje een vies gezicht. Onwillekeurig huiver ik even, zoals ik dat ook doe als een onverzorgde zwerver me op straat onverwacht te dicht nadert. Ergens in mijn hersens moet een knopje zitten dat wordt ingedrukt bij de aanblik van viezigheid. Als dat een gevolg van de evolutie is, wanneer is het er dan gekomen? De laatste paar honderd jaar? Want in de tijd daarvoor heerste viezigheid alom en ik kan me amper voorstellen dat de mens indertijd huiverend door het leven ging.

Varkens hebben evolutionaire pech. Waren ze maar knuffelige waterdieren als de dolfijnen, waar ze wat betreft intelligentie en gevoel mee op gelijke hoogte schijnen te verkeren. Als het dolfijnen waren geweest in de vrachtwagen hadden talloze medeweggebruikers al naar de gsm gegrepen om de politie te waarschuwen. Maar varkens zijn vies, verlokken niet tot knuffelen en kampen met een gebrek aan schattigheidsgehalte.
Aan de andere kant: hoe zinnig is het leven als je je moordenaars moet behagen?

De weg splitst en drijft de varkens en mij verder uit elkaar. Twintig paar ogen staren me na. Naar koeien in de wei wil ik nog wel eens zwaaien, als de warme zomerzon het land in vrolijkheid drenkt. Nu houd ik beide handen aan het stuur.

Een paar kilometer verder, op het industrieterrein Spaanse Polder, staat een van de grootste varkensslachthuizen van Europa.

NIEUW! Vul je e-mail adres in en ontvang steeds bericht als deze pagina wordt vernieuwd. Met (meestal) een exclusieve verrassing.