Francisco van Jole @ 2525

2525/ home

Francisco van Jole

Rotterdam - Knuffelen kan iedereen.

Deze week in 2525 / nieuwsgids: King stopt met boek; Amazon schuwt bonden; E-commerce flop redt hongerige honden; En nog veel meer. Lezen? Klik hier.

HOME - WEBCAM - E-MAIL - BIO

BOOM
25 januari

Vandaag is het landelijke gedichtendag of iets dergelijks, maakte ik op uit een bericht in de krant. Even deed het nieuws me denken aan vroeger, een blubberige middag die schreeuwde om rubberlaarzen.

Een gat in de grond, een houten sprietje met te weinig blaadjes en een meneer die zich commissaris noemde maar tot mijn verbazing geen uniform droeg. Nationale Boomplantdag, ik zal een jaar of zeven geweest zijn en de Commissaris van de Koningin kwam het feest in het dorp opluisteren. Ik moet toen een boom geplant hebben maar ik kan me niet meer herinneren of dat zo was en zo ja, waar.

De enige boom waar ik wel een band mee heb gehad was een appelboom achterin de tuin, geboren toen ik ooit als kleuter te lui was om het klokhuis van een zojuist opgepeuzelde appel weg te gooien en het daarom maar in de bloempot van de sanseveria op de vensterbank begroef. Een tijd later stak er een klein groen teer dingetje de kop op dat ik na enige tijd, plots opgezadeld met een besef van zorg, verplaatste naar de tuin.

Het werd een rare boom. Een appelboom die nooit appels gaf. Die niet omhoog groeide maar de takken schijnbaar ongecontroleerd om zijn stam liet slingeren, als achtergebleven confetti na een feest dat te lang is doorgegaan. Zelfs de blaadjes waren niet mooi, ieder jaar vielen ze ten prooi aan legioenen bladluizen die ze vervormden tot afzichtelijke zwartgeblakerde propjes. Het was kortom, een mislukte boom die niet leek te begrijpen waarom hij er eigenlijk was.

Vasalis schreef ooit een hartverscheurend gedicht over een boom in het Vondelpark.

Er is een boom geveld met lange groene lokken.
Hij zuchtte ruischend als een kind
terwijl hij viel, nog vol van zomerwind.
Ik heb de kar gezien, die hem heeft weggetrokken.

Zo heldhaftig is mijn boom vast niet gesneuveld nadat mijn ouders overleden en nieuwe bewoners mijn ouderlijk huis tot het hunne maakten. Hij heeft zich waarschijnlijk niet kunnen bewijzen in een dapper gevecht met de houthakker. Hij is niet met geraas neergestort, noch ruisten zijn bladeren.

Hij zal wel in een houtversnipperaar beland zijn. Zo'n machine zonder gratie die in seconden ieder spoor van het bestaan uitwist alsof het nooit enig nut heeft gehad. Niemand mist hem, zelfs ik niet.

Maar toch. Als ik in bad zit en bij gebrek aan eigen gedachten het gedicht van Vasalis in stilte reciteer, dan doe ik dat ook een beetje voor mijn mislukte boom.

NIEUW! Vul je e-mail adres in en ontvang steeds bericht als deze pagina wordt vernieuwd. Met (meestal) een exclusieve verrassing.