Francisco van Jole @ 2525

2525/ home

Francisco van Jole

Rotterdam - In de hemel is het al zomer.

Deze week in 2525 / nieuwsgids: King stopt met boek; Amazon schuwt bonden; E-commerce flop redt hongerige honden; En nog veel meer. Lezen? Klik hier.

HOME - WEBCAM - E-MAIL - BIO

VERDER
30 januari

Soms zijn de dagen zwanger van symboliek. Het is nacht en bij een pompstation draai ik gedachtenloos de tankdop los, haal de slang van de pomp en friemel het harde metalen uiteinde door het gat naar binnen. Een kneep in de hendel en de brandstof gutst naar binnen. Plots zie ik de overeenkomst. Freud is overal. Zouden mannen daarom zo verknocht zijn aan auto's?

Ik kijk om me heen, er staan twee andere mannen te tanken. Met dezelfde blik van achteloze superioriteit, zoals overwinnaars een slagveld overzien, of zoals mannen - bij gebrek aan oorlogen - stoer om zich heen kijken tijdens het wildplassen: 'Hier sta ik en wie doet me wat?'. Het is de enige blik die porno-acteurs beheersen.

"Mag ik iets vragen," klinkt het plots van opzij. Er staat een jongeman met een te oud gezicht, zijn lichaam gestoken in smoezelige kleding waarop vlekken vuil de vrolijke kleuren camoufleren.
"Heeft u misschien een beetje benzine voor mij?"
Ik zwijg en denk na over een reactie maar voordat ik die kan geven, vervolgt hij.
"Ik sta zonder benzine en ben mijn geld vergeten. Misschien dat u me kunt helpen? Een tientje is al genoeg. Anders kan ik niet verder."
Anders kan ik niet verder, de opmerking dringt m'n oor binnen en begint aan een dwaaltocht door mijn hersens. Anders kan ik niet verder. Verder dan wat? Ik realiseer me dat ik niet eens weet waar ik ben. Ik zou niet weten welke kant ik op moet lopen om de bewoonde wereld te bereiken. Over de snelweg razen auto's voorbij naar plaatsen die we bestemmingen noemen. Een pompstation is echter nooit een bestemming. Zelfs niet als je er speciaal heen rijdt om bijvoorbeeld sigaretten te halen, dan is het hooguit een keerpunt.
Niet verder kunnen op een pompstation, het klinkt bijna als gedwongen euthanasie.
Pompstations zijn de eigentijdse versies van oases, vooral bij nacht. Verlichte tenten die in de verte opduiken terwijl je door de eindeloze duisternis rijdt.

Ooit, in het zuiden van Marokko, zag ik een karavaan de woestijn in trekken. De kamelen liepen stapvoets achter elkaar, als in een begrafenisstoet, terwijl op hun ruggen de berijders balanceerden. Ze begaven zich naar een gebied dat uit niets anders dan horizon bestond. Ik staarde ze na, tot ze amper nog zichtbaar waren. Een dun streepje moed in een bangmakend landschap.

De bedelende jongeman werpt een blik in de auto, zijn ogen glijden over het dashboard en de passagiersstoel waar wat persoonlijke bezittingen liggen. Dan kijkt hij me weer aan. Ik zwijg nog steeds.
"Een tientje benzine, dat is toch niet zoveel? U kunt dat best wel missen. Anders kan ik niet verder."

Hij liegt. Plots maakt ergernis zich van me meester. Het laatste wat je in een oase kunt gebruiken is bedriegers. Ze zijn als zeemijnen in een haven.

Ik hang de slang terug in de pomp.
"Sorry, ik kan je niet helpen. Ik rijd diesel."
Ik loop weg en word boos om mijn eigen hardheid.
Het slechtste moment om mannen te storen is tijdens een gevoel van triomf.

NIEUW! Vul je e-mail adres in en ontvang steeds bericht als deze pagina wordt vernieuwd. Met (meestal) een exclusieve verrassing.