Francisco van Jole @ 2525

2525/ home

Francisco van Jole

Rotterdam - Weer een dag voorbij.

Deze week in 2525 / nieuwsgids: King stopt met boek; Amazon schuwt bonden; E-commerce flop redt hongerige honden; En nog veel meer. Lezen? Klik hier.

HOME - WEBCAM - E-MAIL - BIO

KLEUREN
Herinneringen aan een dot-com (1)
1 februari

In de smalle vergaderruimte van het jonge bedrijfje, waar teveel hippe, rode stoeltjes aan een te lange tafel stonden geschoven, hing een sfeer die vermoedelijk vergelijkbaar is met die van bijeenkomsten van een dictator met zijn staf na een nederlaag. We waren nog niet eens halverwege de bijeenkomst, die al twee uur aan de gang was. Blikken gingen steeds bangig rond of bleven strak in het luchtledige hangen om maar vooral de ogen van de Leider te ontwijken terwijl de aanwezigen zich in stilte afvroegen wie dit keer door zijn toorn getroffen zou worden. Het was als een soort psychologische Russische roulette.
Angst, of op z'n minst ongemak, vulde de kamer. Deze wekelijkse bijeenkomst van de leiding van het bedrijf was meer een martelmiddag. Voordat de Leider arriveerde werden er steevast nerveuze grappen gemaakt over wat ons te wachten stond. Stilte viel als hij binnentrad.

Hierbij moet ik aantekenen dat de aanwezigen weliswaar de leiding van het bedrijfje vormden en zichzelf 'management team' noemden maar dat het woord 'leiding' een enigszins overschat begrip was. Drie van de zes gaven leiding aan maximaal twee ondergeschikten. Niettemin werden ze Chief 'dit' of Chief 'dat' genoemd. Het deed me denken aan mijn eerste vakantiebaantje, bij een oude machinefabriek die zichzelf overleefd had, waar een man zich voorstelde als Chef Postkamer en zijn collega als Chef Archief. Beiden werkten alleen.

Op de tafel lag voor ieder van de zes aanwezigen een stapel papier met de notulen van de vorige vergadering die tevens de agenda vormden. Ze werden doorgelopen, besproken, de actuele stand van zaken werd per punt gegeven, er werden toevoegingen gedaan, en vervolgens hield de Leider een monoloog aangaande het onderwerp. Die herhalingen en toevoegingen aan steeds weer dezelfde onderwerpen hadden als resultaat dat iedere vergadering langer was dan de vorige. Ruim vijf uur duurden de wekelijkse bijeenkomsten nu en we bestonden als bedrijf nog maar sinds een paar maanden. Over twee jaar zouden ze tweeenhalve dag duren, had ik wel eens in een verloren moment uitgerekend.
Engelse termen vlogen over en weer, soms gevolgd door de toevoeging 'zo noemen ze dat in Amerika' als het onbegrip van gezichten viel te lezen.

"De kleuren van ons bedrijfslogo moeten veranderd worden," zei de Leider, een jonge man wiens donkere haardos langzamer maar zeker veroverd werd door vergrijzing. Uit zijn woorden klonk een kunstmatig opgepompte beslistheid.
Ik keek op van de krabbels die mijn hand gedachtenloos tekende op het aantekenpapier voor me. "Andere kleuren? Wat is er mis met het rood en zwart dat we gebruiken?"
Hij keek me strak aan. Zijn ogen leken hardnekkige pogingen te doen om me te doorboren.
"Ze werken niet goed."
"In wat voor zin? We wilden toch een soort stoute vrolijkheid uitstralen? De reacties van het publiek zijn positief."

Een collega tegenover me die een hekel had aan iedere vorm van discussie, keek op zijn horloge, vervolgens naar mij en daarna naar de Leider. Dit was een teken dat hij zich zorgen maakte over de tijd. Weer zou de vergadering gaan uitlopen.

"Investeerders vinden ze niet mooi. Te somber," zei de Leider.
"Ah. Wat moet het dan worden?"
"Cyaan en zilver."
De leider tikte met de achterkant van zijn pen ongeduldig tegen zijn brede lippen terwijl hij achterover leunde en me strak bleef aankijken.
"Cyaan en zilver? Is dat niet een slappe combinatie?" vroeg ik.
De pen zakte en wees priemend mijn kant uit.
"Luister, ik zeg dat er andere kleuren moeten komen. Ik heb onderzocht wat bij de NBA (de Amerikaanse National Basketball Association) de kleuren zijn van de souvenirs die het meest verkocht worden. Dat is cyaan en blauw. Zelf vind ik het ook niks maar dat zijn kleuren die de meeste mensen dus het leukst vinden. Dus die gaan we voeren."
Ik keek hem aan, terwijl ik tevergeefs probeerde niets van mijn verbijstering te laten merken. Basketbal? Wat hadden we als amusementsbedrijf in hemelsnaam met basketbal te maken?
Zijn hand sloeg met een klap op tafel. De knal denderde tegen de kale, witte muren.
"En dit is geen suggestie, het is een opdracht. Ik wil er ook geen discussie over."
Hij wendde zich tot de collega naast me.
"Zeg tegen de art director dat hij het logo in deze kleuren uitvoert."
Ik kon het instemmende geknik van de nekwervels van de man naast me bijna horen gevolgd door een korte, voorzichtige zucht.
"Volgende punt."

Papieren ritselden, mijn ogen dwaalden af naar de glazen deur aan het einde van de kamer. Tussen de grijze wolken was af en toe een stukje blauwe lucht zichtbaar.
Cyaan en zilver.
Basketbal.

Het begon zachtjes te regenen.

NIEUW! Vul je e-mail adres in en ontvang steeds bericht als deze pagina wordt vernieuwd. Met (meestal) een exclusieve verrassing.