Francisco van Jole @ 2525

2525/ home

Francisco van Jole

Rotterdam - Meegesleept worden is wel zo makkelijk.

In de laatste 2525 / nieuwsgids: King stopt met boek; Amazon schuwt bonden; E-commerce flop redt hongerige honden; En nog veel meer. Lezen? Klik hier.

HOME - WEBCAM - E-MAIL - BIO

KREDIET
Herinneringen aan een dot-com (11)
20 februari

"Weet je," zei de man die er uitzag alsof hij elke avond American football speelde. Zijn in een bleek gewassen polo gehulde schouders verdienden het predikaat schoften en zijn dikke nek rustte er als een kort stompje bovenop. Zijn handen die uit de opgeschoven mouwen staken lagen op tafel, de worsterige vingers ineengeslagen. De duimen draaiden langzaam rond elkaar.
"Iedere week komt hier wel een stel jonge gasten met een of ander krankzinnig plan die ons verzekeren dat ze de nieuwe Yahoo gaan worden." Hij keek op met een bedrukt gezicht en liet zijn ogen langzaam langs onze hoofden gaan.
De spanning steeg even. Zou hij ons alsnog voor gek verklaren? Ik keek naar de anderen, de Leider hield zoals altijd zijn blik strak op de spreker gericht, de Chef Techniek knipperde even met z'n ogen en de editor-in-chief staarde naar de notities die voor hem op tafel lagen. Toen ontspande het gezicht van de football-man: "En wij kunnen het ons niet permitteren ze niet te geloven."
De spanning viel weg en maakte plaats voor onzichtbare opwinding. Precies, zo was het. Wij zouden wel eens de nieuwe Yahoo kunnen worden. En niemand kon het zich veroorloven daar aan te twijfelen.

Het was in het najaar van 1998 en we zaten midden op de dag in een ruimte met zwarte muren. Het harde witte licht van de tl-balken had zichtbaar moeite met het gebrek aan weerkaatsing en besmeurde ieder aanwezig gezicht met een asgrauwe kleur. Hoewel de kamer fel verlicht was, leek het alsof het schemerde. Dit was Silicon Valley, een van de meest zonrijke streken ter wereld en de bedrijven die er gevestigd waren deden van alles om het daglicht buiten te houden: donkere ramen, zware zonwering of zoals hier, door het weglaten van vensters.
In de zwarte ruimte, die ondanks zijn enorme omvang claustrofobische gevoelens losmaakte, zaten mannen, teveel mannen. Wij waren al met ons vieren. Van de gastheer, een bedrijf dat computer-apparatuur stalde en data-verbindingen onderhield, waren er ook vier medewerkers onder leiding van de football-man. En dan was er nog iemand, een vertegenwoordiger van een bedrijf dat apparatuur zou leveren.

De football-man wist waarover hij sprak als hij Yahoo noemde. Want in dit gebouw waren de computers van de grootste internet-ondernemingen gehuisvest. Iedereen die ergens ter wereld een beroemde .com op zijn computer intikte kwam ongemerkt in dit gebouw uit. En wij waren hier omdat onze 'servers' tussen die van de coryfeeen moesten komen te staan, zo hadden de Leider en Chef Techniek bedacht. Dit was immers het beste bedrijf en de Leider wist dat alleen het beste goed genoeg was voor ons.

De opmerking van de football-man vormde het slot van een langdurige, merkwaardige bespreking. Uren daarvoor hield eerst de vertegenwoordiger een zogeheten presentatie op zijn notebook. We tuurden naar het kleine scherm want het grote presentatiescherm aan de muur bleek niet te werken. De handelsreiziger toonde en vertelde welke mogelijkheden er waren en waarom we daarvoor zouden moeten kiezen. We luisterden, enigszins verveeld.
Aan het einde van de presentatie, toen het laatste scherm getoond werd, moest ik plots mijn hoofd wegdraaien om niet in de lach te schieten. Ik wisselde een snelle blik met de Leider en zag dat zijn gezichtsspieren krampachtig zijn mond in plooi trachtten te houden.
"Dit is wat we kunnen worden als we samenwerken," had de vertegenwoordiger met een uiterst serieus gezicht gezegd.
Op het scherm van de notebook prijkte een knullig getekend ereschavot met daar bovenop een grote prijsbeker. Boven het kinderlijk tafereel stonden, in een afgrijselijk vrolijk lettertype de namen van zijn bedrijf en dat van ons: 'A + B = een winning team'.
Het voelde even alsof we op de prijsuitreiking van een plaatselijke klaverjasvereniging waren beland.

Daarna was het onze beurt, of althans die van de Leider, om de Amerikanen te verbazen. Het ging over geld, veel geld en onze kredietwaardigheid. Hoe zouden we de gepeperde rekeningen kunnen voldoen?
"Wij hebben subsidie van het Nederlandse ministerie van Economische Zaken gekregen om dit bedrijf te starten," legde de Leider uit.
"Wacht even... De overheid geeft jullie geld om een bedrijf te starten?" onderbrak de football-man hem ongelovig en keek naar zijn collega's die al even verbaasd waren.
"Ja, zo gaat dat in Nederland. De overheid wil zo de vorming van een soort Silicon Valley in ons land stimuleren. Maar wacht, het mooiste komt nog." De Leider lachte en legde zijn onderarmen languit op tafel. "Dat geld moeten we besteden aan arbeidsloon. Maar..."
Hij hief zijn wijsvinger op.
"Het mooie is, dat nergens staat vermeld in welk land de arbeid plaats moet vinden. Dat zijn ze kennelijk vergeten. Dus we kunnen het ook gebruiken om jullie te betalen. Jullie werken immers voor ook ons." Zijn hand viel met een klap op tafel en hij leunde grijnzend achterover.
De mond van de football-man viel open.
"Dus jullie betalen ons met Nederlands overheidsgeld dat bedoeld is om de lokale economie te stimuleren?"
De Leider lachte, we lachten allemaal. De Amerikanen bulderden zelfs, al verdween de ongelovigheid niet helemaal van hun gezichten.
"Mooi he?" zei de Leider. "Zo doen ze dat in Nederland."

"Kom," zei de football-man terwijl de handen werden geschud. "Ik zal jullie een rondleiding geven."

VOLG DAT VERHAAL! Vul je e-mail adres in en ontvang steeds bericht als er een nieuw deel verschijnt. Met steeds als extra een verwijzing naar een bijzondere internet-plek.