Francisco van Jole @ 2525

2525/ home

Francisco van Jole

Saint-Malo - Sommige dagen eindigen dankbaar.

In de nieuwste 2525 / nieuwsgids: Netmonument gesloopt; Muziekpiraten gaan naar zee; Dan maar bidden; En nog veel meer. Lezen? Klik hier.

HOME - WEBCAM - E-MAIL - BIO

PECCO
Herinneringen aan een dot-com (20)
18 april

"Ik ben uit het managementteam gezet," zei ik tegen de boezemvriend terwijl deze op een najaarsmiddag in de keuken van zijn huis thee aan het zetten was. Mijn woorden klonken ongewild onwennig, hakkelend bijna, ongeveer op de manier waarop je aan iemand zegt dat je zijn auto in elkaar hebt gereden. De vriend mikte een theezakje in een aardewerken pot, goot er kokend water op en keek me pas aan toen hij de ketel terug op het fornuis plaatste.
"Nou en? Jij bent toch ook helemaal geen manager?"
Het was precies wat ik niet wilde horen. Alsof de bakker in het Franse vakantiedorpje nadat je met enige moeite in je beste Frans een stokbrood en twee chocoladebroodjes hebt besteld, zegt dat je beheersing van de taal wel erg te wensen over laat. Mais oui, aussi...
"Nee... Ja, maar..." Ik zocht even naar woorden maar voor ik ze vond hield de vriend me staande met een handgebaar dat even goed kon dienen om een denkbeeldige aanstormende auto tot stoppen te manen.
"Zo'n managementteam dient om het bedrijf draaiende te houden. Het richt zich op de praktische kanten van de zaak. Ik hoef jou niet uit te leggen dat daar jouw kwaliteiten niet in schuilen. Jij moet scheppen. En dat doe je niet in het managementteam. Dus ik begrijp wel dat je daar niks te zoeken hebt."
Hij schonk de thee in en ik staarde naar de damp die zichzelf boven het kopje wegkringelde, als een soort omgekeerde geest uit de fles.
"Misschien is dat zo," gaf ik met enige tegenzin toe. "Maar het zit iets anders in elkaar."

Het was december 1998 en ik was amper een maand officieel in dienst bij het nieuwe bedrijf. 'In dienst' was de juiste omschrijving want werken kon ik er nog niet echt. Alle bureaus in het souterrain dat betrokken was in afwachting van een groter pand waren namelijk reeds in gebruik genomen. In de tussentijd behielp ik me met werken vanuit huis maar dat bleek als het volgen van een voetbalwedstrijd buiten het stadion: je hoort het gejoel, voelt de sfeer over de randen van het gebouw gulpen maar ziet nooit de goals.

"Ik wil even met je praten," zei de Leider toen ik na een vergadering in een hoek van de werkruimte in het souterrain stond te twijfelen tussen naar huis gaan of wachten tot er een stoel vrij zou komen.
"Verderop in de straat zit een Italiaan, daar kunnen we dan gelijk een broodje eten."
Ik was verheugd. Misschien snapte hij hoe lastig het was. Maar ook anderszins was het een prettige uitnodiging. Het zou de eerste keer worden in het bestaan van het bedrijf dat ik onder vier ogen met de Leider zou praten. Om de een of andere reden was dat nooit eerder gebeurd, zelfs niet bij het allereerste gesprek dat ik met hem had over het idee. Toen al liet hij zich vergezellen. En sindsdien was het nooit anders geweest.

De uitbater begroette de Leider zoals het Italiaanse horeca-eigenaren betaamt, alsof de Leider al sinds zijn geboorte kind aan huis was in het restaurant. We bestelden broodjes Caprese en de Leider begon te spreken.
"Ik denk dat je uit het managementteam moet. Je bent te onrustig, niet geconcentreerd en anderen storen zich daar aan."
Ik keek op, middenin een hap. Het vocht van de mozzarella liep in het moment van onachtzaamheid tussen het brood door, recht op mijn broek.
"Ja?", zei ik terwijl ik een servet greep en de vlek trachtte weg te wrijven.
"De Chef Techniek kan er erg slecht tegen."
"Dan moet hij dat zeggen."
"Je weet zelf wel dat mensen dat niet doen."
Eerlijk gezegd wist ik dat niet. Ik wist helemaal niets van wat mensen binnen bedrijven doen en laten. Ik had immers nog nooit binnen een bedrijf gewerkt, behalve dan in jonge jaren als bijvoorbeeld productiemedewerker aan de lopende band in een fabriekshal. Maar toen waren 'processen' en 'teamwerk' meen ik nog niet uitgevonden dan wel niet van toepassing geweest. Het gebrek aan kennis probeerde ik bijna angstvallig te verhullen. Ik huurde in het geheim films met titels als Disclosure en Wall Street, die handelen over het leven binnen bedrijven, in een poging de mysteries te doorgronden. Dat bleek lastig. Om de een of andere reden waren de processen binnen het bedrijfsleven kennelijk geen grote bron van inspiratie voor de amusementsindustrie.
"Je bent onmogelijk," vervolgde de Leider. Ik zocht naar een passende ontkenning maar hij vervolgde: "Je gaat tijdens een kennismakingsgesprek met een nieuwe medewerker Yahtzee zitten spelen op je zakcomputer! Hoe moet ik dat aan mensen uitleggen?"
"Ach dat!," riep ik uit terwijl ik mijn blik even getergd naar het plafond richtte. "Dat gesprek ging helemaal nergens over. Ik had er niet eens bij hoeven zijn."

De vlekken waren bijna weg gewreven en ik keek de Leider aan.
"Het lijkt me geen goed idee als ik uit het managementteam ga," sprak ik. "Ik bedoel niemand binnen het bedrijf heeft nog een idee welke kant we op moeten, wat we precies gaan doen."
"Je begrijpt het verkeerd," zei de Leider en nam een slok van zijn cappuccino. "De beslissing is al genomen."

"Het is oranje pecco," zei de vriend voordat hij een slok van de thee nam.
Ik keek in het kopje om te zien of ik iets oranjes zag, antwoordde "ah... lekker" en bedacht me dat ik die naam moest onthouden.
"Natuurlijk ben ik geen manager," begon ik terwijl mijn vingertoppen over de rand van het kopje draaiden. "En misschien ben ik ook wel onhandelbaar. Maar het gevolg is dat ik nu ook bij geen enkele vergadering meer aanwezig kan zijn. Dat ik dus niets meer te zeggen heb over hoe het bedrijf zich gaat ontwikkelen. Wat we uberhaupt gaan doen."
"Hm...," zei de vriend met enige verbazing. "Dat lijkt me geen goed idee. Jij moet dus weer terug in dat team."
"Precies, dat ben ik ook van plan."
"Goed zo."
Er viel een stilte en ik probeerde een hardnekkig knagend schuldbesef te verdringen.
"Ik vind jou trouwens helemaal niet onhandelbaar," zei de vriend alsof hij mijn gedachten geraden had.
"Nog thee?"

VOLG DAT VERHAAL! Vul je e-mail adres in en ontvang steeds bericht als er een nieuw deel verschijnt. Met steeds als extra een verwijzing naar een bijzondere internet-plek.