Francisco van Jole @ 2525

2525/ home

Francisco van Jole

Rotterdam - Plotseling was mini-golf erg populair op internet.

In de nieuwste 2525 / nieuwsgids: Netmonument gesloopt; Muziekpiraten gaan naar zee; Dan maar bidden; En nog veel meer. Lezen? Klik hier.

HOME - WEBCAM - E-MAIL - BIO

GRAPPEN
Herinneringen aan een dot-com (29)
11 juni

"...auwspark.. nie.. eer..."
De in flarden gehakte woorden schalden langs de kale muren van de smalle vergaderkamer met de rode hippe stoeltjes. Gevieren zaten we aan de kop van een lange pastelblauwe tafel, geschaard rond een donkergrijs apparaatje dat er uitzag als een omgekeerde fruitschaal.
"Sorry, het was slecht te verstaan," zei de Executive Editor. Hij had zijn armen voor zijn buik geslagen terwijl zijn bovenlichaam boven het tafelblad voorover leunde naar de elektronische fruitschaal. Het was een vergadertelefoon die ons via een luidspreker verbond met de Leider, de financiele man en twee Amerikaanse medewerkers die zich allen aan de andere kant van de Atlantische Oceaan bevonden.
"Kun je het nog een keer herhalen misschien?" vroeg de Executive Editor aan het apparaat.
Hij keek me aan en uit zijn ogen sprak de mengeling van spanning en twijfel die je wel ziet in televisie-series als de rechercheurs nog even snel een blik van verstandhouding wisselen voordat ze een voordeur intrappen. Het was ook zo vreemd om tegen een omgekeerde fruitschaal te praten, zeker in een crisissfeer als deze.
Er volgde een stilte, slechts gelardeerd met wat zwak geruis uit het grijze kastje.

Ik keek naar de andere twee aanwezigen, de marketing man fronste zijn wenkbrauwen en liet een vage glimlach om zijn mond spelen terwijl onder zijn uitgestoken wijsvinger een balpen recht op het tafelblad balanceerde. Naast hem zat de Chef Techniek die even met zijn ogen knipperde. Het was de enige beweging die hij vertoonde. Uit niets viel op te maken wat hij dacht of hoe hij zich voelde. Misschien dacht en voelde hij wel nooit iets, schoot het door me heen. Misschien zou hij op een dag pardoes van de trap vallen en zou eenmaal beneden aanbeland, zijn hersenpan openklappen waar vervolgens een spaghetti van elektrische draden uit kwam rollen.

"...iet ..ew..taan?" klonk het weer uit de omgekeerde fruitschaal.
"Precies ja. De verbinding is slecht."
De Executive Editor sprak te luid en in staccato zoals mensen die zichzelf onder moeilijke omstandigheden verstaanbaar willen maken meestal doen. We reageerden met een onwennige lach maar wel zo zacht dat het grijze kastje het niet kon oppikken.

Een paar dagen eerder was het gebeurd: Ineens kwam in het bedrijf de paniek naar boven, als een golf achter de branding die zichzelf onverwacht boven het wateroppervlak verheft en wild om zich heen spettert.
"Dit is onverkoopbaar. Begrijp je dat goed? Onverkoopbaar!"
De woorden stonden veilig in een e-mail maar niettemin voelde het alsof het speeksel van het scherm spatte. Ik keek naar de verzendlijst, de hele top van het bedrijf had een afschrift gekregen. Ik leunde achterover in de prijswinnende designstoel aan mijn bureau en bewoog mijn vingers langs kin en wang. Dit was een oorlogsverklaring.
Het was zeven uur in de ochtend, het kantoor was totaal verlaten en ik liep naar de koffieautomaat in de gang, plaatste een mok onder de tuit en drukte op een toets die cappuccino beloofde. De machine begon heftig te ratelen, gorgelen en spuugde uiteindelijk haperend een beige smurrie in de mok. Met cappuccino had het eindresultaat niet zoveel te maken, het wekte hooguit de suggestie cappuccino te zijn.
In die zin paste de drank wel bij het bedrijf dat steeds minder een bedrijf was en meer een soort toneelspel werd waarin iedereen levensecht een rol vervulde.

Ik nam de mok uit de automaat en liep terug naar mijn bureau.
De e-mail die op deze vroege ochtend op mijn scherm vloekte was afkomstig van een Amerikaanse medewerker, tienduizend kilometer verderop aan het werk en verantwoordelijk voor het strikken van adverteerders. Al is medewerker niet het juiste woord. Want eigenlijk werkte de medewerker niet bij ons maar bij een groot telecommunicatiebedrijf. Hij had nog geen beslissing genomen, heette het. Dat was lange tijd niet erg geweest want ondertussen waren we als een parasiet het concern waar hij werkte binnengedrongen. Letterlijk. In het kantoor van de Amerikaanse advertentieman in San Francisco zetelden in het diepste geheim wekenlang ook de Leider en de financiele man. En ze deden alsof het ons eigen kantoor was.
De Leider vond het een prachtige stunt.
"Wij zitten daar de hele dag te vergaderen, bellen, mailen en te faxen. Op hun kosten. En niemand heeft iets door!" schaterde hij eens.

Onverkoopbaar. De woordkeus was opmerkelijk voor iemand die kort daarvoor nog had beweerd dat hij alles maar dan ook alles kon verkopen. Ook al had hij nog niets verkocht. Ik zette de koffiemok naast het toetsenbord op het bureaublad, plaatste mijn hand over de muis en klikte op 'reply'.

"Zo beter?"
Het antwoord van de Leider klonk ineens kraakhelder en hard uit de luidspreker. Zo hard, dat we er zelfs fysiek licht voor terugdeinsden.
"Jazeker," antwoordde de Executive Editor. "Luid en duidelijk."
"Aha... ja d'r zit hier een draadje niet helemaal vast."
Gelach weerklonk, even en stokte toen abrupt.
De stem van de Leider vervolgde uit de omgekeerde fruitschaal: "Wat ik zei was dat grappen zoals in South Park dus vanaf nu niet meer kunnen."
"Maar South Park is toch Amerikaanse televisie?" vroeg de Executive Editor terwijl hij zich weer naar kastje richtte.
"Nee, dat is kabel-televisie. Dat is heel anders hier. Daar betalen mensen voor. Wat wij vanaf nu hanteren zijn de normen van de Amerikaanse publieke netwerken. We gaan ons richten op de mainstream."
De Executive Editor keek me vragend aan. Ik knikte.
Hij sprak weer tot het grijze apparaat.
"Maar denk je dat onze Europese gebruikers dat wel aanspreekt?"
"Wat ze in Europa of op de Falklands vinden, interesseert me geen bal. Als ze het niet snappen houden ze maar op met kijken. Wij richten ons louter en alleen op de Amerikanen."

"Zo," zei de Executive Editor terwijl we achterin de tuin op blauwe Ikea-klapstoeltjes in de schaduw dekking zochten voor de stress. Hij trok aan een zelfgerolde sigaret en liet perfecte rookkringetjes uit zijn mond ontsnappen die terwijl ze omhoog stegen langzaam oplosten. "Wij zijn wel even de enige afdeling die alles op tijd af heeft."
Het was juni en de zon stond pal boven ons.
Ik keek hem aan en nam een haal van mijn eigen sigaret.
"Ja," ging hij verder alsof ik iets gezegd had. "Je zou het niet zeggen met al dat gezeik maar het is wel zo. Alle andere afdelingen lopen achter op schema."
"Nu je het zegt, ja."
Ik blies rook recht voor me uit.
Het zou vast voor problemen gaan zorgen.
De stilte werd verbroken door het geluid van dichtslaande ramen. We keken naar boven, op de eerste etage verdween een schim van de Amerikaanse redacteur achter het vensterglas. Hij sloot altijd de vensters als we achter in de metersdiepe tuin een sigaret opstaken. Hij had er last van.
"O ja," zei de Executive Editor en legde een hand op mijn onderarm. "Helemaal vergeten te vertellen: weet je wie ik gisteravond rokend op een terras zag zitten?"
Ik keek hem verbaasd hem aan. Zijn ogen lachten bevestigend.
"Ja echt," zei hij.
"Ik geloof niet dat ik het wil weten."

De woorden van de Leider galmden nog na door de smalle vergaderkamer die ondanks het felle zonlicht voelde als een catacombe, een kille plek waar alleen onderduikers toevlucht zoeken.
Ik had de Leider vooraf gevraagd de bijeenkomst niet te houden omdat het niet veel zin had nu plots met iedereen in het wilde weg het redactionele beleid te bespreken.
Maar deze bijeenkomst ging helemaal niet om beleid, ontdekte ik gaandeweg. De Leider moest zijn tanden laten zien, de medewerkers in Amerika tonen dat hij het nog steeds voor het zeggen had, ook over dat eigengereide zooitje in Nederland. Vandaar plots die radicale koerswijziging om louter een Amerikaans product te worden.
Ik kon het niet laten, boog me naar het kastje en sprak, terwijl ik iedere weerklank van sarcasme probeerde te onderdrukken.
"Heb jij die richtlijnen van de Amerikaanse publieke netwerken misschien ergens op papier?"
"Nee, natuurlijk niet," klonk het geirriteerd uit de fruitschaal.
Het werd weer even stil. Toen klonk de stem van de Amerikaanse reclameman.
"We hebben gewoon goede grappen nodig. Laatst zaten we in een taxi met een chauffeur die de ene rake opmerking na de andere maakte. Dat was een stand up comedian. Zo iemand moeten we hebben. Snap je?"
"Ja, dat snappen we," antwoordde de Executive Editor en vouwde zijn lippen samen in een houding die 'daar heb je hem ook weer' uitbeeldde.
Ik gaf hem een knipoog.
Uit de luidspreker op tafel klonk vervormd gemompel.

Gewoon goede grappen. Dat we daar zelf nooit opgekomen waren.

VOLG DAT VERHAAL! Vul je e-mail adres in en ontvang steeds bericht als er een nieuw deel verschijnt. Met steeds als extra een verwijzing naar een bijzondere internet-plek.