Francisco van Jole @ 2525

2525/ home

Francisco van Jole

Rotterdam - De dag was toch sneller voorbij dan verwacht.

In de nieuwste 2525 / nieuwsgids: Netmonument gesloopt; Muziekpiraten gaan naar zee; Dan maar bidden; En nog veel meer. Lezen? Klik hier.

HOME - WEBCAM - E-MAIL - BIO

BOEK
Herinneringen aan een dot-com (slot)
13 juni

Vier voeten rustten op de vensterbank terwijl negentien verdiepingen beneden ons, aan de voet van de woontoren, met containers volgeladen binnenvaartschepen de rivier afzakten.
"Dat gaat vierentwintig uur per dag door, zeven dagen per week. Pas sinds ik hier woon realiseer ik me hoe belangrijk zo'n rivier is," zei ik en sipte aan een kop thee.
Naast me zat Julius Stronkman, journalist bij het grootste opinieblad van Nederland. Op zijn schoot rustte een bloknoot gevuld met op het oog onleesbare krabbels die uit zijn snel bewegende pen stroomden. Toen hield hij zijn hand stil.
"Maar jullie zijn in Silicon Valley geweest. Hoe was dat?"
Ik keek hem aan en weer uit het raam.
"Hoe dat was? Ik zal je zeggen hoe dat was. Soms komen hier in Nederland gemeenteraadsleden uit bijvoorbeeld Oezbekistan of Georgie op bezoek die dan willen leren hoe onze democratie werkt. We ontvangen ze beleefd, leiden ze rond, vertellen ze over onze regels, luisteren naar hun verhalen, zien de onmogelijkheid van hun situatie in, slaan ze op de schouders en zetten ze op het vliegtuig terug naar huis.
'Good luck with your democracy!'
Zo was het in Silicon Valley.
Het voelde alsof we een Georgisch gemeenteraadsdelegatie op studiereis waren.
Niemand neemt je daar serieus en niemand zal je daar ooit serieus nemen. Denk ik."
Hij keek me onderzoekend aan.
"Maar daar moeten we ons niet door laten afschrikken. ICQ is het ook gelukt."
ICQ, dat was ons codewoord. Een programma vervaardigd door een paar Israelische internet-jongens die voor zichzelf waren begonnen nadat hun werkgever het idee had afgewezen. Nu groeiden ze met een miljoen gebruikers per maand en hadden ze zich voor honderden miljoenen dollars verkocht aan America Online. Zo moest het met ons ook gaan. Dat we een lange neus naar de wereld konden trekken.

Die middag in december 1998 had Stronkman aangebeld. Niet zomaar voor een interview, de Leider had hem uitverkoren om een boek te schrijven over ons bedrijf, een soort biografie van een onderneming.
"Ik wil dat hij overal bij is, alles precies zo beschrijft als het is," had de Leider gezegd. "Vanaf het begin. Met ook alle ruzies, alle goede dingen, alles..."
Ik verbleef in die tijd thuis want bij het bedrijf in Amsterdam waren niet voldoende stoelen voor iedereen. Pas na de jaarwisseling zouden we naar een groter pand verhuizen, een reusachtig kantoorpand in een oud herenhuis nabij het Vondelpark. Dat werd nu eerst nog verbouwd en opgeknapt.
"Vlakbij het vliegveld, dat is belangrijk," had de Leider gezegd tijdens een van de ontelbare meetings.
Ik keek hem aan.
"Ja, ik heb gemerkt dat sommige investeerders niet geinteresseerd zijn als je niet vlakbij het vliegveld zit. Dan komen ze niet langs. Kost ze teveel tijd."
"Echt?"
"Ja, zo werkt het. Het is raar maar waar."

Stronkman trad binnen, hing zijn jas op de kapstok en ik bood hem een leunstoel bij het raam aan, met uitzicht over de rivier.
"Goed dat je dat boek wilt gaan schrijven."
"Ja, ik vind het zelf ook erg leuk."
"Het wordt altijd een bestseller."
"Denk je?"
"Natuurlijk, als we slagen zal het een jongensboek zijn over begeerd succes, als we falen zal iedereen willen weten waarom."
Hij lachte.
"Je woont hier wel prachtig. Al die schepen die voorbij varen."
"Ja, wil je thee?"

We spraken lang die middag. Over plannen, dromen, voorbeelden, toekomstbeelden. Over hoe slecht alles was en hoe goed het zou worden.
"Maar hoe gaat de samenwerking dan? Ik bedoel, jij hebt altijd alleen gewerkt. Je lijkt me ook niet zo'n teamplayer, eerder een einzelganger," wilde Stronkman weten.
Buiten aan de hemel dreven zware donkere winterwolken voorbij. Gek eigenlijk, dacht ik, terwijl ik een onwillekeurig opkomend gevoel van ongemak wegdrong, zo zwaar en dan toch kunnen drijven in de lucht.
"Ach, op den duur zal het wel wennen."

Bij dat ene eerste interview was het gebleven. Stronkman was kennelijk eveneens bevangen door de internet-koorts en had kort daarna een baan geaccepteerd als leidinggevend redacteur bij een grote provider.
"Ik hoop dat je begrijpt dat ik geen zin heb al mijn kennis over te dragen aan iemand die eigenlijk een concurrent wordt," zei ik.
Stronkman knikte en zuchtte. De kantoorruimte in het zojuist opgeleverde pand was nog vrijwel leeg, medewerkers leunden zwijgend tegen provisorisch opgestelde tafels. We vormden een halve kring rond Stronkman die met zijn handen in de broekzakken gestoken, zijn grote lichaam licht gebogen, in het midden van de ruimte stond. Zelfs de Leider zweeg, de armen over elkaar geslagen.
"Nee joh, natuurlijk. Ik begrijp dat zeker," antwoordde Stronkman.
"Dus...," zei ik. Het was het soort dus waar nooit iets op volgt.
Ik liep op hem af en gaf een vriendelijke klap op zijn schouder.
"Leuk die nieuwe baan van je."

De deur beneden sloeg dicht, er klonk gestommel op de trap en de Leider die Stronkman had uitgelaten, trad weer de ruimte binnen.
"Zo, dat is mooi geregeld."
"Was hij boos?"
"Nee, ik geloof van niet. Maar hij baalde wel."
"Ah..."
"Maar wat nu? Het boek. Wil jij het niet zelf schrijven?"
Ik keek de Leider aan, zijn woorden klonken als een compliment. Zoals ieder verzoek van hem eigenlijk een compliment was.
Ik lachte schuchter en wendde mijn blik naar de vloer.
"Joh, daar heb ik toch helemaal geen tijd voor."

MEDEDELING: Dit is de laatste aflevering van de dertigdelige serie 'Herinneringen aan een dot-com' die sinds 1 februari op deze site verscheen. Komend najaar zal een geredigeerde en uitgebreidere versie van het verhaal als boekwerk verschijnen bij uitgeverij Meulenhoff onder de titel 'Blink'. Met het oog daarop zijn, op een enkele uitzondering na, alle voorgaande afleveringen van deze site verwijderd.

Ik dank iedereen voor de aandacht en de vele, vele enthousiaste reacties.

Francisco van Jole