2525/ home Francisco van Jole

klik voor wallpaper 1024 x 768 Rotterdam - Het voormalig hoofdkantoor van Worldonline.

PAK GRATIS MEE:
nieuwsgids
Bijblijven zonder stress. Wekelijks (HTML).

FvJcam-list
Curieus en zeer persoonlijk. (maandelijks)
2525 updates
Bericht - met extra's - bij nieuwe 2525-pagina. (bijna dagelijks)

e-mail adres:

klik de keuze(s) en LIVE WEBCAM:
klik voor webcam

STEMMING:
imood.com

BIO
E-MAIL


klik voor wallpapers

PicoSearch
Help
(doorzoekt 500+ pagina's op deze site)
2525 POPULAIR:
1 - Internet-Sensatie
2 - Remmen
3 - Notebook
4 - Cam@Rotterdam
5 - De Anti-pagina's

uitzicht op de wereld

HET UITZICHT

ARCHIEF

HOME 3.0
(1998)
HOME 2.0 (1997)
HOME 1.0 (1996)

BEZOEKERS:

(sinds 3-9-1999)


HELP 2525
voeg een banner toe
  In de nieuwste 2525 / nieuwsgids: Netmonument gesloopt; Muziekpiraten gaan naar zee; Dan maar bidden; En nog veel meer. Lezen? Klik hier.


BROOD
Herinnering aan een fenomeen

11 juli

Twaalf jaar geleden werkte ik als free-lance journalist voor het blad Opinion, een zogeheten sponsored magazine van een of ander computerbedrijf. De directeur van dat bedrijf wilde graag Herman Brood interviewen maar wist niet hoe dat moest. Of ik mee wilde gaan om een verslag te maken. Het werd om allerlei redenen een vreemde middag die ik niet meer vergeten ben.

VOLWASSENHEID MAAKT SAAI

Eric Bartels, directeur van U14 en baas van dit blad, interviewde de koning van Nederlandse rock 'n roll: Herman Brood. Omdat het zijn idool is maar ook omdat Herman de laatste tijd verguisd werd door de Nederlandse pers. Ten onrechte vindt Bartels en dus heeft Herman hier de kans op weerwoord. Bartels is zelf ook geen onbekende in de muziekwereld. Hij maakte tot vier jaar geleden deel uit van de band Lois Lane. Hij zat in de klas met Mathilde Santing! Bovendien schildert Bartels ook, net als Brood.

Het atelier van Brood is een grote, door chaos overspoelde ruimte. Overal liggen verfspuitbussen, sjablonen en pornoblaadjes. Uit die laatste haalt de kunstenaar kennelijk zijn inspiratie. Een opblaaspop voor bizarre sex houdt hem gezelschap. "Een interview he?" vraagt Herman en neemt een slok drank. Op tafel ligt een op de bekende wijze omgebogen eetlepel. "Even wat muziek er bij." Hij zet een cassette-recorder aan en tegelijkertijd ook een televisie. De kakofonie past aardig bij de rest van het interieur. Het is inderdaad Sex, Drugs en Rock 'n Roll wat hier de klok slaat.
Een soort van dikbuikige regelneef is net bezig de oogst van een nacht werken binnen te halen. Overal liggen en staan schilderijen. "Herman, deze is voor Derk Sauer (ex- hoofdredacteur Nieuwe Revu, red.) maar je moet 'm nog even signeren." Met een spuitbus zet hij z'n naam dwars over het werk heen. "We kunnen het interview beter in de galerie doen," stelt Herman voor. "Dat is op de Prinsengracht. Ga vast maar, ik kom er zo aan."

In de pas geopende 'showroom' van Brood's werk zit de schilderijenmanager. Hij houdt zich bezig met de verkoop van de doeken. Regelneef zit er ook weer. "U komt voor een interview met Herman? Dan zult u wel geduld moeten hebben. Zijn agenda biedt geen ruimte voor andere mensen dan hijzelf. Dat wordt wachten hoor!"
De twee baasjes wisselen over en weer ideeen uit op welke manier er allemaal geld te verdienen is aan Herman. Op het moment dat een plan met een rondvaartboot ter sprake komt, trommelt de schilderijenmanager met zijn beide handen op tafel en kirt bij herhaling: "Dat wordt zakken vuuuullen!" Vier ogen glinsteren.
De telefoon gaat. Herman blijkt geen taxi te kunnen krijgen en heeft daarom maar even snel een fiets gekocht. Hij komt er aan, wordt ons bezworen.
Twee uur later stapt Herman binnen. De nieuwe doeken zijn inmiddels opgehangen en hij loopt er met een forse viltstift langs om ze te signeren. Onderwijl maakt hij een fles appellikeur soldaat. Even dreigt het vraaggesprek dan toch echt te beginnen maar in- en uitlopende mensen die hem met schijnbaar onbelangrijke dingen lastig vallen, gooien roet in het eten en de kunstenaar stelt voor naar een naburige kroeg te gaan. Hij kust de fles likeur vaarwel en we volgen hem naar buiten.

Herman vertelt onderweg dat hij heel veel voor Saatchi & Saatchi schildert. "Als ze in gesprek zijn met een potentiele klant vragen ze mij een doek over dat merk te maken. Zo'n schilderij hangen ze dan op in de hal om de klant bij het volgende bezoek gunstig te stemmen. Op die manier hebben ze bij voorbeeld de Hema binnengehaald. Ze maken ook op andere manieren goede sier met mijn creativiteit. Zo had ik voor de Partij van de Arbeid een schilderij gemaakt en daarop 'Weg met de macht der gewoonte' gezet. Lees ik later in de Haagse Post dat de directeur van Saatchi & Saatchi stelt dat zij die prachtige leus zelf bedacht hebben. Nou mooi niet dus." Deze campagneleus ging de PvdA overigens veel te ver. 'Tijd voor een nieuw beleid', klonk volgens hen overtuigender. Het resultaat is bekend.

Eenmaal aangekomen in het cafe en van drank voorzien barst de popelende Eric Bartels los en blijft tot het einde toe als een echte fan aan de lippen van Brood gekluisterd.

- Waarom is de pers zo negatief over je muziek?

Misschien hebben ze liever dat ik ga schilderen. Het is niet alleen met muziek. Ik had een boek geschreven, 'Zoon van Alle Moeders', en heb toen een tijdje in het circuit van voorlezende dichters gezeten. Op de Nacht van de Poezie trof ik een zeldzaam amusante groep van negatieve critici. Elke kritiek begon sowieso al met zuiper, spuiter, necrofiel en weet ik al wat meer. Dus heb ik in volgende optredens uit deze bittere en haatdragende recensies voorgedragen. Ze denken dat ik zo nodig moet dichten maar kennen me helemaal niet. De flexibiliteit is bij mensen vaak ver te zoeken. Nu begin ik te begrijpen hoe het in elkaar zit. De literatuurpagina is een totaal andere wereld dan de muziekpagina terwijl het voor mij gevoelsmatig allemaal Kunst is.

- Je laatste Lp 'Hooks' bevat louter covers uit de vijftiger jaren. Waarom heb je die plaat gemaakt?

De platenmaatschappij stelde het zelf voor naar aanleiding van mijn muziekkeuze voor een radioprogramma waarin een artiest zijn favoriete nummers mag draaien. Dat was een kolfje naar mijn hand. Ik mag heel graag covers doen, al is het alleen maar om te zien wat er in vergelijking daarmee van je eigen nummers overeind blijft. 'Will you still love me tomorrow' en 'What becomes of the broken hearted' zijn mijn favorieten. We hebben nog nooit een nummer gespeeld met zoveel accoorden als dat laatste. Maar aan mijn opinie heb je wat dat betreft weinig omdat ik tegen de tijd dat een elpee verschijnt er al op uit gekeken ben. Hetzelfde heb ik, zij het iets minder, met schilderijen.
Ik schilder nog maar sinds een jaar of drie, dat is nog allemaal fris en zonder twijfel, een enorme zekerheid. Je kan het verge- lijken met mijn eerste elpee Streets. Ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik vaak het debuutalbum toch het beste vind. Ik heb zelfs eens de fout begaan dat tegen een artiest, Tim Harding die ik in Los Angeles tegenkwam, te zeggen. Toen ik het uit mijn strot had besefte ik de betekenis. Hij antwoordde nog heel zielig: 'Well, my last album is not so very bad'.
Voor de Stones gaat dat natuurlijk niet op, maar voor een boel bands bevat het eerste album zoveel opgespaarde energie dat het er gewoon bovenuit steekt. Ik ben bezig met een nieuwe elpee maar ik kan niet ontkennen dat het schilderen ten koste van de muziek gaat. In de tijd dat ik een schilderij maak had ik een song kunnen schrijven. Maar ja, je hebt maar een leven. Je kan niet zomaar doen alsof je niet meer wilt schilderen. Bovendien zou ik dan in grote armoede terecht komen.

- Een van je mooiste nummers vind ik 'Get Lost'. De tekst daarvan is heel persoonlijk neem ik aan. 'When you're a star like me, you see an endless line of people'.

Ja, dat is hetzelfde thema als in 'Als je wint, heb je vrienden.' Ik had het aanvankelijk voor iemand anders geschreven maar toen het klaar was kon ik het op mezelf toepassen.

- Er hangen heel veel mensen om je heen. Voel jij als vrijheidsdier dat niet als een beperking?

Nee, ik zie managers niet als een beperking want ik kan niet zonder ze. Iets anders is omgaan met mensen die niks te melden hebben. Daar doe ik niet aan mee. Ik kan niet tegen dat geforceerde opgewekte gedoe. Mijn sociaal gedrag is echt beneden alle peil. Ik had dat als kind al. Met oud & nieuw en verjaardagen dook ik altijd onder de tafel. Waar ik overigens een prachtig uitzicht had op de geheime driehoeken van m'n nichtjes.

- Ben je verlegen? Ja, maar het is een verlegenheid die ontstaat als je geconfronteerd wordt met ongeloofwaardige situaties. Als men buitensporig op je reageert. Men doet goedbedoeld aardig maar ik word er wantrouwig van. Je wordt anders begroet als je de avond ervoor in de Honeymoon-quiz bent geweest. Daarom is mijn muziek- manager Koos van Dijk zo goed. Die houdt mensen op een afstand.

- Koos is een van de weinigen die normaal met je drugsgebruik omging.

Ik zat voor een optreden in het kantoortje van zijn discotheek in Winschoten en verloor de naald van mijn spuit in de prullenbak. Toen ik ernaar zocht kwam hij binnen en zag de drugsattributen. Gelijk hielp hij zoeken. Dat kan je niet van de meeste dancinghouders verwachten. Anyway, hij was een fan van de muziek en zeer kort daarna heeft hij de discotheek verkocht om met het geld de eerste elpee te betalen in de overtuiging die makkelijk kwijt te raken. Niemand wilde het echter hebben en we moesten het ten einde raad voor de helft van de prijs verkopen aan het obscure Belgisch 'Bubbles'-label. Een week na het uit- brengen, was het goud.

- Word je niet vreselijk moe van dat permanente gezeur over je drugsgebruik?

Ja, het is gebruikelijk dat een artiest gebruikt, maar zegt dat-ie het niet doet. Of men is er net af. Ik geef toe dat ik op een gegeven moment wel ben geschrokken dat mijn populariteit mensen tot gebruik zou kunnen aanzetten. Daarom heb ik 'Dope Sucks' geschreven maar dat werd verkeerd begrepen. Nou zoeken ze het maar uit. Ik ben nog steeds blij met de man die mij destijds aanzette om drugs te gaan gebruiken.

- Wat vind je van de huidige muziek?

Soms hoor ik wel eens iets wat ik goed vind maar wat ik zie op MTV vind ik allemaal zo vermoeiend. Het gaat me tegenstaan. Stones, Lou Reed en Nick Cave, dat vind ik goed en Iggy Pop fantastisch. Hij heeft het geloof in de Rock 'n Roll behouden heeft en draagt dat uit. Jerry Lee Lewis vind ik ook te gek, ondanks die kutfilm waarbij ik na tien minuten wegliep. Maar de muziek is te gek. Net als Little Richard en Ray Charles heeft hij me ook geinspireerd, al was de eerste die dat deed een pianist die bij mij in de klas zat.

- Er is ook een periode, nadat je uit Cuby & the Blizzards was gezet, geweest dat je helemaal niks hebt gedaan.

Klopt. Toen ben ik in Israel beland en in de kopermijnen gaan werken. Ik was op reis, raakte zonder geld en het was de enige plek waar je wat kon verdienen. Ik heb er uiteindelijk anderhalf jaar over gedaan om de terugreis bij elkaar te sparen. Het was wel leerzaam. Ik deed alle vieze klusjes. Dynamietstaven aanbrengen bij voorbeeld, daar kon je een bonus mee verdienen.

- Zie je jezelf als een fenomeen?

Ja!!!!!!!!

- Heb je eigenlijk altijd geschilderd?

Ja, vroeger tekende ik al ontzettend veel. Toen ik op de lagere school gekeurd werd, zei de schoolarts tegen mijn moeder: 'Uw zoon is kleurenblind maar maakt u zich geen zorgen. Hij kan nog van alles worden, behalve kunstenaar.' Ik ben het prototype van een kleurenblinde, ik kan de verschillende kleuren - vooral in de natuur - niet benoemen. Mijn grote voorbeeld Lucebert is overi- gens ook kleurenblind.

- Je bent dol op oude Rock 'n Roll en Cobra-kunstenaars. Hebben de jaren vijftig je voorkeur?

Niet speciaal. Als je zo oud ben als ik - 43 - dan zie je de recycling van stijlen. De punk is zoiets als een nozem. Mijn publiek wisselt ook elke drie jaar, dan willen ze plots volwassen zijn en trekken een pak aan. Mensen worden door dat streven allemaal zo hetzelfde, zo pijnloos. Het lijkt op een windtunnel waar altijd dezelfde automodellen uitkomen.

- Wat denk je van de artiesten die zich inzetten voor het milieu?

Doen ze dat? Oh ja, Sting maar dat vind ik zo doorzichtig. Met zijn aktie voor de hongersnood kon ik nog meegaan, maar nu dat gedoe met dat regenwoud. Nee, ik zou me wel voor Amnesty International inzetten. Ik heb meer feeling met mensen die het moeilijk hebben, dan met bomen die omgehakt worden. Bovendien, er is toch plek zat op deze bol.

- Hou je eigenlijk wel van mensen?

Tja, dat is ook wat. Ik houd veel van mijn kleine dochter Lola. Sinds ik haar heb, denk ik overigens wel anders over zaken als demonstreren tegen kernenergie. Ik denk dat ik wel van mensen houd. Wat er gebeurt in het Oostblok vind ik heel ontroerend. Ik heb altijd gedacht dat er daar iemand zou opstaan als Gorbatsjov die zegt 'nu gaan we weer normaal doen'.

- In Oosteuropa is heavy metal heel populair. Wat vind je van die muziek?

Het ergste wat me kan overkomen is dat ik op een onbewoond eiland terecht kom met een vrouw van mijn eigen leeftijd of met een plaat van Uriah Heep of zo. Ik vind dat zulke kutmuziek.

Dan moet Herman weg. Naar de studio waar de muzikanten op hem wachten. Maar nog snel wil hij de Opinionlezers een advies geven. "Gooi die dagelijkse ballast van je af en bekommer je niet om het spoor van vernielingen dat elk leven kenmerkt. Weg met het knagende geweten en schuldgevoel! Pas dan kunnen we stijgen naar het heldere licht zodat we niet in het duister hoeven te lopen."

Herman ledigt zijn glas wodka-spa citroen en vertrekt. "Wat een figuur!" stelt Eric Bartels glunderend vast. Nog geen vijf minuten later staat de rockheld weer naast ons: "Hebben jullie miscchien 25 gulden voor me? Ik moet een taxi nemen want m'n fiets is weg."

[Amsterdam, november 1989]

Eric Bartels is thans directeur van MagicMinds. En Herman Brood is sinds vandaag dood.








Vul je e-mail adres in en blijf op de hoogte van alle volgende verhalen:
en

Linken naar dit verhaal of deze foto? Gebruik dan deze url.





dit is nou een banner