 |
|
|
19 januari 2003 ATOMEN "We are all made of stars". Het refrein van het liedje zoemde onverjaagbaar door zijn hoofd als een mug in een zomerse slaapkamer. Hij keek om zich heen. Het klonk zo ontoepasselijk temidden van de zwart geblakerde puinhoop: zo'n vrolijk liedje, zo'n onzinnige tekst. Of juist niet. Als kind had hij het al eens gelezen. Atomen vergaan nooit. Het is sterrenstof. De atomen die je inademt kunnen wel eens toebehoord hebben aan Napoleon. Of aan Julius Caesar. Ineens herinnerde hij het zich. Het was zo warm geweest dat het zonlicht knetterde op het gazon. Hij lag in het gras te lezen. Toen was hij op het verhaal van de atomen gestuit. Prompt had hij het boek weggelegd, zich op zijn rug gedraaid en starend naar de blauwe hemel de rest van de middag alleen nog met lange halen diep ingeademd. Steeds had hij zich voorgesteld wie hij nu weer binnen had gehad. Marilyn Monroe, Michiel de Ruyter, Martin Luther King. Dromen over ingeademde atomen zoals een mens kan fantaseren over het winnen van de loterij. Het leven als een lotto met de atomen als balletjes. Dat was het dus, bedacht hij. Niets was daarna ooit nog hetzelfde geweest. Het beeld vervaagde en daar was weer het zwart. Een verkoolde stoel, een ingestorte tafel. Langs de muur lagen resten opgetast van wat een imposante boekenkast was geweest. De atomen hebben zich herschikt, dacht hij. Het is alles wat het was maar anders gevormd. Het enige wat echt verdween waren de menselijke verzinsels: dierbaarheid, schoonheid, genegenheid. Leven betekent niet meer dan het herschikken van atomen en daar dan waarde aan toe kennen. Zo bezien was het niet erg. Hij kon altijd iets nieuws verzinnen. Een hand pakte zijn arm en trok. "U kunt nu beter meegaan. Het is hier nog te gevaarlijk. Instortingsgevaar." Hij volgde de brandweerman. Halverwege de gang draaide hij zich nog een keer om. In wat de keuken was geweest stonden de resten van het gasfornuis. Half er in lag iets dat aan het zicht werd onttrokken door een smetteloos wit laken. Onder de rand stak de verkoolde neus van een schoen uit. Francisco van Jole Eerder op 2525 5.0: Koffie Stoere Stumperds Liefde De scriptloze samenleving Kort en krachtig Het PowerPoint denken Machine Oewattoe Schaken met de verbeelding De Nieuwe Economie De gadget-blues Presentatie Blink Wanneer ontroert het net? Opkomst (en ondergang) van de digitale beeldcultuur |
|
teksten & foto's © 1996-2003 Francisco van Jole
HOME 4.0 (1999-2001) - HOME 3.0 (1998) - HOME 2.0 (1997) - HOME 1.0 (1996)