 |
|
|
4 februari 2003 BONUS Op de afdeling zweefde boven de bureaus een dreigende stilte. In voorovergebogen hoofden schoten ogen spiedend heen en weer, als van kuddedieren die grazen op gevaarlijk terrein. Ineens klonk het snerpende geluid van een overgaande telefoon. Snel werd de herkomst gezocht. Gedachten werden bewegingen, werden gemompelde woorden. Daar achterin, links! Het is bij Lipman! Lipman is de volgende! Even klonk er een begin van een geroezemoes dat meteen weer wegstierf. Een kleurloze dertiger met een bleek gezicht en een grijs pak, nam de telefoon, luisterde. Zonder iets te zeggen legde hij neer. Hij stond op en liep bedachtzaam over de afdeling naar de gang. Zijn amper geheven hand maakte een voorzichtig zwaaigebaar. Hij probeerde te glimlachen naar de blikken die angstig langs hem heen flitsten zonder dat hij ze kon onderscheppen. Aan het einde van een grote tafel in een voor het overige kale vergaderkamer zat Burdell, de district manager. Een sportieve man met gemillimeterd grijs haar en een dunne metalen bril. Zijn jasje hing om een stoel naast hem. Uit zijn witte manchetten staken gebruinde handen. Hij zag er uit als een reclame voor pensioenen. Hij keek serieus, meelevend meer. "Het spijt me Lipman. Ik kan er niets aan doen." Lipman knikte. De manager hield een bruine enveloppe in de lucht. "Hier zit alles in wat je moet weten." Lipman pakte de enveloppe. Die was dunner en lichter dan hij dacht. Hij wilde iets zeggen maar aarzelde. "Ja?" zei de manager. "Mijn bonus." "Ah, de bonus... zoals je weet worden die pas na een jaar dienstverband verstrekt. Dat zou in jouw geval." De manager pakte een papier op en bestudeerde het. "Dat zou in jouw geval zes februari zijn." "Dat is overmorgen," zei Lipman. "Correct," zei Burdell en plaatste zijn handen in elkaar. "Dus..." Lipman zweeg, hij zocht naar een redenering, een rechtvaardiging. Burdell stak zijn hand uit. "Ik wou het hier maar bij laten." Bij de deur stond de receptioniste met zijn jas en attachékoffer. "Je spullen worden morgen bezorgd," zei ze. Met een ferm dichtgeknepen mond probeerde ze begrip uit te drukken. Achter haar op een bord bij de uitgang prijkte de bedrijfsslogan. "We buy you better tomorrows." Buiten raasde het drukke stadsverkeer als een permanent bewegende doolhof en torenden de gebouwen naar onbereikbare wolken. Vastberaden voetgangers, starend naar een afwezige horizon, passeerden hem aan alle kanten. Voor het eerst voelde Lipman dat hij niet bestond. Francisco van Jole Eerder op 2525 5.0: Roerloos Zwijgen Atomen Koffie Stoere Stumperds Liefde De scriptloze samenleving Kort en krachtig Het PowerPoint denken Machine Oewattoe Schaken met de verbeelding De Nieuwe Economie De gadget-blues Presentatie Blink Wanneer ontroert het net? Opkomst (en ondergang) van de digitale beeldcultuur |
|
teksten & foto's © 1996-2003 Francisco van Jole
HOME 4.0 (1999-2001) - HOME 3.0 (1998) - HOME 2.0 (1997) - HOME 1.0 (1996)