Bilbao - We keken de hele avond naar elkaar. |
Buiten de Buis kroniek van een tv-loos bestaan (5) 16 september 2003 GEEN KIP Geen televisie kijken is net zoiets als vegetariër zijn. "Dus je eet helemaal geen vlees?" luidt nogal eens de reactie als ik mijn principiële eetgedrag bekend maak. Nee. "Goh, eet je wel vis dan?" Ook niet. En dan gebeurt het. "O, maar ik eet zelf óók héél weinig vlees hoor. Eigenlijk amper." Let op het venijnige woordje óók dat bijna onmerkbaar de gedachtengang infiltreert. Die drie letters zijn een heimelijke poging zichzelf vrij te pleiten en tegelijk een medeplichtige te maken. Dat is typisch het gedrag van een beschuldigde die geen kant uit kan. "Ik heb het echt niet gedaan edelachtbare. Of nou ja, ik was niet de enige." Er is bij mij immers geen sprake van óók. Ik eet geen vlees, helemaal niet. Sterker nog, in de supermarkt inspecteer ik voor aanschaf onbekende potjes en pakjes om te voorkomen dat ik onbewust toch een deel van een koe, varken of ander beest binnenkrijg. Dat gebeurt namelijk gemakkelijker dan je denkt. Er zijn bijvoorbeeld heel populaire ijsjes die ik aan mijn neus voorbij laat gaan omdat ik weet dat er gemalen kippenbotjes in zitten. Bijna niemand die het weet. Als ik in een plagerige bui ben, vertel ik het wel eens aan zo'n likkende tong die dan steevast meteen vaart mindert. Maar dat 'ook' kan dus weggelaten worden. Want het gaat niet om heel weinig, het gaat om een radicaal taboe. Ik eet geen vlees, nooit. Bij televisiekijken gebeurt nu hetzelfde. "Zo heb je Balkenende gezien? Daar in Washington? Ha! Haha! Wat een afgang!" "Ik neem aan dat je doelt op het journaal? Dat heb ik niet gezien. Ik kijk geen televisie." "Helemaal niet?" "Helemaal niet." "Ook niet naar het Journaal?" "Ook niet naar het Journaal." "O." ... "Nou, eerlijk gezegd kijk ik ook heel weinig hoor." Eigenlijk nauwelijks, wordt er dan nog wel eens aan toegevoegd. "Alleen naar het journaal." Ik beken, soms bekruipt me het gevoel "had ik dat niet moeten zien?" Een onzekerheid die als een Sandeman-schaduw opduikt en waar je verder niet over praat. Maar het antwoord luidt nee. Ik had het niet hoeven zien. In het geval van Balkenende zeker niet. Het zien en aanhoren van de man bezorgt me steevast een gevoel van verlatenheid. Ik word niet boos, ik raak niet geïrriteerd, ik wind me niet op noch maak ik me vrolijk. Het is alsof ik midden in de nacht met een uitgebrande motor op de Afsluitdijk sta in een gure ijsstorm en er stopt eindelijk een auto. Nou ja, auto, een Goggomobil, zo'n driewieler uit de jaren vijftig. Er stapt een man uit, het is Balkenende die door de rookwolken van de nog brandende motor op je afkomt, in zijn handen wrijft en zegt: "Goedenavond, zal ik 'm even helpen aanduwen?" Dat gevoel. Als het er eenmaal is blijft het een hele avond of soms wel dagen hangen. Als ik over hem lees, overkomt me dat niet. Ik slaak een diepe zucht, ik frons mijn wenkbrauwen, ik schud eens met mijn schouders en het is voorbij. Leesnieuws is dragelijker. De eerste keer dat ik spontaan het gevoel kreeg dat ik iets miste was bij de dijkdoorbraak bij Wilnis. Misschien moest ik toch maar gaan kijken. Of wacht, het kon ook anders. Ik sloot mijn oogleden en draaide op de binnenkant ervan mijn eigen journaal. Daarna pakte ik de telefoon en belde een vriend, een trouw Journaalkijker. Laat me gokken wat je op net op de buis hebt gezien, zei ik, en somde op: Beelden van de dijkdoorbraak, het stromende water, straten die blank staan en dan wat citaten van de bewoners. Hoe erg het allemaal niet is, tot hoe hoog het water kwam, hoe ze zich moeten behelpen. Dan een man van het hoogheemraadschap die wat zegt over een onderzoek dat er aan komt. Misschien nog een eindshot uit de lucht en een commentaarstem die enkele verwachtingen uitspreekt. Ja, dat was het wel ongeveer geweest, beaamde de vriend. Ik haal mijn nieuws uit de kranten. Daar gaan de verhalen voornamelijk over de oorzaak, over de constructie van dijken, over de organisatie van de oudste bestuursvorm van Nederland, het waterschap. Het is nieuws dat ik niet zelf kan bedenken. Wat heb ik nu zonder tv gemist? De indringendheid van het persoonlijk leed. Het zo prettige 'goh, wat erg'-gevoel. Want het is natuurlijk erg. Net zoals een verkeersongeluk ook altijd erg is. Dat is ook het beste tv-nieuws. Erg nieuws. Wat ook erg is: kip eten terwijl je denkt dat je ijs eet. Ik vind het niet erg dat te missen. Ik ben zeg maar media-vegetariër geworden. (wordt vervolgd) Francisco van Jole Eerder op 2525 5.0: Buiten de Buis: (1) Dutten (2) Roken (3) Stamppot (4) Koeien Overig: Terugblik Stop Broers Bonus Roerloos Zwijgen Atomen Koffie Stoere Stumperds Liefde De scriptloze samenleving Kort en krachtig Het PowerPoint denken Machine Oewattoe Schaken met de verbeelding De Nieuwe Economie De gadget-blues Presentatie Blink Wanneer ontroert het net? Opkomst (en ondergang) van de digitale beeldcultuur |
teksten & foto's © 1996-2003 Francisco van Jole
HOME 4.0 (1999-2001) - HOME 3.0 (1998) - HOME 2.0 (1997) - HOME 1.0 (1996)