Levigny - Telegraafdraden, noemde hij ze koppig. |
Buiten de Buis kroniek van een tv-loos bestaan (7) 2 oktober 2003 PATAT "Maaarrrr de moeder wist niet... dat de jongen nog leefde." Het was bijna middernacht en ik stond met een goede vriend bij Piet Patat in Den Haag de menukaart te bestuderen, toen het zinnetje door de betegelde ruimte schalde. "SBS!", riep ik alsof er een quizvraag was gesteld en draaide mijn hoofd naar het toestel dat tegen het plafond van het frietkot luidruchtig hing te spelen. In de bovenhoek van het vettige scherm prijkte inderdaad het logo van de zender, uitgevoerd in de nationale kleuren om iedere twijfel weg te nemen. "Makkie," antwoordde de vriend op mijn trotse blik en bestelde twee patat bij de man achter de toonbank van wie ik vermoedde dat hij eerder Mohammed heette dan Piet. Als je geen tv kijkt dan kom je nog eens ergens. Zelfs al is er overal tv. In een poging deel te nemen aan het nationale debat vroeg ik me af of ik nou getuige was van gelukte of juist mislukte integratie. Een Marokkaan die patat bakt dat lijkt het summum van het eerste. Aan de andere kant bestelde ik twintig jaar geleden ook al patat op de Djeema El-Fna in Marrakech. Dus misschien deed die Marokkaan gewoon wat hij altijd al gewend was. Dan is het geen integratie. Maar ook geen mislukking. Mislukking is het misschien omdat er in de patatbranche geen droog brood meer te verdienen is. De hele zo typisch Nederlandse snackbarcultuur is door de in oranje feestkleding gestoken Cora van Mora met haar wapperende Nederlandse vlaggetjes naar de economische afgrond gedreven. Als de Marokkaanse Piet geïntegreerd was dan zou hij weten dat je geen patatzaak moet overnemen. Cora van Mora voerde haar verwoestende commerciële offensief via de televisie. Zoals het ook de tv is geweest die halverwege de jaren zestig de snackbarcultuur in het leven heeft geroepen. Tv-kijken ging toen concurreren met de avondmaaltijd dus werd er gemakkelijk een patatje gehaald. Ik stond op het punt door te redeneren en voelde aan dat ik de opkomst van de televisie direct en definitief zou kunnen herleiden tot de krach van 1929 toen er een jongen kwam aanlopen die een 'patat smurrie' bestelde. Het was een variant die ik ook na lang zoeken niet op de menukaart kon terugvinden. "Maaarrrr de moeder wist niet... dat de jongen nog leefde." Het is het type verhaalwending waar SBS en andere trivialisten patent op hebben. Het 'maarrr' is bedoeld om de gedachten op gang te houden, de aandacht van de kijker te blijven gijzelen. Net als je denkt 'nu weten we het wel' komt er een maarrrr aan rollen. Die verteltruc versterkt het "nou, ik ben blij dat mij dat niet overkomt"-gevoel waar SBS de late avonden graag mee vult sinds ze de seks heeft afgeschaft. Het is kennelijk toch prettiger om te gaan slapen met de gedachte dat je nog goed af bent in vergelijking met al die pechvogels dan met het door een sensuele tantaluskwelling opgeroepen besef dat er iets is wat je nooit zult krijgen. Al die naakte lichamen, net achter het glas en toch voor altijd onbereikbaar. "Maaarrrr de moeder wist niet... dat de jongen nog leefde." Ik citeer het zinnetje trouwens uit mijn geheugen. Het liep al tegen twaalven en mijn hersens stonden stijf van de cola-light dus het kan ook andersom geweest zijn: dat de jongen niet wist dat de moeder nog leefde. En zelfs van dat leven ben ik niet meer zeker. De tv-gids die ik de volgende ochtend thuis raadpleegde maakte me niet veel wijzer. "De puinruimers. Engelse reality-serie over (het werk van) gemeentelijke opruimingingsdiensten." Herhaling, stond er nog aan toegevoegd. Ik keek naar het dode scherm van de televisie en voor het eerst viel het me op dat het inderdaad de kleur heeft van een vuilniszak. "Ik wil een rode," zei de vriend toen ik in de bak met plastic vorkjes graaide. "Dat is nou eenmaal een tic van me." We liepen met de puntzakken naar buiten en begonnen op de stoep voor Piet Patat te eten. Aan de overzijde van de straat stond een hel verlichte maar verder verlaten en zeer betonnen parkeergarage. (wordt vervolgd) Francisco van Jole Eerder op 2525 5.0: Buiten de Buis: (1) Dutten (2) Roken (3) Stamppot (4) Koeien (5) Geen Kip (6) Vrienden Overig: Terugblik Stop Broers Bonus Roerloos Zwijgen Atomen Koffie Stoere Stumperds Liefde De scriptloze samenleving Kort en krachtig Het PowerPoint denken Machine Oewattoe Schaken met de verbeelding De Nieuwe Economie De gadget-blues Presentatie Blink Wanneer ontroert het net? Opkomst (en ondergang) van de digitale beeldcultuur |
teksten & foto's © 1996-2003 Francisco van Jole
HOME 4.0 (1999-2001) - HOME 3.0 (1998) - HOME 2.0 (1997) - HOME 1.0 (1996)