Only In Dreams by Sam Beeton
Communicatie-guerrilla
Eerder dit jaar werd de rol van Twitter bij de opstand van kiezers in Moldavië nog weggehoond als zwaar overdreven. Die invloed was inderdaad niet groot maar wel erg interessant omdat het liet zien dat Twitter een ideaal middel is om informatie razendsnel te verspreiden en internationale steun op te bouwen.
Niemand die de rol van Twitter in Iran nu nog in twijfel trekt. Natuurlijk, er is veel ruis en het is niet de beste manier om in de diepte geïnformeerd te worden. Als je niet weet wat er in Iran speelt maakt Twitter je niet veel wijzer. Maar Twitter genereert heel sterk betrokkenheid. Het is wat dat betreft in vergelijking met andere media het verschil tussen voor de buis voetbal kijken of in het stadion zitten. Iedereen weet dat je de wedstrijd op tv beter ziet maar in het stadion beter beleeft.
Twitter voegt dat stadiongevoel toe aan internet.
Bij Iran komt nog een ander voordeel van de microberichtendienst naar voren. Omdat het regiem internet zwaar censureert zijn de verbindingen erg traag. Het voordeel van Twitter is dat de kleine berichtjes amper data bevatten, zelfs geen browser nodig hebben en dus relatief snel werken. Het is een soort communicatie-guerrilla: snel, onverwacht en onuitroeibaar.
Dat klinkt nieuw maar het was bij de vorige Iraanse revolutie ook al zo.
Het door de Verenigde Staten gesteunde terreur-regime van de Sjah had in de jaren zeventig de hele progressieve elite van Iran uitgeroeid.
Onderwijl bouwde vanuit Frankrijk een geestelijke met de naam Khomeini een netwerk van sympathisanten op. Daarvoor gebruikte hij een relatief nieuwe techniek. Hij liet zijn preken op cassettebandjes zetten die in Iran - illegaal - werden verspreid.
Toen in 1979 na maandenlange demonstraties uiteindelijk de Perzische luchtmacht zich achter de opstand schaarde en het regime in elkaar stortte, was Khomeini dankzij zijn netwerk van cassettebandjes in staat in het politieke vacuüm de macht te grijpen. Vrijwel niemand had dat verwacht.
De overeenkomst tussen Twitter en cassettebandjes? Goedkoop, snel en veel ruis.
CC-foto: Zoolcar9
Misgokken
Dit is geen advertentie van een goksite maar een heuse campagne van Microsoft (Australië) voor de Internet Explorer 8. De site ziet dat ik Safari als browser gebruik en noemt dat 'boring'. Ik klik op download en krijg dan pas de mededeling dat IE8 helemaal niet beschikbaar is voor de Mac.
Het recept voor irrelevantie: Eerst beledigen, daarna afgaan.
HOME
Nederland ziet Wilders graag als uniek maar in heel Europa blijken de haat-partijen een opmars te houden. De Volkskrant: "In Hongarije, dat zwaar getroffen is door de financiële crisis, kwam de extreemrechtse Jobbik-partij vanuit het niets op 4 van de 22 zetels die Hongarije in het europarlement heeft. De partij moet weinig hebben van immigranten en van de EU. Finland kreeg een soortgelijke electorale schok te verwerken. Daar kwam de anti-immigratiepartij Ware Finnen uit op 10 procent van de stemmen. In Oostenrijk scoorde de FPÖ van de vorig jaar verongelukte extreem-rechtse leider Jörg Haider onverwacht sterk."
In alle commentaren klinkt dan steeds hetzelfde riedeltje dat al zo lang ik me kan herinneren wordt gezegd als uiterst-rechts weer eens een opleving doormaakt. Dat die kiezers serieus genomen moeten worden.
Ik vraag me altijd af hoe je dat moet doen, die kiezers serieus nemen. Zoals je gelovigen serieus moet nemen? Op de een of andere manier lukt me dat slecht. Ik kan alleen vinden dat ze het helemaal zelf moeten weten. Als ze drie keer per dag willen bidden, of hun hoofd richting Mekka buigen omdat ze denken dat er een Opperwezen is dat op dergelijk gedrag zit te wachten dan gaan ze hun gang maar. Maar serieus nemen in de zin van 'goh, daar zit wat in' dat lukt me niet.
Bij uiterst-rechts heb ik datzelfde probleem. Het zijn bijvoorbeeld veelal anti-milieu partijen, zeker de PVV. Ze vinden dat er geen beperkende maatregelen moeten komen om het milieu te beschermen want ze zijn immers voor 'vrijheid'. Moet je dat serieus nemen? Verschil is natuurlijk dat een gelovige er niet meteen op uit is de macht over te nemen. Politieke partijen wel, daar zijn ze voor opgericht.
Afgelopen vrijdag ging de film HOME van Yann Arthus-Bertrand in wereldpremière. Het is een soort kruising tussen Koyaanisqatsi en 'An Inconvenient Truth'. Met adembenemende beelden prent Arthus-Bertrand de boodschap in: als er niet snel wereldwijd actie wordt ondernomen gaat er meer kapot dan ons lief is. Aan het einde laat hij zien hoe dat moet.
De anderhalf uur durende HOME is volkomen legaal compleet op YouTube te bekijken in hoogwaardige beeldkwaliteit. Het afgelopen weekend deden meer dan 500.000 mensen dat.
Bekijk de trailer en kies voor de HD-optie.
Europa kiest tegen milieu, die kop heb ik nergens gezien. Ik vrees dat partijen als de PVV toch niet echt serieus worden genomen, zelfs niet door hun kiezers.
Iedereen lief doen! Nu!!!
Kort geleden besteedden we in Radio Online aandacht aan de Nederlandse dienst Send a Message die op een geweldige manier boodschappen de wereld in stuurt. De tekst die je er opgeeft wordt door een paar Palestijnen met spuitbussen gespoten op de omstreden muur die Israel om Palestina heeft gezet. Vervolgens worden er foto's van gemaakt en per mail aan je teruggestuurd. Volgens Send a Message zijn er zo al huwelijksaanzoeken gedaan. Het geld dat met de dienst wordt verdiend gaat naar humanitaire projecten in de bezette gebieden.
"Wat wil je er voor tekst op laten zetten?" vroeg ik aan Marie-Claire van den Berg toen we op de redactie van Radio Online de uitzending voorbereidden.
Ze keek verstoord op van haar Twitterscherm en dacht even na.
"Iedereen lief doen! Nu!!!"
Ik tikte de tekst in en voegde er haar twitternaam @spotgirl aan toe.
En die staat er nu.
@spotgirl is vermoedelijk de eerste twitternaam op die hele muur. Hier zie je een foto van het spuiten, hier de tekst en hier een deel van de muur dat inmiddels helemaal vol staat met boodschappen.
De muur verdwijnt er niet door maar de boodschap is duidelijk.