« Netwerk en weblogs | Main | Kill Bill Vol. 2, the translator's cut (3) »
24 oktober 2004
Tv-reportage verwoest weblogs!
Tien jaar geleden schreef ik voor de Volkskrant een persoonlijk artikel over internet en de liefde, of liever gezegd over hoe er via internet gemakkelijk liefdesrelaties ontstaan. In kringen van computerhobbyisten werd daar furieus op gereageerd. In - ik meen - het blad ComputerTotaal, werd ik er in een column van beschuldigd de hele computerij ten schande te hebben gemaakt. Want nu dacht natuurlijk iedereen dat die computerhobbyisten 's avonds op hun kamer louter erotisch zaten te chatten.
Ik moest er aan terug denken toen ik vandaag een beetje rondkeek naar de reacties op de Netwerk-reportage over weblogs als Geenstijl en Retecool die zich specialiseren in treiterijen. Hier bijvoorbeeld klinkt dezelfde klacht als indertijd, nu onder de veelzeggende titel Zucht. Vooral deze reactie: "Ik heb inmiddels de uitzending een paar keer bekeken en kan me er redelijk boos over maken. Nou maar hopen dat er niet teveel collega's hebben zitten kijken, dan krijgen we ze nooit meer aan het webloggen."
Kennelijk is een enkele reportage van tien minuten in een programma als Netwerk al voldoende om de glorievolle toekomst van het wereldwijde verschijnsel weblog te vernietigen. Je moet, als je zo denkt, jezelf toch wel heel erg klein voelen.
Het opvalllendste is overigens dat er vrijwel geen kritiek wordt geuit op de weblogs waarover Netwerk handelde. Nee, de toorn is alleen gericht op de berichtgeving. Het idee dat het juist Retecool, Geenstijl, etcetera zijn die het verschijnsel een slechte naam geven is kennelijk te onvoorstelbaar. De ironie wil dat het daarom juist ook zo lastig is een evenwichtig beeld van weblogland te geven. Er zijn vrijwel geen webloggers te vinden die zich kritisch willen uitspreken over dergelijke sites.
Alles moet kennelijk kunnen. Maar als dat zo is, waarom dan zoveel gekerm over een enkele tv-reportage? Waarom ga je zelfs de tekst daarvan helemaal uitschrijven?
Een medewerker van Geenstijl nam de kanttekeningen die ik plaatste in Netwerk zo hoog op dat hij een Open Brief aan me richtte. Let wel, de medewerkers van Geenstijl waren uitgenodigd maar wilden niet meewerken aan de bewuste reportage. De smoes was dit keer dat ze niet in één programma wilden met een andere weblogger die aan het woord kwam. Het is nogal aanmatigend om te menen dat jij als onderwerp kunt bepalen wie er wel en niet geinterviewd mogen worden. Maar vermoedelijk hebben ze dat niet eens door, alhoewel ze zichzelf graag journalisten noemen.
De Open Brief is helaas gebaseerd op een misverstand. Als ik stel dat Geenstijl cum suis zich onttrekken aan ieder debat, dan bedoel ik niet het debat met mij maar het maatschappelijk debat. Ze willen zich vrijwel nooit openlijk verantwoorden voor wat ze doen of teweeg brengen. Daar kunnen allerlei redenen voor gegeven worden maar er is maar een: Ze zijn bang. Bang om af te gaan. Want buiten de contouren van hun weblog blijft er van alle heldhaftigheid al snel niet zoveel meer over is bij herhaling mijn ervaring.
De schrijver van de Open Brief die zich tooit met de prikkelende nom de guerre Starfucker maar in het dagelijks leven gewoon pr-medewerker is bij een verzekeringsmaatschappij wil op zijn weblog graag de held uithangen. Een debat lijkt hij te verwarren met een duel. Alsof ik de handschoen heb geworpen daagt hij me uit: "Dus beste Fransisco (sic). Je zegt het maar. Op welk podium gaan wij in debat? Publiek is welkom."
Op welk podium? Ja, welk zullen we eens nemen? Zal ik Nova bellen om een half uurtje vrij te maken? Of nemen we toch maar een pagina in De Telegraaf? Of nee, de grote zaal van De Balie? En begrijp ik goed dat ik het zelf moet organiseren? Moet ik ook nog het thema bedenken?
Dat is misschien nog wel het grootste gevaar van weblogs, dat ze altijd hun eigen applausclubs oproepen. Wie daar teveel naar luistert, schiet het als vanzelf te hoog in de bol.
Posted by fvjole at 24 oktober 2004 15:18
