« Voor het goede doel | Main | Déjà vu (10): Berlijn »
30 november 2004
Scoren
Een stuk of tien foto's had ik in gedachten op de veiling ten bate van Amnesty International. Niet om ze allemaal te kopen maar om eventueel op mee te bieden. Hoewel ik natuurlijk heimelijk hoopte dat ik de enige zou zijn. Maar de volle zaal deed het ergste vrezen.
De eerste van mijn gading die voorbij kwam was Oceanscape B-2 van Debra Bloomingfield. Tot duizend euro ging iedere bieding met stappen van 50 euro. Ik deed lustig mee en stak mijn biedbordje een paar keer voorzichtig op. Voorbij de duizend euro werden de stappen vergroot tot honderd per bod. Dat is al een stuk minder prettig bieden. Maar bovendien had ik op internet ander werk van Bloomingfield bekeken en dat sprak een stuk minder aan. Omdat je met een werk niet alleen de foto zelf maar ook een deel van het oeuvre van de kunstenaar koopt, haakte ik af bij die prijs af. Oceanscape B-2, met die zwemmer zo mooi in de hoek, kreeg uiteindelijk voor 1200 euro een nieuwe eigenaar.
Dit tafereel herhaalde zich een aantal malen. Een enkele keer verdween de prijs zo ver uit zicht dat het voelde alsof er een demarrage plaatsvond, twee of meer kopers bleven dan maar tegen elkaar opbieden. Bijvoorbeeld bij de ontroerende Fay-sur-Lignon van Raymond Depardon, die uiteindelijk voor 3200 euro werd verkocht, meer dan het dubbele van de richtprijs in de catalogus. Dat was vreemd genoeg prettig. Hoe hoger het prijsverschil, hoe kleiner het leed van het misgrijpen.
Sommige foto's daarentegen bleken echt een koopje. Soho van Robert Doisneau bijvoorbeeld die bleef steken op 800 euro. Niet dat ik die wilde hebben maar het gevoel bekroop me wel dat ik misschien een kans liet liggen. Zou ik niet moet kopen en dan meteen thuis via Ebay...?
Hotel Cheyenne 1 (Euro Disney) van Alfred Seiland wilde ik wel maar ook daarbij was er een gretiger bieder. Dat maakte nerveus omdat inmiddels het einde van de veiling in zicht kwam.
Net voor het einde zat een werk waar ik echt mijn zinnen op gezet had. Dat moest ik hebben. Nou ja, voor zover mogelijk dan. Het ging rap omhoog tussen een ander en mij. De veilingmeester keek me lachend aan en merkte bij iedere twijfel op dat het mijn laatste kans was. Of ik toch niet nog een hoger bod wilde doen. Ik deed het. En de ander ook. Tot we op het punt belandden dat bieden eigenlijk niet meer verantwoord was. De foto van Raymond Wouda was gewoon niet zoveel waard. Althans niet voor mij. Maar voor ik het wist had ik het bordje alweer omhoog gestoken. O mijn god, wat had ik nu gedaan? Dit werd te gek. De veilingmeester zwaaide met haar hamer. En toen kwam nog het andere bod. Er overheen. Ik slaakte een zucht en verslikte me tegelijkertijd.
Even was ik van de wereld.
Toen ik weer bij kwam was de slag om een foto van Ed van der Elsken in volle gang tussen een professionele koper die al de hele tijd bood en een jong stel dat naast me zat. Ik voelde hun magen draaien terwijl ze elkaar vragend aankeken en dan knikten. Weer hoger. En hoger, hoger, hoger. Tot de professional 4000 euro bood. Ze aarzelden maar sloegen toe: 4200 euro. Nog beduusd zag ik ze later bij de kassa staan.
Dat was de laatste foto uit de papieren catalogus. Het leek al voorbij. Ik had niks kunnen bemachtigen. Maar er kwamen nog drie werken die later aan de veiling waren toegevoegd en niet in de catalogus stonden. De tweede wilde ik. Niet alleen vandaag, maar al maanden sinds ik hem voor het eerst zag. Die koude winterse polder, die mannen in het veld als speelgoedsoldaatjes bevroren in hun actie, die onwaarschijnlijke vergeefse duik van de keeper.
Goal!
Hindeloopen, Hielpen 3 – C.V.V.O. 3 3-0 komt in het hoofdkwartier van 2525 aan de muur.
VPRO's RAM over het werk van Hans van der Meer.
(De veiling voor Amnesty, een initiatief van fotograaf Willem Diepraam, heeft 227.000 euro voor de mensenrechtenorganisatie opgebracht)
Posted by fvjole at 30 november 2004 01:22
