« december 2004 | Main | februari 2005 »
31 januari 2005
Déjà vu (10): Berlijn
Posted by fvjole at 09:42 pm
27 januari 2005
Woordknutselaar
Op hun weblogs mopperen Hanneke Groenteman en Wim de Bie lichtjes over de uitslag van de verkiezing voor de Dichter des Vaderlands. Ik geef toe, Driek van Wissen is ook niet mijn smaak maar het is toch een vele malen aangenamere keuze dan de immer haatdragende pamflettist Gerrit Komrij die na de moord op Fortuyn dit schreef: De zittende politicus.
Dat gedicht stamt trouwens uit de tijd dat aanstormend CDA-politicus Balkenende - toen nog net geen premier - consequent sprak over 'de wederopbouw' waar hij aan zou gaan werken. Alsof het land verwoest was. Gisteren hoorde ik diezelfde Balkenende praten over 'de boel bij elkaar houden'. Dat laatste klinkt toch meer als knutselen dan herbouwen.
Dus moeten we het ook maar met een knutseldichter doen.
Posted by fvjole at 01:45 pm
Vietnam (5)
Posted by fvjole at 01:13 pm
26 januari 2005
De laatste boom
Nieuwe bijdrage op OneWorld: Overleven betekent vooruitkijken. Op de Paaseilanden in de Stille Zuidzee stonden ooit bomen. Die werden omgehakt door de plaatselijke inwoners. Nadat de laatste boom was geveld trad er een onverwacht gevolg: er was plots ook geen vis meer.
lees verder
Posted by fvjole at 04:30 pm
De holle kreet Hollands
Ik mijd het woord Hollands, behalve dan als het gaat om zaken die betrekking hebben op de twee provincies Noord- en -Zuid. Hollanders die zichzelf zo noemen zie ik al snel als de rednecks van de Lage Landen. Er klinkt een zielig soort nationalisme in door voor een land dat niet bestaat.
In de Christian Science Monitor staat vandaag een artikel over Pups for Peace, een Israelisch/Amerikaans particulier initiatief waarbij honden worden opgeleid om explosieven op te sporen onder reizigers van het openbaar vervoer. Zo wordt geprobeerd zelfmoordterroristen tegen te houden. In het verhaal wordt verteld over een zo'n hond, een Dutch Shepherd.
Hoe zou je dat vertalen vroeg ik me af, want mijn kynologische kennis is niet zo groot. Hollandse Herder? Dat klonk bekend in de oren. Maar wacht... Is Dutch dan het Engelse woord voor Hollands?
Ik pakte de Van Dale erbij.
Nederlands = Dutch
Hollands = Dutch
En in het Engels betekent Hollands jenever.
Dat is toch een mooie tragiek. Willen de Hollanders zich op hun unieke eigenschappen voor laten staan, op hun rode konen, witte haren en blauwe ogen, bestaat het begrip niet eens in de buitenwereld.
Ja, er is zoiets als Hollandish.
Maar dat klinkt nog Duitser dan Dutch.
Posted by fvjole at 10:52 am
25 januari 2005
Radio Online, de uitzending in RealAudio
De integrale uitzending.
Met onder meer: Exeem, het nieuwste piraterijmiddel - Kinderen onbeschermd tegen internetreclame en -commercie - Marie-Claire van den Berg test Hyves - Bijverdienen met Google - Nederlandse internetradio in Irak - Software voorspelt hitmuziek
Posted by fvjole at 11:04 pm
Vietnam (4)
Posted by fvjole at 12:30 pm
Grootheid
Een boezemvriend die ik ooit had - maar die van de ene op de andere dag ver weg een nieuw leven begon en ik sindsdien nooit meer heb gezien - kende al het werk van Winston Churchill. En met kennen bedoel ik van buiten kennen. Tijdens diners kon hij, de kin tegen de borstkas gedrukt, plots een van de oorlogspeeches afsteken bijvoorbeeld.
Dat lijkt een volledig nutteloze vaardigheid maar omdat Churchill veel zinnige dingen heeft gezegd - die mijn vriend dus allemaal wist - merkte ik met discussies dat zulke parate kennis wel van pas komt. Hij was me vaak te slim af.
Bij de BBC hebben ze in verband met zijn overlijdensdag een quiz waarmee de kennis van Churchill-citaten getest kan worden. (Ik haalde er 6 uit de 10.)
Churchill werd in 2002 in een tv-programma tot Grootste Brit Aller Tijden verkozen. Zou het zin hebben om zo'n quiz te maken voor de Nederlandse Grootste Nederlander?
Er wil me niets anders te binnen schieten dan "Ach mens, ga toch koken."
Posted by fvjole at 12:08 pm
20 januari 2005
Vietnam (3)
Posted by fvjole at 09:41 pm
Papieren tijgers
In de brievenbus lag een formulier van TPG Post met de mededeling dat er op het postkantoor een aangetekend stuk ligt te wachten. Ik bestudeerde het papier om te zien of ik kon achterhalen wie de afzender was. "De zending is afkomstig van ___________" en "uit ___________". Beide velden waren niet ingevuld. Ik heb eerlijk gezegd nog nooit meegemaakt dat ze wel ingevuld waren.
Ik bekeek de kleine lettertjes, draaide het papier om en toen merkte ik pas wat er vreemd was aan het formulier: er stond geen internetadres op, geen url, geen e-mailadres. Nergens.
Ter controle pakte ik willekeurig wat andere bonnen en formulieren van mijn bureau. En ja, hoor overal is wel een internetadres te vinden. Behalve bij TPG Post.
Is het stil protest of denken ze dat ze het elektronisch tij zo nog kunnen keren?
Posted by fvjole at 04:03 pm
18 januari 2005
Brand in Hilversum, uitzending Radio Online
Er was vanavond tijdens de uitzending van TROS Radio Online brand uitgebroken in het Audiocentrum op het Mediapark, merkte ik bij het vertrek. Volgens de berichten ging het om studio RK4. Dat is vlakbij de studio en in hetzelfde gebouw waar tot twee weken terug Radio Online rechtstreeks vandaan kwam.
Bij het wegrijden zag ik minstens vijf brandweerwagens staan. Omdat ik geen fotojournalist ben en het vervelend hard regende heb ik maar even onderstaand plaatje lui vanuit de auto gemaakt.
In de uitzending van TROS Radio Online achtereenvolgens de volgende zaken: Consumentenbond laakt gebruiksvoorwaarden providers; Verstandelijk gehandicapten krijgen eigen mailprogramma; Marie-Claire test videochatten op de mobiel; Getob met digitale medische dossiers; Vedringt VOIP de gewone telefoon? en Beveiligingscamera's zetten beelden onbedoeld online.
Wegens drukte heb ik geen tijd het programma op te splitsen naar onderwerp maar de hele uitzending kun je hier beluisteren.
Posted by fvjole at 10:31 pm
17 januari 2005
Vietnam (2)
Posted by fvjole at 02:18 pm
Metamorfose-vlees
In HP/De Tijd van de voorbije week staat een artikel over zogeheten 'vleesvervangers': "Ze ogen als knakworsten, burgers en gehaktballen. Maar er zit geen vlees in. Vleesvervangers veroveren de supermarkt."
Het artikel gaat voor een deel over die gelijkenis tussen vlees en vleesvervanger. Soms als ik als vegetariër eet met mensen die nerveus worden van afwijkend gedrag krijg ik dat ook voor mijn kiezen: waarom moeten die hamburgers nagemaakt worden als je principieel geen vlees wilt?
Die kritiek lijkt voor de hand te liggen. Lijkt want wie een stap terug doet ziet iets veel opvallenders: Wat is de overeenkomst tussen knakworst, burger en gehaktbal? En schnitzel, nugget of gepaneerde filet?
Juist, het betreft in al die vormen vlees dat ontdaan is van alle sporen die naar de herkomst verwijzen. Het is metamorfose-vlees. Aan een knakworst valt geen dood varken te bespeuren, gehaktbal of hamburger lijken niet meer op het vlees van een koe. Het zijn manieren om vlees te eten zonder bloed of dood beest te zien. Geen vleeseter die ik daar ooit een kritische opmerking over heb horen maken.
Wat nu als het anders in elkaar zit? Knakworst, bal en burger zijn kennelijk vormen waarin we eten graag zien. Dus maak je er ook vegetarische varianten op. Het enige verschil is dat je voor de laatste methode niet eerst het bloed en de dood hoeft weg te spoelen.
Posted by fvjole at 01:30 pm
14 januari 2005
Vietnam (1)
Posted by fvjole at 07:56 am
iMop(per)
De marketingbrigade van Apple had wel een heel creatieve benadering voor het feit dat de nieuwste iPod geen handig lcd informatievenstertje heeft: Met de iPod shuffle wordt het leven weer heerlijk onvoorspelbaar. Je beleeft je muziekcollectie elke keer weer anders. Nooit weet je waar het volgende nummer je brengt. Ga op avontuur met de iPod shuffle. Die kent geen vaste route: je favoriete nummers worden steeds weer in een andere volgorde afgespeeld.
Nou, wat een genot! Zelf denk ik er over een auto zonder motor te kopen omdat je dan zo heerlijk thuis kunt blijven.
Het grote voordeel van de iPod Shuffle is echter dat je er geen hoeft te kopen als je al een iPod hebt. Zie hier de instructies in drie stappen voor een effectieve metamorfose.
Bij de BBC hebben ze een geweldig filmpje over het feit dat het alleen maar iPod is wat overal de klok slaat.
De werkelijkheid is minder komisch. Zelf heb ik recent een nieuwe iPod Photo aangeschaft. Ik ben weliswaar gewend aan een leven met verkeerde verwachtingen maar met deze aanschaf werd de pioniersdrift wel erg op de proef gesteld. Het systeem leek wel ontworpen door een voortvluchtige sadistische MS-designer.
Maar daarover later meer want het is nog steeds een beetje druk.
Voor de liefhebbers:
- Vanavond de column in De Leugen Regeert. (Ned 3. 21:15-22.00).
- Morgenochtend de voorlopig laatste aflevering van Kamerbewoners (Radio 1 11:00-12:00) met de kamerleden Arda Gerkens (SP) en Paul de Krom (VVD).
- Morgenmiddag om 15:30 in het Rotterdamse café Floor - naast de Schouwburg - de maandelijkse politiek-culturele Floorshow, gepresenteerd samen met Dieuwertje Blok. Te gast zijn onder meer: PCM-topman Theo Bouwman, dichter Simon Vinkenoog en burgemeester Ivo Opstelten.
Posted by fvjole at 07:12 am
12 januari 2005
Hongerloon in limousine
De Volkskrant van vanochtend:
Maar van wie zou de overheidslimousine op dit filmpje - let op het zwaailicht op de hoedenplank - die ik in Hanoi zag rijden dan toch zijn?
Posted by fvjole at 09:42 am
11 januari 2005
Radio Online, de uitzending in RealAudio
Beluister de hele uitzending
1. Intro en nieuws (site: www.snopes.com)
2. Informatiechaos bij rampen
3. Nieuwsoverzicht
4. Satellieten helpen hulp
5. Schoolbank.nl in de hoek gezet
6. Marie-Claire van den Berg test Junker.nl, oprichter Boris Veldhuizen van Zanten reageert
Zie ook: site MC; site Junker
7. Muzikanten in actie voor kwaliteitsbeltonen
Posted by fvjole at 11:07 pm
10 januari 2005
FFWD
Het lampje van het antwoordapparaat knippert alarmerend, de mailbox oogt als een digitale versie van een overvolle postzak, op de hd-recorder staat een hele reeks opgenomen tv-uitzendingen en dan is er nog de gewone post.
Nog speedy van de jetlag, zap ik er deze ochtend in mijn eigen vertrouwde huis als een razende doorheen. Vier uur later ben ik bij. Dat waren de twee voorbije weken.
Zou het niet altijd zo kunnen? In plaats van de dagelijkse stress gewoon eens in de twee weken op fast forward door alles heen zappen en de rest van de tijd relaxt blijven?
Posted by fvjole at 11:29 am
08 januari 2005
Fietsende elfjes
De laatste etappe: Ho Chi Minh City, overal afgekort tot HCMC of zoals de bewoners zelf liever zeggen Saigon. Een stad zo groot als Parijs en daar lijkt de metropool misschien nog het meeste op. Het Parijs van Azië. De lucht wemelt van de feromonen en er hangt een aangenaam decadente sfeer. Alsof hier al eens het einde van de wereld gevierd is.
Maar toch ontbreekt er iets wat in elke andere stad ter wereld aanwezig is: het geluid van sirenes.
Geen ambulances, geen brandweer, geen politie.
Vooral dat laatste. Nergens valt zelfs een agent te bekennen. Ze zijn er wel maar je ziet ze niet omdat ze allemaal in burger zijn, zoals gebruikelijk in een dictatuur. Onherkenbaar voor de toeristen. En misschien ook wel voor de eigen bevolking. Nergens in Vietnam zie je politie. Behalve verkeerspolitie. "Een goed baantje," merkte de gids cynisch op toen we de zoveelste controle passeerden. De verkeerswetten zijn in dit land zo schrikbarend streng - rijbewijzen en voertuigen worden gemakkelijk in beslag genomen - dat de agenten redelijk wat bijverdienen met het afkopen van de bekeuringen.
Corruptie is sowieso het grootste probleem in dit land. En daarna ironisch genoeg als goede tweede het verkeer. Alleen al in Hanoi vallen iedere twee dagen vijf doden als gevolg van ongevallen.
En toch nooit een ambulance horen.
Iets anders wat ontbreekt zijn media. Pas nu in Saigon zag ik voor het eerst een krantenkiosk of iets wat daar op leek en mensen op terrassen een krant of tijdschrift lezen. In de rest van het land nergens. Misschien daarom dat de grote tsunami-ramp vrijwel geheel aan me voorbij gaat.
Op de hotelkamers staan de nieuwszenders van BBC, CNN, Deutsche Welle en TV5 er weliswaar bol van en ik las in de staaskrant Vietnam News dat hier ook ingezameld wordt maar merken doe je er niets van. De nationale staatszenders hebben toch vooral aandacht voor zaken als de opening van een nieuw bedrijventerrein. En ja, dat wordt net zo saai gebracht als het klinkt.
Die lacune in het beleven van wereldnieuws kan natuurlijk ook veroorzaakt worden door het tijdloos vacuüm waar je als toerist altijd in verkeert. Misschien dat ik er in Parijs ook niks van gemerkt had.
Er zijn niet heel veel toeristen in Vietnam en ze trekken als gnoe's allemaal langs dezelfde enorme route het land door. Vandaag bijvoorbeeld zag ik in de Diamond Department Store, het sjiekste warenhuis van de stad, mensen die ik eerder deze week ook al in Hoi An, een paar honderd kilometer noordwaarts, was tegengekomen. Zo gaat het de hele reis al, alsof er een onzichtbare paaltjesroute is uitgezet die iedereen volgt. Allemaal op zoek naar de unieke ervaring.
Waar ze samenklonteren worden ervaringen uitgewisseld. En het gekke is: het gaat nooit over het land. Het gaat over drukte, over prijzen, over sensaties, over bezienswaardigheden, over het reizen. Nooit over de alom aanwezige armoede - "Laos, daar moet je écht heen gaan, daar is het zóóó goedkoop omdat het nog echt onderontwikkeld is...", nooit over de dictatuur. Misschien om de sfeer niet bederven. Misschien ook omdat ze het geen lor interesseert.
Maar het gaat ook nooit over het aan het einde van de middag uitwaaieren van schoolmeisjes - een van de wonderbaarlijkste verschijnselen in dit land: in groepjes allemaal op de fiets en gekleed in stralend witte ao dai's, de nationale klederdracht, met lange zwarte paardenstaarten tussen de schouderbladen. Betoverend, alsof er ladingen elfjes worden losgelaten.
Ik ben er ook maar niet over begonnen.
Posted by fvjole at 04:03 pm
04 januari 2005
Prettig grijs
"Bij ons in het Westen is het altijd zwart of wit, hier is niets zo absoluut, alles is meer grijs," verklaarde Wu, een Australische tennisleraar die in 1970 in Vietnam werd geboren, na de overwinning van de communisten vluchtte en nu na dertig jaar voor het eerst zijn geboorteland bezocht. "Dat cultuurverschil, daar moet je aan wennen. Maar inmiddels voel ik me hier helemaal thuis."
Ik sprak hem in een kleermakerij in Hoi An, een toeristentrekpleister waar het wemelt van de kleermakers. In de reisgidsen wordt steevast beweerd dat deze ambachtslieden in staat zijn binnen een paar uur alles na te maken. Zelfs op basis van foto's uit tijdschriften. Voor een habbekrats.
Laat ik dat eens proberen, dacht ik.
Ik scheurde op de hotelkamer een bladzijde uit de GQ die ik had meegenomen. Er stond een foto op van een linnen pak uit de nieuwe zomercollectie van Gucci. Vervolgens toog ik naar de kleermaker die in de reisgidsen als beste werd aangemerkt.
De kleermaker mr. Xe lachte toen ik de dubbelgevouwen pagina uit mijn broekzak tevoorschijn haalden. "Ja, dat kunnen we wel maken." Voor zestig dollar.
Toen ik zei dat het vandaag nog af moest omdat ik weer verder reis, betrokken de gezichten even. Maar het kon.
Ik zocht een cremekleurige linnenstof uit en werd achterop een brommer naar een atelier vervoerd waar me de maten werden genomen.
Om half vijf kon ik terugkomen. Het was nu elf uur in de ochtend.
Toen ik die middag op de afgesproken tijd binnenstapte lachtte mr. Xe verontschuldigend. Nee, het was nog niet klaar. Over een uur of anderhalf pas.
En inderdaad toen was het er. Ook Wu zat er weer. Ik dacht dat hij tot de familie behoorde maar dat bleek een verkeerde veronderstelling. "Ik ben net zo'n toerist als jij en twee maanden op vakantie in Vietnam. Drie weken geleden stapte ik hier binnen, bestelde een hele garderobe en bleef hangen omdat ze het niet op tijd af kregen. Eigenlijk zou ik morgen terug gaan maar de eigenaar heeft gevraagd of ik nog wil blijven. Ik vind het fascinerend, ik ben helemaal opgenomen en leer de taal en het leven hier kennen. Bovendien ben ik nogal een modegek en voel ik me hier in mijn element tussen al die stoffen." Dat laatste was wel overduidelijk. Wu was met stip de best geklede man die ik in Vietnam tegen ben gekomen. Maar bovenal was het een extreem goede verkoper, een van de redenen waarom de kleermaker hem graag zag blijven.
Ik paste de broek, het jasje. De kledingstukken zaten als gegoten. Maar met het Gucci-pak van de foto had het niet veel van doen. Ik vroeg of ik de foto uit de GQ nog eens kon bekijken maar die bleek nergens meer te vinden.
Dat voelde eigenlijk wel goed. Ik ben een label-junkie en de verhalen over het gemakkelijk en goedkoop namaken staken me eerlijk gezegd altijd een beetje. Die labels zijn niet alleen maar namen, ze zijn ook een garantie voor kwaliteit en originaliteit. Het naamakverhaal voelt alsof je trots een nieuwe cd laat zien aan iemand die reageert met "o, die heb ik net van Kazaa gehaald".
Dus heb ik nu een mooi linnen zomerpak van een Vietnamese kleermaker maar hoef ik me geen teveelbetalende loser te voelen als ik straks thuis de garderobekast opentrek waar de Italiaanse labels hangen.
Of zoals Wu het ziet: in Vietnam is de uitkomst nooit zwart of wit maar altijd grijs. Of creme.
Posted by fvjole at 02:15 pm
03 januari 2005
Snappen
Nabij het indrukwekkende ere-graf van de Amerikaanse militairen bij Omaha Beach in Normandië ligt het massa-graf van Duitse soldaten. Het is overduidelijk een begraafplaats van de verliezers, alleen al omdat er een snelweg langs raast. De opzet is ingetogen. De Duitse gevallenen hebben geen hagelwitte kruizen maar liggende, bruingrijze gedenkstenen. Her en der staan slechts symbolisch groepjes kruizen om aan te geven dat het wel degelijk een begraafplaats is.
De weg er naar toe voert langs 'vredesbomen', geplant op verzoek van familieleden. Op het terrein in een gebouwtje, dat geheel gewijd is aan Vrede met een grote V, zijn boodschappen te lezen van nabestaanden. Bijvoorbeeld van kinderen die hun vader nooit gekend hebben, van vrouwen die nooit meer een nieuwe liefde wilden vinden.
Over het hele gebied hangt een deken van schuldbesef en uit alles klinkt de hartekreet wat gebeurd is nooit meer mee te maken.
Het zou ondenkbaar zijn om daar in een gastenboek revanchistische praatjes aan te treffen.
Ik moest er aan denken toen ik gisteren het museum van de slag bij Khe Sanh bezocht waar 10.000 Vietnamezen en 500 Amerikanen zijn omgekomen en in het gastenboek de opmerkingen las van Amerikaanse veteranen die alsnog hun gelijk kwamen halen. "Iedereen die hier niet gevochten heeft moet zijn kop houden over wat we gedaan hebben. Jullie snappen het gewoon niet."
Mensen die zo denken maken keer op keer dezelfde fouten, lijkt me.
Buiten het museum kwam een man op me af met een sigarendoosje waarin verweerde en met aarde besmeurde militaire identiteitsplaatjes en medailles zaten. Of ik er een wilde kopen. Alleen al het lezen van de namen gaf me een knoop in de maag. Zo'n medaille kopen is bijna hetzelfde als hem iemand afpakken.
"Ze graven die op om te verkopen. Het is gevaarlijk werk want er liggen nog veel onontplofte mijnen en dergelijke," zei de gids.
Het leek me geen handel die je moet stimuleren.
Posted by fvjole at 12:16 pm
01 januari 2005
Geen knalfeest
De menigte bij het meer in het centrum van Hanoi bestond voornamelijk uit jongeren, sommigen waren dronken, een enkeling lag straalbezopen op de grond. Iedereen wurmde zich langs elkaar en er hing een enigszins onheilspellende sfeer. Voor het eerst zag ik wat je noemt ongure types. Drie jongens maakten zich al nerveus grijnzend snel uit de voeten, dwars door de mensenmassa en een plantsoen, even later gevolgd door een Europeaan met een verbeten blik en daarna nog twee Europeanen die druk gebaarden en om zich heen keken.
Het leek beter de Canon Ixus-i in mijn broekzak te laten, met mijn hand er beschermend omheen en maar even geen foto's te maken.
Op een groot, fel verlicht podium trad een Vietnamese Rob de Nijs op, geflankeerd door wat danseressen. Het was twee minuten voor twaalf. De zanger zong gewoon door. Een minuut. Nog niets. Toen riep Viet Rob iets en verdween van het podium.
In de menigte stak iemand een soort sterretjes af. Daar bleef het bij. Vuurwerk is in Vietnam verboden, was me verteld. De massa kwam in beweging en begon vrijwel meteen op te lossen. Nergens een groet, omhelzing, wens of vreugdeuiting. Een enkele keer riep iemand glimlachend Happy New Year naar me.
Het feest was voorbij eer ik er erg in had.
Als er al een feest was geweest.
Na een hazeslaap stond ik om vier uur in de ochtend op om het vliegtuig naar het zuidelijker gelegen Hue te halen. Klappertandend vroeg ik aan de receptionist hoe het weer daar was. "Twintig graden," antwoordde hij glimlachend en ik kreeg er helemaal een goede bui van.
Vietnamezen hebben nogal eens de neiging wenselijke antwoorden te geven omdat het onbeleefd is iemand teleur te stellen, werd me een paar uur later weer eens duidelijk. Rillend liep ik door de druilerige regen in Hue. Het was er bijkans kouder dan in Hanoi.
Vandaag bedacht ik me dat het in Vietnam-films meestal regent. Ik verkeerde altijd in de veronderstelling dat het effectbejaf was.
Morgen naar de DMZ, de Demilitarized Zone, de demarkatielijn tussen Noord en Zuid waar zwaar gevochten is en die nog steeds bezaaid met mijnen ligt.
Om alvast in de stemming te komen luister ik op de iPod naar Phil Ochs, een Amerikaanse protestzanger uit de jaren zestig die zich fel tegen de Vietnam-oorlog keerde. Met Ochs is het nogal vervelend afgelopen als ik me goed herinner. Maar zijn We're the cops of the world blijkt onaangenaam actueel:
We'll spit through the streets of the cities we wreck
We'll find you a leader that you can't elect
Those treaties we signed were a pain in the neck
'Cause we're the Cops of the World, boys
We're the Cops of the World
zie hier de volledige tekst.
Bij het cutten & pasten van de bovenstaande tekst gebeurt er iets vreemds. In het geheugen van de computer in de lobby van het hotel blijkt een e-mail van een vorige gebruiker aan zijn moeder te zitten:
Mother,
Arrived in Hue Today at 7AM. I took the overnight sleeper train from Hanoi. Staying at the xxxx. Ten dollars US per night. AS I last mentioned -I plan to tour the DMZ with a guide. Very Much a French influence here- people speak to me in simple French phrases. Much less hectic than Hanoi. Much calmer pace at first impression. Vietnamese more friendly here. It is a little warmer here- not much. It has been raining since I got here. I hope it stops. I need some warm sunshine which I haven't seen in six days. It is now 4:10 PM Hue Time.
Happy New Year once again!
HUGH
Waaruit maar weer blijkt dat toeristen als hij en ik altijd en overal hetzelfde vertellen.
Maar daarover later meer.
Posted by fvjole at 03:23 pm