« februari 2006 | Main | april 2006 »
30 maart 2006
Kennis van zaken
Omdat ik bureaucratisch zwakbegaafd ben hoef ik zelf nooit zakelijke post te openen. Alles wat ik uit de brievenbus haal en lijkt te gaan over geld, procedures of andere zaken waar ik slecht mee om kan gaan gooi ik ongeopend op een stapel. Eens in de zoveel tijd komt Henny langs en werkt de papieren toren weg.
"Je moet je basisverzekering aanpassen" zegt ze dan bijvoorbeeld.
Ik weet niet wat een basisverzekering is noch waartoe die dient, laat staan dat ik ook maar enig benul heb van hoe ik die zou moeten aanpassen.
Dus antwoord ik: 'OK'.
Na een tijdje zegt ze 'Ik heb je basisverzekering aangepast, je moet hier tekenen'.
En dan plaats ik op een formulier een artistieke variant van een kruisje want na decennialang toetsenbordgebruik heb ik geen handtekening meer over.
Dat is ongeveer alles wat ik weet van 'administratie doen'.
Maar om onverklaarbare redenen maakte ik deze week ineens zelf een enveloppe van de Postbank open. En er ging een wereld voor me open.
Beste heer Van Jole,
Ben je toe aan je eerste koophuis, maar maken de hoge huizenprijzen en bijbehorende maandlasten het je moeilijk?
Ik wist niet dat de Postbank zijn klanten tegenwoordig aanspreekt in Ikea-taal. In gewone gesprekken kan ik er niet goed tegen als mensen mij vousvoyeren maar in dit soort zakelijke communicatie houd ik eerlijk gezegd wel van een beetje afstand.
Voor de Postbank zelf is het kennelijk ook nog wat wennen. De aanhef luidt 'heer' en daarna barst het gejij en gejou los. Het klinkt een beetje als een hopman die met zijn tijd mee wil gaan. Voor je het weet is een hypotheek - of zou dat een hypo zijn? - vet cool.
De brief blijkt inderdaad ondertekend door een hopman van de Postbank.
Drs. J.M. Hagenaars
Directie Postbank
Drs.? J.M.? In de jij en jou wereld?
Hé JM, wassup?
Maar goed, ik denk over het kopen van een huis en lees daarom verder. Tot deze zin.
De Postbank Hypotheekadviseur vertelt je bijvoorbeeld graag hoe je ouders fiscaal aantrekkelijk kunnen bijspringen.
O ja, joh?
Beste J.M., mijn ouders waren zo lang ik me kan herinnneren trouwe klanten van de Postbank. U zou ze dus kunnen kennen. Of liever gezegd u kon ze gekend hebben want ze zijn in respectievelijk 1994 en 1997 overleden. Of ze me ooit financieel hadden kunnen bijspringen bij het kopen van een huis betwijfel ik, breed hebben ze het nooit gehad. Geldgebrek was het meest constante probleem dat ik me herinner. Zonder steun van de kerk of liefhebbende kennissen kon er meestal geen nieuwe bril gekocht worden of andere kostbare uitgave gedaan worden. Om maar een voorbeeld te noemen. Een blik op hun - opgeheven - rekeningen en u had het kunnen weten.
Ik weet niet of ik boos of blij moet zijn dat u dat niet weet. Aan de ene kant lijkt u dus niets te weten van uw klanten, zelfs niet wat u zo kunt opzoeken. Dat lijkt me een geval van gemakzucht of onverschilligheid. Ik weet niet wat erger is in dit geval.
Aan de andere kant bent u in ieder geval geen Big Brother. Als ik geld pin op een exotische plek of weer een nutteloze aanschaf doe voor veel te veel geld vraag ik me wel eens af wat ze er bij de Postbank wel niet van moeten denken. Fijn om te weten dat ze zich er niet mee bezighouden.
Soms twijfel ik of ik weg zal gaan bij de Postbank omdat uw online banksysteem weigert mensen met een Mac goed te bedienen. Luiheid weerhoudt me steeds.
Misschien is nu het moment gekomen om in ieder geval de vet coole hypo ergens anders onder te brengen.
Ik zal het eens aan Henny voorleggen.
Zij heeft ook een Mac.
Posted by fvjole at 01:57 pm
28 maart 2006
Gek en/of gelovig
De tot het christendom bekeerde ex-moslim Afghaan die de doodstraf boven het hoofd hing omdat hij in de verkeerde god gelooft, mag blijven leven. Onduidelijk is nog aan wie die beslissing precies te danken is, aan Jezus - ervaringsdeskundige op het gebied van executies - of aan Allah, vermeend aanhanger van het kill! kill! kill!-concept.
Maar waarom mag de Afghaanse gelovige blijven leven? Omdat hij ontoerekeningsvatbaar is verklaard. Is dat eigenlijk wel een goed idee, jezelf gek laten verklaren om met je overtuiging te kunnen overleven?
Over die vraag ging het onder meer afgelopen zondag in de Geitenwollensokkenshow waar te gast was Bart Stapert, de man die in de VS recht ging studeren om ter dood veroordeelden bij te staan en van tiener brievenschrijver opklom tot voorzitter van Amnesty International.
De Geitenwollensokkenshow, ook verkrijgbaar als podcast.
En lees ook even dit: Marcel Möring over Geluk. Vanavond te gast in Kunsttof op Radio 1.
Posted by fvjole at 10:20 am
27 maart 2006
Mission to Minsk
Nederlandse studenten op de bres voor democratie in Wit-Rusland. (klik)
Posted by fvjole at 11:05 am
26 maart 2006
Herkenning
"Wie ben jij?" vroeg de vrouw plots op een agressieve toon nadat ze eerst een blik van herkenning had afgegeven. Dat moment van verwarring werd wellicht veroorzaakt door mijn streepjespak en het groen-witte ruitjesoverhemd, een combinatie die ruim binnen de marges van de Leefbaren-dresscode valt. Even had ze gedacht dat ik één van hen was maar nu twijfelde ze toch.
Het was dinsdagavond 7 maart en in het Rotterdamse stadhuis hing net na het sluiten van de stembureau's een nerveuze sfeer rond de nek-aan-nek race tussen PvdA en Leefbaar Rotterdam. De vrouw maakte deel uit van een groepje Leefbaren dat zich in de gang geposteerd had.
Ze deinsde terug en zei: "Je bent toch niet een linkse hè?"
Ze was ergens in de dertig maar op de een of andere manier leek ze in haar voorkomen een oude vrouw. Zo iemand die in een bejaardenhuis trillend een vinger naar je richt en begint te tieren.
"Ben jij een linkse?" herhaalde ze.
Ik wilde voorover leunen en boe! in haar gezicht roepen. De mannen naast haar hadden hun gesprek gestaakt en keken nu ook mijn richting uit, de handen in de broekzakken, de armen wijd. Dit leek me bij nader inzien geen moment voor grapjes.
"Want daar houden wij niet van hoor, van linksen!" riep ze verbeten.
Ik pakte een glas wijn van het buffet en liep terug naar de zaal.
Gisteravond zag ik Good Night and Good Luck, de film van George Clooney over de afgrijselijke heksenjacht die de Amerikaanse senator Joe McCarthy in de jaren vijftig hield op iedereen die links of kritisch was.
Ik moest ineens weer aan het voorval in het stadhuis denken.
Veertien zetels haalden ze die avond.
Posted by fvjole at 02:17 pm
23 maart 2006
De opgepoetste werkelijkheid
De foto is genomen op maandag, de dag voordat prinses Maxima een bezoek bracht aan de Schiecentrale. LLiNK-collega Marcel van der Steen heeft wat foto's op Flickr gezet van het bezoek zelf.
Zou de prinses altijd leven in een opgepoetste werkelijkheid? Wordt overal waar ze gaat en staat eerst alles razendsnel tiptop in orde gebracht?
Wie houden we daarmee voor de gek: de toekomstige koningin of onszelf?
Posted by fvjole at 11:44 am
22 maart 2006
Praatstof
Ik heb inderdaad vrienden die over niets liever praten dan hun beursavonturen. "Ik verdien dit jaar meer via alex.nl dan met m'n gewone werk." Het zijn vrienden die grijnzend kunnen praten. Alleen als het slecht gaat verstillen ze. Dan moet je er echt naar vragen.
"Die boot? Nee, die heb ik weer verkocht. Dat was niks voor mij."
Anderen hebben dromen waar ze graag over vertellen. "Weet je van wie ik gedroomd heb? Van ... En zo gek, hij had maar één been. Maar wel een heel mooie vriendin. Die wilde met me zoenen."
Of ziektes. "Volgende week komt de uitslag. En dan is het of opereren of weer terug naar de fysiotherapeut. Ja, er komt geen einde aan."
Dan wel kinderen. "Yop mag dit jaar waarschijnlijk een klas overslaan. Ja heel gek omdat hij al twee keer is blijven zitten. Maar dat schijnt wel vaker voor te komen bij creatief hoogbegaafden."
Of gaan vaak op vakantie: "Nee, we waren dit jaar naar Vuurland. Met een watervliegtuig. Alleen zat er in de groep een man die solo reisde. En die hield maar niet op met praten. En als je dan maar met z'n zevenen bent. Wat hij bijvoorbeeld zei..."
Ik heb dat zelf allemaal niet. Maar na het lezen van de column Death to all iPods vraag ik me toch af: zou ik nou vaak over m'n iPod praten?
Posted by fvjole at 12:53 pm
21 maart 2006
Hometraining
Al fietsend op de hometrainer bladerde ik achteloos in de Vara-gids. Achteloos omdat als mijn spieren werken mijn hersens op de een of andere manier in snooze mode belanden. Ik kan dan amper ergens geconcentreerd aandacht aan besteden. Zelfs het volgen van de meest eenvoudige video-clip vergt al teveel. De Pussycat Dolls zongen en dansten maar het was niet aan me besteed.
En zo amechtig trappend zonder vooruit te komen stuitte ik op een interview met DJ Ruud de Wild. [1969, schilder, dj] stond er achter zijn naam.
Kijk dat wist ik nou weer niet.
Schilder.
En meteen voelde ik een zwak maar o zo bekend gevoel van knorrigheid opkomen.
Want hoewel ik graag leer kan ik er extreem slecht tegen dingen niet te weten.
Dat kan nooit wat zijn dat schilderen, vertelde ik mezelf meteen hijgend. Niet omdat ik ook maar één schilderwerk van De Wild ken maar om alvast een excuus te hebben voor mijn onkunde.
Sport brengt het meest primitieve in de mens naar boven.
"Op vrijwel al je schilderijen staan fragmenten uit songteksten, doorgaans in het lettertype Helvetica. Wat is er zo mooi aan dat lettertype?" luidde de eerste vraag van interviewer Gijs Groenteman aan de schilder.
Fuck, fuck, fuck, dacht ik. Met het opvoeren van de calorieverbranding verdampt mijn vocabulaire. Bij een hartslag boven de 160 ken ik alleen nog maar krachttermen.
Hier was dus een interviewer die niet alleen vrijwel alle schilderijen van de schilder De Wild kende terwijl ik er nog nooit een had gezien maar die ook kon herkennen dat de aangebrachte teksten uit liedjes komen! Zelf kan ik geen enkele songtekst uit mijn hoofd opzingen, laat staan thuisbrengen.
Weer sloeg de twijfel toe.
Besteed ik mijn tijd wel aan de goede dingen? Moet ik me niet méér verdiepen in populaire cultuur? Meer tv kijken, andere bladen lezen?
En om het nog pijnlijker te maken die toevoeging 'doorgaans in het lettertype Helvetica'. Helvetica. Hoe ziet dat er uit? Ik ken alleen de naam. Ik kan Arial en Times New Roman nog niet eens uit elkaar houden.
Ik ben een leeghoofd.
Ik zette de hometrainer een tandje zwaarder en begon harder te trappen.
Voor me op het scherm dansten en zongen de Pussycat Dolls.
Ik spande me in om te luisteren. Misschien miste ik wel iets. Misschien was er wel een andere gedachte beschikbaar om het aanzwellende minderwaardigheidsgevoel te verdrijven.
Het lukte niet. Doorgaan was de enige weg.
Happend naar adem las ik verder.
"Ben je anti-aanstellerij?"
Misschien wel, antwoordde de schilder. "Ik spaar liever tien jaar voor een Le Corbusier-stoeltje, dan dat ik in die tijd twintig stoeltjes van Ikea koop."
In gedachten zag ik mijn huisinrichting voorbij flitsen. Ikea, Ikea, overal Ikea. Twee Klippans. Tien Billy's! Nergens Le Corbusier of een andere ontwerpgrootheid.
Ik heb wel eens Gispen-stoel gehad maar die was zo ongispens dat toen ik hem opnieuw wilde laten bekleden de stoffeerder hoofdschuddend mompelde "ik zou er maar geen geld aan besteden als ik u was.'
De Gispen bleef achter naast de vuilcontainer aan de overkant van de straat.
Kan een Le Corbusier-stoeltje ontroeren, wilde de interviewer vervolgens weten. "Nou en of. Die man, dat is mijn held. Zoals Andrew Lloyd Wright voor mij dé architect is."
Mijn tempo zakte met vijftig procent.
Andrew Lloyd Wright.
Andrew?
Ik grinnikte hardop. De Pussycat Dolls gilden het ineens uit van plezier.
Hoe zou het gekomen zijn?
Had de schilder het echt zo gezegd?
De journalist hem verkeerd geciteerd?
Of was de eindredactie in een vlaag van verbeterdrift uit de bocht gevlogen?
Dat laatste gebeurt vaker dan je denkt.
Schrijf 'langs de IJzeren Rijn' en er is altijd wel een betweter die daar 'langs de IJzer en Rijn' van maakt.
Maar hoe het ook zij alles viel weer op zijn plaats. Ergens in de keten zat iemand die nog minder wist dan ik.
Ikea is zo gek nog niet, zei ik tegen mezelf. Je kunt beter geld uitgeven aan kunst dan aan dure meubels om je huis te verbijzonderen. Zodat je vanuit je stoel ontroerd kunt raken in plaats van in de tranen zelf te zitten. En Helvetica. Ha!
Die lach deed het hem. Niets gevaarlijker dan leedvermaak.
Ik kroop van de fiets naar Google.
Andrew Lloyd Wright
198 hits.
Zie je wel.
O wacht, tussen twee hijgen door zag ik het: Meteen bij de eerste link stond Modern Architecture. Bij de volgende 'Frank's brother?' En even verderop apparently designed by little-known brother Andrew Lloyd Wright.
Fuck, fuck, fuck.
Zou De Wild zo voorlopen dat hij houdt van wat niemand anders kent?
Zoals ik altijd Karamanov beschikbaar heb als favoriete componist naast obligate namen als Beethoven en Stravinksy?
De Pussycat Dolls werden heel even weer onverstaanbaar.
Onzekerheid is een hometrainer voor de geest.
Posted by fvjole at 09:51 am
18 maart 2006
Voetbal
Naast 'CH-1995-3' (zie Madurodam hieronder) hangt in de woonkamer Hindeloopen, een voetbalfoto uit de serie Hollandse Velden van Hans van der Meer. Het is een tafereel uit de wedstrijd Hielpen 3 - C.V.V.O. 3 gespeeld op 6 april 1996.
De bal ligt al in het doel maar de keeper van CVVO hangt nog in de lucht in een pose alsof hij zich uit een onzichtbare hangmat laat rollen. De meeste spelers staan er bevroren bij, als toeschouwers bij wie voor hun ogen zojuist een ongeluk is gebeurd.
Het is het soort tafereel waar Van der Meer in gespecialiseerd is. Het is niet alleen een momentopname van een voetbalwedstrijd maar van het leven van de spelers, mannen in de dertig die strijden. Een van hen ziet er ook uit als een viking.
Het beeld is komisch maar toch vervuld van ernst.
De lucht is naar grijs, het gras vergeeld. Achter het veld strekt zich een eindeloos agrarisch landschap uit gevuld met slechts twee boerderijen.
Het is Hindeloopen maar het zou het Nieuw Beijerland waar ik opgroeide kunnen zijn, een dorp dat werd beslopen door de grote stad Rotterdam maar er nog ver genoeg vandaan lag om het geïsoleerde dorpsleven in stand te houden. Waar het weekend zich uitstrekt als ingedijkte vrije tijd die wordt gedempt met autowassen en voetbal.
Gisteravond werd in museum Boijmans de tentoonstelling Europese velden geopend. Tot mijn verrasssing hangt Hindeloopen er ook. Naast voetbaltaferelen uit onder meer Polen, Tsjechië, Ierland, Portugal. Ze tonen dat voetbal de meest mondiale cultuur is die er bestaat. De mannen verschillen in uiterlijk maar in de kern is alles steeds hetzelfde.
Je hoeft niet van voetbal te houden om er van te genieten. Sterker nog, als je alleen oog voor het spel hebt, mis je meer dan de helft.
Te zien tot 7 mei.
Posted by fvjole at 10:14 am
17 maart 2006
Madurodam
In de woonkamer hangt 'CH-1995-3', een foto van Frank van der Salm van een Zwitsers dorpje en gemaakt met een technische camera. Van der Salm speelt met scherptediepte zodat het lijkt alsof het dorpje een maquette is, of liever gezegd een plaatje uit de Faller-catalogus met miniatuur racebanen en modelsporen die ik als klein jongetje stuk bladerde. Dat effect wordt versterkt doordat er helemaal niemand op straat te zien is. Het is niet alleen een landschapsfoto maar een portret van Zwitserland.
De bewuste methode, het terugbrengen van de wereld tot een 3D maquette is met behulp van Photoshop - waar Frank vd Salm geen gebruik van maakte - nu erg populair op Flickr en wordt daar tiltshifting genoemd. De resultaten zijn verrassend: heel de wereld is plots Madurodam.
(via Bright.nl)
Posted by fvjole at 11:49 am
16 maart 2006
Muziek
"Een ervaringsfeit voor vrijwel alle popliefhebbers: ze blijven met hun smaak hangen in de periode tot hun dertigste jaar. De muziek die ze daarna kopen, heeft bijna altijd met die periode te maken," schrijft Frits Abrahams, een van mijn favoriete columnisten, in NRC.
Ik ben geen popliefhebber maar ik weet precies wanneer de periode ophield omdat ik het moment ooit in een radio-interview met Lida Iburg eens voor de geest moest halen. Zij vroeg haar studiogasten om platen mee te nemen waar emoties aan verbonden zijn. Die werden gedraaid en dan moest je vertellen wat de emotie was die erbij hoort en waar die vandaan komt. Dat werkt goed. Hoezeer ik er ook voor gewaarschuwd was: na een kwartier gleden er tranen uit mijn ogen. Muziek is levensgeschiedenis.
Een van de nummers die ik uitkoos markeerde het einde van mijn jeugd. We waren al lang daarvoor afgestudeerd maar kleefden als groep nog aan elkaar en vierden Koninginnnedag 1992 op de Nieuwe Binnenweg in Rotterdam. Ineens realiseerde ik me dat het de laatste keer zou zijn. We waren boezemvrienden die op het punt stonden definitief hun eigen weg te kiezen. Weg van het wat zullen we vandaag eens doen. Weg van de doorgehaalde nachten. Weg van het slenteren. Weg van elkaar.
Op een truck speelde een cover-band Smells Like Teen Spirit van Nirvana.
Ik was begin dertig.
Maar werd mijn muziekvoorkeur toen ook bevroren? Een paar jaar lang wel. Tot ik een keer de Baja Beach Club bezocht, een club die volledig draait op muzieksentiment. Nummers die iedereen kent wisselen elkaar in hoog tempo af om maar voortdurend dat 'o ja, weet je nog'-gevoel op te roepen. Arrow Rock met de fast forward button ingedrukt.
Het leven was voor het publiek kennelijk voorbij en emoties werkten alleen nog in replay.
Thuisgekomen stopte ik alle cd's in een doos en zette die onder bed.
Het was tijd voor nieuwe muziek.
Posted by fvjole at 10:33 am
13 maart 2006
Het eerste asociale netwerk
Posted by fvjole at 09:23 pm
Mysterie van de dag
The Guardian komt vandaag met een bizar verhaal uit Australië dat leest als een filmscript en doet denken aan A cry in the dark. Keli Lane, een veelbelovend water-poloster, kreeg drie kinderen zonder dat ook maar iemand in haar omgeving daar iets van merkte.
"It has amazed her former water-polo team-mates, who are now forced to confront the fact that Lane, an Olympic hopeful, was, at one point, swimming competitively alongside them when she was seven months' pregnant. In fact, when she excelled at the junior world water-polo championships in Quebec in 1995, she did so shortly after giving birth to her first child, also a girl."
Dat is al bijzonder maar vormt niet de kern van het raadsel: She claims she gave all of them up for adoption. But did she?
Posted by fvjole at 10:09 am
12 maart 2006
Charlie Dée
Gistermiddag verzorgde ze tijdens de Floorshow een spetterend verrassingsoptreden: singer-songwriter en Grote Prijs van NL-winnares Charlie Dée.
Haar cd Where do girls com from is pas verschenen en ze maakt een tour door Nederland. Zo is ze 18 maart te zien in Paradiso.
Bekijk en beluister haar website.
Posted by fvjole at 02:45 pm
10 maart 2006
Aldi-idealisme
Een lezeres uit Alphen a/d Rijn mailt:
Francisco, vergis je niet, in Alphen aan den Rijn is ook een Leefbaar!
Belangrijkste punt: staat voorop flyer:
Aldi moet blijven!
Beter voor U
En dat niet alleen, nee, er moet ook een Lidl komen. Echt waar! Ik heb die folder nog hier, had er bijna een foto van op flickr gezet maar dat zou voelen als reclame maken. Ik ben de VVD niet!
De lijsttrekker verwachtte 4 tot 8 zetels. Ze zijn gezakt van 2 naar 1.
In Alphens Nieuwsblad zegt hij: "De komende jaren worden niet prettig voor Alphen, maar dat hebben de kiezers aan zichzelf te danken".
Geweldig! Daar word ik toch zo vrolijk van!
(einde mail)
Posted by fvjole at 09:26 am
09 maart 2006
Floorshow
Komende zaterdag in de Floorshow:
- Jules Deelder over het thema van de boekenweek 'schrijvers & muziek' en over zijn boek De Swingkoning dat helemaal over muziek gaat.
- Mavis Albertina is een rising star van de Antillen. Ze staat op het punt Nederland te veroveren met haar tv-talkshow en glossy magazine.
- Bram Peper over de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen.
- Said el Haji over het succes van Berber-literatuur.
- Dichter Maarten Das draagt voor uit eigen werk.
- Xaviera spreekt haar maandelijkse column uit.
Zaterdag 11 maart, 16:00 u. Cafe Floor (naast de Rotterdamse Schouwburg). Toegang gratis.
Posted by fvjole at 10:57 am
08 maart 2006
Feest in de Inbox
en dat op de Biddag voor het Gewas...
Posted by fvjole at 03:08 pm
De Stemmachine
Dit is de column die ik gisteravond heb uitgesproken op de uitslagenavond in de Burgerzaal van het Rotterdamse stadhuis.
DE STEMMACHINE
Vier jaar geleden stond ik hier in dit gebouw waar, zonder dat er ook maar een glas sneuvelde, een ware aardverschuiving plaatsvond. En ik stond naast een Rotterdammer die, zoals dat in Rotterdam gebruikelijk is en zeker op die dag, er uitgebreid op los mopperde. Dat het allemaal zakkenvullers waren in de gemeenteraad, dat ze er niks van bakten, dat alles naar de knoppen ging. Kortom ik stond naast een gaaf wild exemplaar van wat men indertijd de maatschappelijk teleurgestelden noemden.
Die kans liet ik me niet ontgaan.
Ik hoorde zijn gemopper een tijdje aan en vroeg hem toen: Kunt u mij één gemeentraadsbesluit van het voorbije jaar noemen waar u het niet mee eens was?
Hij keek me aan alsof ik hem naar zijn pincode vroeg.
Eh... klonk het.
Eéntje maar, herhaalde ik want er is niets vermakelijker dan een mopperaar die terugkrabbelt. Eén enkel raadsbesluit.
Het bleef stil.
Nee, dat kon hij niet noemen.
Maar ik ook niet.
Ik kon niet alleen geen gemeenteraadsbesluit bedenken waar ik het niet mee eens was, ik kon me - moet ik eerlijk bekennen - helemaal geen enkel gemeenteraadsbesluit voor de geest halen.
Drie kranten per dag, het Journaal, de hele dag de radio aan en dan nog: niets.
Het was alsof ik mezelf betrapte.
Ja, als ik diep nadacht dan was er natuurlijk wel wat. De bonnetjesaffaire bijvoorbeeld, daar was veel over te doen geweest. Maar wat de gemeenteraad er nu precies over besloten had, stond me toch niet echt helder voor de geest.
De critici hadden misschien toch gelijk, dacht ik. De politiek was misschien wel teveel verwijderd geraakt van de burger. De democratie functioneerde niet meer.
Nou als dat zo was, dan was daar op die bewuste avond in één klap een einde aan gemaakt. Je kon veel op Fortuyn aan te merken hebben, de politiek was er in ieder geval niet saaier op geworden.
En het bleef zo. Nooit eerder heb ik in deze stad zoveel politieke rellen, zoveel gesteggel meegemaakt als in de afgelopen vier jaar. Compleet met maatschappelijke discussies over bijvoorbeeld het recht op beledigen en de plicht tot abortus.
Ik beken, ik had me een discussie over rechten en plichten eerlijk gezegd anders voorgesteld maar hé, het is nieuwe politiek dus dan kun je niet in oude normen blijven hangen.
Het gevolg is bijvoorbeeld dat het incasseringsvermogen is vergroot. Vier jaar geleden werd harde kritiek uiten nog bestempeld tot demoniseren, nu kan de leider van VVD gewoon zeggen dat een overwinning van de PvdA een ramp voor de stad zou betekenen. Maar misschien komt dat omdat Van Aartsen als het om rampen gaat inmiddels alom als ervaringsdeskundige wordt erkend.
Maar is er daarmee ook wat veranderd in de verhouding tussen politiek en burger? Is de kloof gedicht? Kan ik nu na vier jaar politiek strijdgewoel wél een gemeenteraadsbesluit noemen waar ik het wel of niet mee eens was?
Nee.
'Rotterdam kampioen proefballon oplaten', kopte de Telegraaf vanochtend. En proefballonnen worden nu eenmaal het beste gevuld met gebakken lucht.
Dus er zijn wel zaken gepasseerd waar ik het niet mee eens ben of was maar of daar nou ook echt besluiten over zijn genomen? Door de gemeenteraad?
Ik voelde me wederom een slecht burger.
Gelukkig bood het stembureau vanochtend troost. Toen ik mijn stem uit wilde brengen was vóór mij een man die nogal veel tijd nodig had om zijn keuze te maken. Zo lang dat er zowaar een rij van kiesgerechtigden ontstond. Een rij bij de stemmachine! Even leek het alsof ik in een land woon waar de politiek zo dicht bij de burger staat dat de kiezers er wel een hele dag voor in de rij willen staan. Irak bijvoorbeeld of Zimbabwe.
Na een tijdje was de trage kiezer klaar. Bij het weggaan hoorde ik hem op de gang praten met een medewerker van het stembureau.
"Ja er zijn er twee," legde de medewerker uit. "Je hebt de gemeenteraadsverkiezingen én de deelgemeenteraadsverkiezingen."
De kiezer keek alsof hij net een verkeerd hypotheekcontract had getekend.
De afgelopen jaren wordt de democratie door de media en door de politiek zelf gepresenteerd als een geoliede machine waar targets worden ingevoerd en vervolgens politici mee kunnen worden afgerekend. Als een machine die te besturen valt en waarvan het gedrag zich laat voorspellen met statistieken en peilingen.
De kloof dichten met de burger is dan een kwestie van tunen en tweaken. De politiek dichter bij de kiezer brengen een kwestie van gas geven.
Maar de democratie is geen machine. Het is een tamelijk krakkemikkig systeem waarbij iemand die niet weet hoe een stemmachine werkt of welke verkiezingen er eigenlijk worden gehouden net zoveel te zeggen heeft als degenen die er hun levenswerk van hebben gemaakt.
Het is een systeem waarbij mensen beslissen over besluiten die ze niet kennen.
Daar kun je heel erg op mopperen, heel erg ontevreden over zijn maar het meest idiote is dat het zo goed werkt.
Posted by fvjole at 10:59 am
07 maart 2006
Linkse lente
"Weer gustig voor links'. Volgens Hanneke Groenteman is dat een kop uit de Telegraaf van vanochtend. Ik kon hem zo gauw niet in de krant terugvinden maar het laat wel zien dat deze actie minder absurd is dan het lijkt: Nederland tegen slecht weer.
Posted by fvjole at 01:41 pm
Recht
Eind jaren tachtig was er in Amsterdamse krakerskringen een radicaal figuur die geweigerd werd als lid van een plaatselijke schietvereniging. Ze wilden hem bij de club niet hebben omdat de kraker zich in een interview had uitgelaten als potentiële copkiller: Als een politieagent zijn vriendin iets zou aandoen dan zou hij hem doodschieten.
De radicale schietfanaat spande vervolgens een rechtszaak tegen de gezelligheidsvereniging aan. Hij vond het onrechtvaardig dat ze hem niet lustten. Wat me is bijgebleven, is dat de kraker in de dagvraading klaagde over 'gederfde levensvreugde'.
Gederfde levensvreugde, dat het bestond was al een enorme ontdekking voor me. Maar dat je er ook nog mensen mee voor de rechter kon slepen leek me helemaal ideaal. 's Avonds in bed legde ik in gedachten op het plafond lijstjes aan van personen die ik op grond daarvan een rechtszaak zou kunnen aandoen. Tot het wit al snel helemaal zwart zag.
Voorpret is een goed slaapmiddel.
Vanochtend stond er weer zo'n prikkelende rechtsgang in de krant. Een Belgisch moordenaarduo wil het theaterstuk Aalst dat gaat over hun misdaden verbieden. Een van hen beroept zich op het recht 'vergeten te worden'. Nooit geweten dat zo'n recht bestond.
Een zalig recht lijkt het me, vergeten te worden.
Toen ik vanochtend een parkeerbon achter de ruitenwisser vandaan haalde, verlangde ik er al naar.
PS: Aalst is de komende weken ook in Nederland te zien. Check de kalender.
Posted by fvjole at 09:22 am
06 maart 2006
Vreemd
"Zoals het er nu uitziet, mag Salomon Kalou straks niet meedoen aan het WK. Ook de afgelopen week heb ik de reactie van minister Verdonk binnenstebuiten gekeerd, maar ik ben er nog steeds niet achter waar het probleem zit," schrijft Johan Cruyff vandaag in zijn column.
Tja, waar zit nu eigenlijk het probleem?
Soortgelijk onbegrip genereert Verdonk bij het uitwijzen van mensen als de Kosovaarse scholiere Taida.
Ik snap ook wel dat niet iedereen in Nederland toegelaten kan worden maar Verdonk lijkt van het land een soort steriel laboratorium te maken waar absoluut niets van buiten naar binnen mag komen. Ze wekt voortdurend de indruk dat ze iedereen die vreemd is afwijst.
Een googlebom zorgt er inmiddels voor dat het woord 'vreemdelingenhaat' in de zoekmachine direct naar de minister voert.
Ja, je kunt het racisme noemen maar tegelijkertijd wordt gezegd dat Verdonk in de praktijk op persoonlijk gezag meer 'schrijnende gevallen' toe laat dan haar voorgangers.
Wat is er dan toch aan de hand?
Wat is het probleem?
Afgelopen dinsdag tijdens het luisteren naar Met Het Oog Op Morgen werd het me duidelijk. Mieke van der Weij interviewde Verdonk over Kalou en Taida. (luister hier vanaf 22 minuten) De interviewer voerde alle mogelijke redenen tot clementie aan. Verdonk wist van geen wijken: zo waren de regels en zo moesten uitgevoerd worden.
Plots herkende ik het probleem glashelder.
"Maar hij staat daar!"
"Ja..., hij staat daar...."
De paarse krokodil!
Verdonk gedraagt zich als de lokettist in het spotje van de paarse krokodil. Ze heeft net als de man achter het loket het procedurele gelijk volledig aan haar kant. Maar dat is totaal niet relevant.
De reclame is extreem populair omdat iedereen dat wel kent, zo'n dienstklopper die je horendol maakt.
Daarom is het niet te begrijpen: Kijk nog eens naar het spotje en realiseer je dat achter het loket een van de populairste politici van het land zit.
Dat is nou eens echt vreemd.
Posted by fvjole at 11:50 am
05 maart 2006
Nieuwe buren
Zoals Amsterdam sinds de jaren zeventig zijn eigen kolonie wilde papegaaien heeft in het Vondelpark zo kent San Francisco de 'Wild Parrots of Telegraph Hill', een troep die begon met een stuk of veertig exemplaren. Niemand weet waar de vogels vandaan kwamen, ze waren er gewoon ineens. En ze bleven.
De dakloze muzikant Mark Bittner raakte min of meer bij toeval gefascineerd door de vogels en ontdekte dat het niet zo maar een zwerm vogels was maar een verzameling individuen. Hij bestudeerde ze jarenlang, voerde en verzorgde ze. Hij gaf ze namen en beschreef hun karakters en eigenschappen. Mingus bijvoorbeeld is dol op muziek en swingt en headbangt zo gauw hij een deuntje hoort. En Pushkin is een verantwoordelijke vader die in zijn eentje een nest jongen grootbracht toen zijn partner gewond raakte.
Over de papegaaien en Mark Bittner gaat de documentaire The Wild Parrots of Telegraph Hill (zie hier de trailer). De vogels halen verbazingwekkende en vooral ook amusante capriolen uit. "Het zijn vogels die zich gedragen als apen," constateert Bittner. Hij neemt weliswaar zieke exemplaren in huis maar blijft benadrukken dat het wilde dieren zijn die in de stad leven. De houding van Bittner, betrokken maar pragmatisch, zorgt er voor dat de film niet de sentimentele draak is die het makkelijk had kunnen worden.
Tegelijkertijd is de documentaire een portret van San Francisco, in meerdere opzichten de Amerikaanse versie van Amsterdam. Iedereen die de papegaaien bewust of onbewust wel eens boven een van de parken heeft zien zwermen zal de beelden herkennen. Het mooie van de teder gefilmde documentaire is dat onwillekeurig de vraag opkomt hoe dat dan zit met die Amsterdamse kolonie. Wie is daar Pushkin, wie Mingus?
Voor dergelijke vragen zijn overigens geen papegaaien nodig. De verhalen van Bittner en de beelden uit de documentaire doen denken aan die van Achilles Cools, een Vlaamse kunstenaar die in boeken als Kauwen in de Spiegel tot in detail het leven van een een kolonie kauwen in zijn achtertuin heeft beschreven. Sinds ik dat las - en hem een keer een uur lang interviewde op de radio - kijk ik met andere ogen naar die vogels. Het zijn buren geworden.
Wie dergelijke nieuwe buren wil moet Cools lezen of de Wild Parrots of Telegraph Hill bekijken. En vervolgens om zich heen kijken.
Over vogels gaat het vanavond ook in de Geitenwollensokkenshow. Te gast is milieubioloog en verwoed vogelliefhebber Wim ter Keurs. Radio 1, 20:00 - 21:00 uur.
Posted by fvjole at 12:37 pm
04 maart 2006
Carnaval in Venetië
Peter de Bie bezocht het straatfeest dat mysterieus oogt als een gemaskerd bal en maakte foto's. Klik voor meer
Posted by fvjole at 01:43 pm
01 maart 2006
Dat zoeken we op...
Slik. De complete Wikipedia op je iPod: Encyclopodia.
Posted by fvjole at 10:26 pm
