« april 2006 | Main | juni 2006 »
27 mei 2006
Wok
Op de parkeerplaats zwerft al weken een wokpan rond. De ene keer ligt het stuk afgedankte huisraad op een stapel stenen, de andere keer half onder een auto. Kennelijk wordt de pan steeds door passanten opgepakt, bestudeerd en weer teruggelegd. Wat moet je immers met een wokpan van de straat? Met slijtageplekken in de teflonbodem. Hondenvoer in klaar maken?
Maar hoe komt de pan daar?
Het was zaterdagochtend rond een uur of negen en vanuit een venster op grote hoogte was te zien hoe beneden op de parkeerplaats tussen twee auto's een man en een vrouw een relatieruzieballet uitvoerden. De dubbele beglazing hield ieder geluid tegen maar de lichaamstaal liet niets te raden over.
Zij zwaaide met haar armen om haar geschreeuwde woede extra kracht bij te zetten. Hij plantte zijn handen op zijn heupen en keek met het soort kalme blik waar de minachting aan alle kanten langsglipt.
In me borrelde onwillekeurig medelijden met haar op. Dit was wel erg hard.
Ze waren ergens halverwege de dertig en hier op deze wat rommelige met kinderkopjes geplaveide parkeerplaats werden hun levens definitief uit elkaar gescheurd. Hij reed in een zwarte Saab, zij in een mintgroene Suzuki. Duidelijk geen geval van brand dating.
Rond de auto's stond wat huisraad. Hij pakte een aftands wit terrastafeltje en manoeuvreerde het bij haar in de achterbak. Ze liet een spiegel uit haar handen vallen en stampte door de scherven.
Uit zijn auto haalde hij de wokpan tevoorschijn en plaatste die op de grond, op het stukje niemandsland tussen hun twee auto's. Hoeveel van hun gezamenlijke maaltijden zouden daar in klaargemaakt zijn?
Ze pakte de pan op, zwaaide er even mee door de lucht en gooide hem terzijde.
Schokkerig huilend kroop ze in de auto, stapte dan weer uit en stormde op hem af. Aan haar armen te zien wierp ze hem almaar verwijten toe. Wanhopige verwijten die geen doel meer raakten noch dienden.
Langzaam begon ik hem te begrijpen. Dat was geen minachting op zijn gezicht maar het besef van verlossing.
Hij gunde haar nog een laatste blik, bezinnend alsof er nog een weg terug was, stapte toen in en reed weg. Beheerst. Zou er al ergens een ander wachten, vroeg ik me af.
Zij wurmde zich terug in haar auto, pakte haar mobiele telefoon en begon te bellen. Met een blote hand veegde ze haar tranen af en klapte de zonneklep naar beneden om al pratend in het spiegeltje haar eigen verdriet te inspecteren.
De achterklep van de Suzuki stond nog open. Twee tafelpoten staken in de lucht.
Ze was aan de kant gezet.
Als een versleten wok.
Posted by fvjole at 06:02 pm
19 mei 2006
Van gedachten veranderen
In het nummer Shock and Awe van de nieuwste cd van Neil Young zit een trompet die een krachtig deuntje blaast dat ik weliswaar herken maar niet thuis kan brengen. Ik draai het keer op keer en steeds passeren dan ook de woorden:
We had a chance to change our mind
But somehow wisdom was hard to find
We went with what we knew and now we can't go back
But we had a chance to change our mind.
Als ik het hoor komen onwillekeurig de beelden van discussies een paar jaar geleden weer terug. Met vrienden op een terras, aan de telefoon, met collega's op de bureaus. Heftige discussies. Zij waren meestal tegen. Ik niet.
Ik was ook niet voor.
Maar ik peinsde er niet over om te protesteren tegen het afzetten van een dictator.
En zo kom ik al neuriënd de hele ochtend terug op mijn oordeel van destijds.
We had a chance to change our mind
De cd Living With War is helemaal gevuld met protest tegen de oorlog in Irak.
Het is niet alleen een ijzersterke cd, het is een thuiskomst voor mensen die de weg kwijt waren.
Posted by fvjole at 10:35 am
16 mei 2006
Zo is dat
"Ayaan Hirsi Ali heeft in Nederland willen wonen. Ze heeft gerekend op de Nederlandse reputatie van vrijheid, gastvrijheid, en tolerantie. Hoe men ook over haar opvattingen denken moge, ze maakt deel uit van onze gemeenschap. (...) Wij vinden het diep beschamend voor Nederland dat Ayaan zich gedwongen ziet het land te verlaten en daarmee opnieuw op de vlucht moet slaan."
Lees de steunbetuiging op de site van uitgeverij Augustus.
Posted by fvjole at 04:28 pm
15 mei 2006
Sophie Solomon
Ze wordt volgens de Daily Telegraph van vandaag de Keith Richards van de viool genoemd: "When she attacks her 19th-century Jacob Fendt violin as if it were a Fender Telecaster, and begins leaping around the stage like a whirling dervish, occasionally pausing to swig from a bottle of Jack Daniel's, it's not hard to understand how she earned her sobriquet."
Sophie Solomon, ze maakt een mix tussen tango en klezmer, tussen Noordafrikaanse en Oosteuropese muziek. Ze speelde met Oi Va Voi en Rufus Wainwright. Aan haar debuut cd werkten onder meer KT Tunstall en Ralph Fiennes mee. Ze houdt ook een moblog bij.
Vanavond treedt ze om 22:00 u op in Paradiso. Ik heb een kaartje over om weg te geven. Mailen waarom je het wil hebben kan tot 17:00 u. De winnaar krijgt voor half zes bericht.
Posted by fvjole at 01:18 pm
14 mei 2006
Radio-acrobatiek en blauwe veters
Het probleem van de belabberde Radio 1 ontvangst (zie onder) speelt in heel de Randstad en leidt tot merkwaardige persoonlijke ongemakken.
Corrie Gerritsma schrijft op haar weblog dat ze niet zomaar de slaapkamer mag binnenkomen als vriend Rickert naar Met Het Oog Op Morgen luistert want dat stoort de ontvangst. "Om zo min mogelijk gaten in Met het oog op morgen te veroorzaken en de ruis tot een minimum te beperken, kruip ik naar de badkamer, poets zittend op mijn knieeen mijn tanden en tijger over de vloer terug naar bed. Daar draai ik me op mijn rechterzij, ga diagonaal over het matras liggen en schuif wat centimeters heen en weer tot ik een o.k krijg van R. en het ruisen stopt."
Van een andere vriendin hoorde ik dat ze regelmatig de essentie van berichten uit het ochtendnieuws mist als ze tijdens het tandenpoetsen van houding verandert. Het signaal van Radio 1 is zo zwak dat de draagbare badkamer-radio bij de minste verandering in de omgeving het contact verliest en begint te ruisen.
En luisteraar-lezer Alper meldt: "Hier middenin Delft is de ontvangst meestal ook ellendig. Het heeft
ook iets met het weer te maken volgens mij. Nu in de zomer is het wat beter."
Zijn er nog meer mensen die rare toeren moeten uithalen om naar de nationale nieuws- en sportzender te kunnen luisteren? Mail je verhaal.
En dan nog even de vorige oproep, over de Paul Smith-veters. Dank voor alle tips en suggesties. De meeste lezers raadden me aan naar modewinkel Lava aan de Karel Doormanstraat in Rotterdam te gaan. Daar heb ik de schoenen ooit gekocht en meteen naar reserve-veters gevraagd maar die hadden ze niet. Voor de zekerheid deze week nog even binnengelopen. Ze verwezen me naar de schoenmaker in de Koopgoot bij metrostation Beurs, die verkoopt gekleurde veters.
Maar de vraag was natuurlijk: zijn die veters online te vinden? Niet echt, lijkt het. Dave Engbers kwam met de beste oplossing: www.lacesforless.com. Ze kosten er maar 0,45 dollarcent. Misschien dat ze juist daarom nergens te krijgen zijn. Te goedkoop.
Posted by fvjole at 12:23 pm
11 mei 2006
Radio 1
Het is tien voor acht, de wekkerradio floept aan en op Radio 1 kondigt Rob Trip kraakhelder het krantenoverzicht aan. Ik open mijn ogen en staar strak naar het plafond terwijl ik roerloos blijf liggen. Niet om wat ik op de radio hoor maar omdat als ik beweeg de radio-ontvangst wegvalt. Radio 1 klinkt dan plotseling als Radio Kabul in de jaren dertig. Dat heeft te maken met mijn lichaam. Niet vanwege wat ik gegeten heb maar het signaal van Radio 1 is in deze regio zo zwak dat de minste of geringste verandering in de buurt van het toestel al leidt tot vermindering van de ontvangst. Het volume begint te fluctueren, een ruistoon dringt dwars door de stem van Rob Trip heen en het nieuws begint weg te vallen: Holleeder wordt vandaag.... .... doodgeschoten.... Schiphol.... te gevaarlijk.
Meer hoor ik niet. Er zal wel iets gebeurd zijn, maar wat?
Het Radio 1 Journaal wordt op die manier een soort Denksport-puzzel: vul de ontbrekende woorden in.
Ik ben niet de enige in Rotterdam die daar mee kampt. In de hele stad is de ontvangst beroerd. Ik ken iemand die alleen maar naar Radio 1 via de ether kan luisteren door in de keuken te gaan staan en gelijktijdig de antenne en de verwarmingsbuizen vast te houden. Een enkele beweging en het geluid valt weg.
Die hemeltergend slechte ontvangst is zo sinds het Paarse kabinet een paar jaar geleden besloot de etherfrequenties te herverdelen. Radio 1 kreeg in de voor commerciele stations uiterst aantrekkelijke Randstad een plek die nauwelijks te ontvangen blijkt. Klagers werd indertijd verteld dat ze maar een nieuwe radio moesten kopen. Een goede. Dat heb ik gedaan. Het hielp maar een heel klein beetje.
Het is 2006. Maar iedere ochtend klinkt als 1933.
Posted by fvjole at 08:58 am
10 mei 2006
Hotel
Meer dan een jaar geleden klom ik langs de leuning van een smalle, cirkelende trap naar de zolderverdieping van een oud huis in het centrum van Rotterdam. Buiten sneeuwde het en over de daken lag een witte, sprookjesachtige deken die betoverd leek door het mysterieuze gelige licht van de stadsverlichting.
Op zolder trof ik een werkkamer. Wanden gevuld met cd's en dvd's, een enorme hagelwitte lege werktafel met tekenpennen die in de houding lagen, klaar voor gebruik. Een groot lcd-scherm van een Mac verlichtte zwak de ruimte.
Er werd een spot op me gericht. Ga maar daar tegen de muur staan, luidde de instructie.
De lens van een videocamera stelde zich hoorbaar scherp.
Er werd me een afstandsbediening aangereikt.
"Richt die deze kant op en doe alsof je een tv uitzet," klonk het vanachter de videocamera.
De spot ging uit.
"Dat was het, dank je wel."
En zo zit ik dan ineens getekend in de nieuwe en tevens laatste aflevering van Hotel, de intrigerende animatieserie van Han Hoogerbrugge waar hij allemaal mensen uit zijn eigen internetgeschiedenis in verwerkt waaronder Wim de Bie, Corrie Gerritsma en Marcel Möring.
Posted by fvjole at 09:16 am
08 mei 2006
Camille
Zaterdagavond naar Camille geweest in Brussel. Haar cd Le Fil staat al bijna een jaar in de top 20 van Amazon.fr maar in Nederland - amper 100 kilometer boven de Franse taalgrens - kent vrijwel niemand haar. Behalve dan misschien als zangeres van Nouvelle Vague dat Engelstalige new wave covers brengt als het hilarische Too drunk to fuck of Guns of Brixton. Die onbekendheid is jammer want ze maakt een uniek soort muziek die minstens zo draait om het geluid als om de taal.
De tweeduizend plaatsen in het Cirque Royal waren allemaal bezet en toen ze in een bruidsjurk haar entree maakte leek het of de zaal werd aangezet. Er barstte een enthousiasme los dat bijna twee uur lang onafgebroken zou duren.
Camille is een soort muzikale spring in het veld. Ze rent de zaal in, pakt damestasjes af als ze die nodig heeft om haar lied Le Sac des Filles te illustreren, ze beweegt als een balletdanseres, ze kruipt over het podium, haalt haar twee kleine kinderen de vloer op. En onderwijl maakt ze muziek met letterlijk haar hele lichaam. Ze klapt, ze stampt, ze boert, ze sist, een van haar twee muzikanten gebruikt haar schouderbladen als drumstel en ze begeleidt zichzelf met haar eigen stem door die aan het begin van ieder nummer te samplen.
Nooit eerder ook zag ik dat een nummer op het podium werd uitgevoerd met behulp van een tolk gebarentaal.
Het is - om het oneerbiedig te benoemen - een kruising tussen Nina Hagen en Spinvis.
Haar site met geluidsopnamen van haar nieuwe live cd. En een kort filmpje dat ik zaterdag maakte, al is het niet meer dan schaduw van wat er zich afspeelde.
Posted by fvjole at 09:43 am
