« Trailer voor een boek | Main | Toeval in kwadraat »
11 december 2007
Led Zeppelin Revisited
Ik reed in mijn voor 100 gulden aangeschafte VW Kever naar Ahoy en pikte onderweg twee liftende meisjes op. Ook zij waren onderweg naar het concert. Het was een warme zomerdag, we belandden in een file van concertgangers. Er werd geblowd en op de goedkope cassettespeler speelde de muziek die we zo zouden gaan horen. Een prettig soort opwinding vulde de ruimte. De meisjes droegen dunne India-jurken en giechelden. Het was 1980 maar het leek alsof de jaren zeventig nog niet geëindigd waren.
Hoe heet dat ene nummer ook alweer van ze, vroeg een van de meisjes. Dat zo langzaam begint.
Ik keek haar aan. No Quarter?
Het kwartje viel niet.
Nee, zei ze. Dat is het niet. Ze neuriede wat.
Stairway to Heaven, zei de ander.
Jezus, dacht ik.
Het concert begon te laat, veel te laat. Naar verluidt omdat de band vond dat het publiek in Ahoy niet hard genoeg schreeuwde. Ze kwamen op en speelden Train Kept a Rollin', een nummer van The Yardbirds waar Jimmy Page aanvankelijk in speelde.
Ik maakte foto's en probeerde het voor mij historische moment waar ik zo lang naar uitgekeken had op me in te laten werken. Dit was de band die de beste concerten ter wereld had gegeven. Maar er was iets mis.
Het geluid stierf weg, de oren suisden en Robert Plant zei: "Nou Jimmy, als dit het is om weer op toernee te zijn dan was ik liever thuis gebleven." Led Zeppelin deed zijn reputatie als meest chagrijnige band eer aan. Het werd niets meer die avond.
Vanochtend hoorde ik ze weer op de radio vanwege hun reünie-optreden in Londen. Voor een kaartje werd soms duizenden euro's betaald.
Ik dacht terug aan die mislukte avond in 1980.
Die voelde ineens toch wel goed.
Posted by fvjole at 11 december 2007 09:27
