« oktober 2008 | Main | december 2008 »
29 november 2008
Column uit De Leugen Regeert (klik om te bekijken)
Posted by fvjole at 04:10 pm
27 november 2008
Floorshow
Komende zondag in de Floorshow:
- De nieuwe wethouder van cultuur Rik Grashoff
- Regisseuse Sarah Moeremans over haar voorstelling 'Alleen in je wereld'
- Schrijver Robert Haasnoot over zijn boek Langzame Wals
- Een column door Bram Peper (oud-burgemeester en -minister van Binnenlandse Zaken)
- Frank Taal, beheerder van de kleinste galerie van Rotterdam 'De Aanschouw'
- Beerend Lenstra, directeur van Music Matters
- dichter en dj Ramona Maramis
presentatie: Francisco van Jole, Sophie van der Graaf en Mijke Loeven
muziek: Keimpe de Jong met special guest Ulas Aksunger
Theatercafé Floor (naast de Rotterdamse Schouwburg)
zondag 30 november 2008
16.00 uur
Toegang gratis
Posted by fvjole at 05:36 pm
24 november 2008
Wat spreekt de Sint?
In het AD zag ik vanochtend een foto van de drie prinsesjes Amalia, Alexia en Ariane (het is een Triple A family) die keken naar de intocht van Sinterklaas in Wassenaar. Zouden ze tweetalig opgevoed worden, vroeg ik me ineens af. En wat zeggen ze dan tegen de uit Spanje afkomstige Sinterklaas? Dank u wel of gracias?
Ik moest daar aan denken vanwege een voorval dat ik zelf meemaakte op de kleuterschool. Mijn broer las me indertijd voor uit een stripboek van Jommeke die met zijn kornuiten op avontuur in Spanje verzeild was geraakt. In dat verhaal spraken ze Spaans door overal os aan toe te voegen. Paardos, sterkos, bangos.
Dat was nog eens makkelijk.
Dus toen ik op de kleuterschool, in een klas waar de spanning viel te snijden, door Sinterklaas naar voren werd geroepen, stapte ik enthousiast op hem af met de woorden 'eenos, tweeos, drieos!' Daar zou hij wel blij van worden veronderstelde ik, van aangesproken worden in zijn eigen taal.
De oude man keek me in plaats daarvan verbijsterd aan.
Maar dat was natuurlijk omdat het geen echt Spaans was.
CC foto: j_wijnands
Posted by fvjole at 10:44 am
19 november 2008
Paaldansen voor kinderen
Programmamaakster Ingeborg Beugel maakt een veldtocht door de media met haar tv-serie 'Geloof, seks en (wan)hoop' gemaakt in opdracht van de christelijke omroep IKON. Ze vindt dat kinderen het besef bijgebracht moet worden dat seks meer is dan wat pornofilms laten zien.
Ze lijkt daarin een beetje op Ivan Wolfers, de progressieve arts die in de jaren tachtig kinderboeken over seks schreef en uitlegde hoe leuk dat is. Wolfers deed dat omdat er een taboe rustte op alles wat met seks te maak had, bij Beugel is het juist andersom. Haar pleidooi sluit aan bij de nu populaire opvatting dat de seksuele revolutie helemaal is losgeslagen. Oftewel: het is nooit goed.
De bedoelingen van Beugel lijken goed maar ze worden in de media onderdeel gemaakt van een kruistocht tegen verloedering van de samenleving. Of in ieder geval tegen porno. Of in ieder geval tegen jongeren en porno. Jongeren en seks, het vaste startpunt voor iedereen die wil strijden tegen de al eeuwen durende 'verloedering van de samenleving'.
Ik heb de serie niet gezien maar een van de voorbeelden die vaak genoemd worden om te onderstrepen hoe vreselijk het tegenwoordig wel niet is gesteld met de seksualisering van de kinderen is 'paaldansen voor 7-jarigen'. Dat schijnt te bestaan en steevast reageert iedereen 'geschokt' op deze onthulling.
Het doet me denken aan hoe 'geschokt' ik zelf was toen ik als programmamaker halverwege de jaren tachtig ontdekte dat er cursussen bestonden waar kinderen klaar werden gestoomd voor de Mini Playbackshow van Henny Huisman. Zevenjarigen - het zijn altijd zevenjarigen - zongen gehuld in een soort lingerie en onder de make-up het nummer 'Like a Virgin'. Was dat nou kinderporno of niet?
Die vraag bleek achteraf gezien vele malen absurder dan het verschijnsel Mini Playbackshow.
Later moest ik er nog wel eens terugdenken omdat het me leerde hoe morele verontwaardiging je gemakkelijk op het verkeerde been kunt zetten. Met die Mini Playback cursussen was niets mis, de kinderen hadden gewoon lol. Misschien niet mijn soort lol maar wel gewoon ongecompliceerde lol. Dat is waar een kruistocht van fatsoensrakkers meestal mee begint: met ergernis over de niet gedeelde lol van anderen.
CC foto: R0BS0N
Posted by fvjole at 10:46 am
16 november 2008
Column uit De Leugen Regeert (klik om te bekijken)
Posted by fvjole at 10:15 pm
08 november 2008
Change is coming
Gaat Obama de wereld veranderen? Het is nog een beetje vroeg maar de eerste tekenen zijn er.
Sylvain Ephimenco, columnist bij Trouw en in de media een van de fanatiekste voorvechters van onderscheid tussen allochtonen en autochtonen is al tot bezinning gekomen.
Hij realiseert zich ineens waar al dat geroep om de 'harde aanpak' van Marokkaanse jongens toe zal leiden: 'Problemen die Marokkaanse jongeren in Gouda veroorzaken, wil ik niet relativeren door naar de misstanden te wijzen die autochtone rotjochies in Zeeland op hun conto hebben staan. Maar ik mag me wel afvragen hoe op de moord op postbode Peter Herwegh was gereageerd als deze in Gouda door relcapuchons was gepleegd.'
Voor het eerst in jaren vraagt Ephimenco zich af of het eindeloze gedram op 'harde maatregelen' en 'allochtone jongeren' niet resulteert in een maatschappij die eigenlijk (bijna) niemand wil.
Lees de hele column hier.
Nu Wilders nog.
CC-foto: Oliver Ingrouille
Posted by fvjole at 12:18 pm
05 november 2008
Yes We Can
Het is een dag voor grote woorden.
Vanochtend tijdens het uitverkochte Obama Victory Breakfast in de Rotterdamse Schouwburg vertelde Mavis Albertina dat voor haar vandaag de waterscheiding is opgeheven waarbij huidskleur bepaalt wat je mogelijkheden zijn in de maatschappij.
Bij het ontbijt was champagne maar de echte viering hadden we de avond daarvoor al gehad: de Obama Victory Evening waar gasten en publiek vertelden wat ze van Obama verwachtten. Een zeer gemêleerd publiek: Jong en oud. Zwart en blank. Hoog- en laagopgeleid. Kortom een echt Rotterdams publiek. Compleet met een moslima met hoofddoek die een t-shirt droeg waar met lampjes de naam Obama op schitterde.
Daar in die zaal was het een mini-versie van de One Nation waar Obama voor staat. De afgelopen jaren is het publieke debat in Nederland overheerst door lieden die menen dat een samenleving van verschillende culturen per definitie een drama is, door commentatoren die cynisch doen over begrippen als kosmopolitisme. Dat soort optimistische termen zijn louter fabelpraatjes van de elite, stelden ze.
Obama bewijst hun ongelijk. Het is geen kwestie van elite. Het is geen sprookje. Het is een oprecht en nastrevenswaardig ideaal van heel veel mensen. Van de meeste mensen.
Gospelzangeres Joany Muskiet raakte het publiek met haar persoonlijk relaas over de zege van Obama. Ze vertelde hoe ze als klein kind de beroemde Bergrede van ds Martin Luther King hoorde: I have dream. Hoe hij sprak over zijn droom, zijn ideaal, dat zijn kinderen op een dag niet meer beoordeeld zouden worden op grond van hun huidskleur maar op grond van hun karakter. Die dag is nu aangebroken, zei ze en ze zong "We have overcome" in plaats van "We shall overcome".
De droom is uitgekomen.
Niet omdat het gewoon een onafwendbaar verloop van de geschiedenis is maar omdat we die droom bewust hebben laten uitkomen. We hebben de droom zelf waar gemaakt.
Vergeet dat nooit meer.
CC-foto: tsevis
Posted by fvjole at 11:22 am
04 november 2008
Obama:De Telegraaf vs. Elsevier
Posted by fvjole at 02:08 pm
Big Hit Buda - Elect Obama
Zie hier alle Songs for Obama
Posted by fvjole at 01:07 pm
01 november 2008
Earl Pickens and the Band Named Thunder - Obama Everywhere in Pennsylvania
Posted by fvjole at 11:48 pm
Trots op onbenul
Bert Wagendorp is columnist bij de Volkskrant en naar ik heb begrepen kan hij heel goed over sport schrijven. Ik kan dat zelf niet inschatten want ik heb geen verstand van sport. Ik heb wel een beetje kennis van hedendaagse kunst. Daar schrijft Wagendorp vandaag over. Hij heeft het over Damien Hirst, niet omdat hij geïnteresseerd is in het werk van Damien Hirst of omdat hij er iets interessants over te melden heeft maar omdat iedereen het er over heeft. Dat mag. Columnisten hebben het vaker over zaken waar iedereen het over heeft. Of andersom, dat is de magie van het columnistendom.
En de tentoonstelling For the Love of God (mooie website) is natuurlijk een columnistenmagneet. Het is zelfs onderdeel van het kunstwerk. Al die sensatie om de met diamanten bedekte schedel hoort bij wat Hirst wil overbrengen.
'De schetenkoning' heet de column van Wagendorp en die titel dekt meteen de lading. Volgens Wagendorp is de kunst van Damien Hirst nep en trapt iedereen er in. 'De man kan helemaal niks', schrijft hij. We gaan volgens volkspsycholoog Wagendorp allemaal naar Hirst kijken omdat... ja omdat we nu eenmaal allemaal naar Hirst gaan kijken.
Verder komt hij niet.
Het is de kritiek van iemand die zich verzet tegen wat hij niet kan doorgronden: Ik begrijp het niet, dus het kan ook niks zijn.
Het is kritiek die al zo oud is als de opkomst van Moderne Kunst. "Picasso kan niks," zei mijn vader altijd. "Hij koopt al die handelaren die veel geld voor zijn werk betalen gewoon om. Zo creëert hij een hype."
Kunst als pyramidespel. Zo ziet Wagendorp het ook. Lekker makkelijk.
Het werk van Hirst gaat daar trouwens vaak over. Over zaken die je niet kunt of wilt doorgronden en de angst of ongemakkelijkheid die dat met zich meebrengt. Wagendorp zou daar wat van kunnen opsteken maar dat vergt interesse en die heeft hij niet. Als ik zijn stukjes lees denk ik altijd dat hij alleen maar een typetje wil zijn. Zo'n man die 's ochtends opstaat en dan tegen zichzelf praat: 'En Wagendorp, wat gaan we vandaag doen?'
Ik ga ook naar de schedel van Hirst kijken. Niet omdat iedereen dat doet maar omdat de werken van Hirst een prettige onzekerheid los maken. Ze zijn vaak erg indrukwekkend in verschijning, zoals de gigantische bak met een haai, maar ze roepen ook veel vragen op. Hij dwingt je bij jezelf te rade te gaan. Dat is alleen wel een andere manier van tegen jezelf praten dan Wagendorp 's ochtends tegen de scheerspiegel.
Hirst maakt dat je vragen op jezelf afvuurt. Is dit walgelijk? Mooi? Waarom? Zijn verbeelding tartende werken weten ook een fysieke sensatie los te maken. Zo'n gevoel alsof je op een schommel zit en nog hoger wilt maar tegengehouden wordt door protesterende buikspieren. Zie dat maar eens voor elkaar te krijgen als kunstenaar.
Wagendorp ziet Hirst alleen als zakenman. Dat is Hirst ook, net als U2 of Madonna, de Stones of iedere andere grootheid uit de populaire cultuur. Ik neem aan dat hetzelfde geldt voor veel topsporters. Maar het maakt ze nog niet voor elkaar inwisselbaar en doet niets af aan hun prestaties. Wagendorp begint er over omdat het het enige is waar hij zijn vinger op kan leggen. Hij lijkt er ook nog trots op te zijn.
Ik heb Wagendorp wel eens op de radio in het programma Kunststof geinterviewd horen worden over sport. Daar kon hij gepassioneerd over vertellen, op zo'n manier dat het zelfs voor mij als sportleek interessant werd.
In zijn column over kunst doet hij het tegenovergestelde. Hij heeft het zonder de naam te noemen over Sensation in Londen in 1998, de stad waar hij indertijd gevestigd was als correspondent. Sensation was een van de spectaculairste tentoonstellingen van hedendaagse kunst die ik ooit gezien heb. Een soort Woodstock van de kunst met alle aanstormende talenten verzameld. Volgens Wagendorp was het allemaal niks. Hij beschrijft in ridicule termen werken van Tracey Emin en Chris Ofili maar noemt hun namen niet.
Ik durf te wedden dat hij dat met sport nooit zou doen: geen namen noemen.
Sterker nog, ik durf te beweren dat hij een column als vandaag over kunst niet over sport kan schrijven. Die desinteresse kan hij voor sport gewoonweg niet opbrengen. Hij zou ook een enorme flater slaan want als columnist kun je je zoveel onbenul in een kwaliteitskrant niet permitteren.
Behalve kennelijk als het over kunst gaat.
CC-foto: artolog
Posted by fvjole at 11:13 am
