Niemand die de rol van Twitter in Iran nu nog in twijfel trekt. Natuurlijk, er is veel ruis en het is niet de beste manier om in de diepte geïnformeerd te worden. Als je niet weet wat er in Iran speelt maakt Twitter je niet veel wijzer. Maar Twitter genereert heel sterk betrokkenheid. Het is wat dat betreft in vergelijking met andere media het verschil tussen voor de buis voetbal kijken of in het stadion zitten. Iedereen weet dat je de wedstrijd op tv beter ziet maar in het stadion beter beleeft.
Twitter voegt dat stadiongevoel toe aan internet.

Bij Iran komt nog een ander voordeel van de microberichtendienst naar voren. Omdat het regiem internet zwaar censureert zijn de verbindingen erg traag. Het voordeel van Twitter is dat de kleine berichtjes amper data bevatten, zelfs geen browser nodig hebben en dus relatief snel werken. Het is een soort communicatie-guerrilla: snel, onverwacht en onuitroeibaar.

Dat klinkt nieuw maar het was bij de vorige Iraanse revolutie ook al zo.

Het door de Verenigde Staten gesteunde terreur-regime van de Sjah had in de jaren zeventig de hele progressieve elite van Iran uitgeroeid.
Onderwijl bouwde vanuit Frankrijk een geestelijke met de naam Khomeini een netwerk van sympathisanten op. Daarvoor gebruikte hij een relatief nieuwe techniek. Hij liet zijn preken op cassettebandjes zetten die in Iran - illegaal - werden verspreid.

Toen in 1979 na maandenlange demonstraties uiteindelijk de Perzische luchtmacht zich achter de opstand schaarde en het regime in elkaar stortte, was Khomeini dankzij zijn netwerk van cassettebandjes in staat in het politieke vacuüm de macht te grijpen. Vrijwel niemand had dat verwacht.

De overeenkomst tussen Twitter en cassettebandjes? Goedkoop, snel en veel ruis.

CC-foto: Zoolcar9

In alle commentaren klinkt dan steeds hetzelfde riedeltje dat al zo lang ik me kan herinneren wordt gezegd als uiterst-rechts weer eens een opleving doormaakt. Dat die kiezers serieus genomen moeten worden.

Ik vraag me altijd af hoe je dat moet doen, die kiezers serieus nemen. Zoals je gelovigen serieus moet nemen? Op de een of andere manier lukt me dat slecht. Ik kan alleen vinden dat ze het helemaal zelf moeten weten. Als ze drie keer per dag willen bidden, of hun hoofd richting Mekka buigen omdat ze denken dat er een Opperwezen is dat op dergelijk gedrag zit te wachten dan gaan ze hun gang maar. Maar serieus nemen in de zin van 'goh, daar zit wat in' dat lukt me niet.

Bij uiterst-rechts heb ik datzelfde probleem. Het zijn bijvoorbeeld veelal anti-milieu partijen, zeker de PVV. Ze vinden dat er geen beperkende maatregelen moeten komen om het milieu te beschermen want ze zijn immers voor 'vrijheid'. Moet je dat serieus nemen? Verschil is natuurlijk dat een gelovige er niet meteen op uit is de macht over te nemen. Politieke partijen wel, daar zijn ze voor opgericht.

Afgelopen vrijdag ging de film HOME van Yann Arthus-Bertrand in wereldpremière. Het is een soort kruising tussen Koyaanisqatsi en 'An Inconvenient Truth'. Met adembenemende beelden prent Arthus-Bertrand de boodschap in: als er niet snel wereldwijd actie wordt ondernomen gaat er meer kapot dan ons lief is. Aan het einde laat hij zien hoe dat moet.

De anderhalf uur durende HOME is volkomen legaal compleet op YouTube te bekijken in hoogwaardige beeldkwaliteit. Het afgelopen weekend deden meer dan 500.000 mensen dat.
Bekijk de trailer en kies voor de HD-optie.

Europa kiest tegen milieu, die kop heb ik nergens gezien. Ik vrees dat partijen als de PVV toch niet echt serieus worden genomen, zelfs niet door hun kiezers.

"Wat wil je er voor tekst op laten zetten?" vroeg ik aan Marie-Claire van den Berg toen we op de redactie van Radio Online de uitzending voorbereidden.
Ze keek verstoord op van haar Twitterscherm en dacht even na.
"Iedereen lief doen! Nu!!!"
Ik tikte de tekst in en voegde er haar twitternaam @spotgirl aan toe.
En die staat er nu.
@spotgirl is vermoedelijk de eerste twitternaam op die hele muur. Hier zie je een foto van het spuiten, hier de tekst en hier een deel van de muur dat inmiddels helemaal vol staat met boodschappen.

De muur verdwijnt er niet door maar de boodschap is duidelijk.

Dan heeft de Fransman Jerome Choain (geboren in het vrijheidsjaar 1968) het beter begrepen en in ieder geval creatiever aangepakt. In onderstaande clip bezingt hij zowel de kritiek als de lof op Twitter op de muziek van Brel en Lennon. En maakt je en passant ook nog eens vrolijk.

Twitter songs from jcfrog on Vimeo.

Morgen - zondag 15 maart - in de Floorshow:

Architect Adriaan Geuze is wereldberoemd en heeft onder meer van de stad New York opdracht gekregen een heel eiland te renoveren. In Rotterdam is hij vooral bekend van het Schouwburgplein, een ontwerp dat internationaal furore maakt maar tegelijkertijd heel omstreden is, bijvoorbeeld vanwege de grote hoeveelheid mensen die op het gladde oppervlak ten val komen. De stad heeft hem gevraagd het plein opnieuw in te richten. Wat gaat hij doen?

De stem van mijn moeder is de nieuwe roman van schrijver Abdelkader Benali. Een jongen uit een Marokkaans migrantengezin heeft zich opgewerkt tot fotograaf van de culturele elite. Hij heeft jarenlang amper contact met zijn familie tot zijn vader hem belt en vertelt dat moeder ernstig ziek is. Ze wil nog een keer het fotoalbum van de familie zien. De fotograaf realiseert zich dat dit zijn kans is het verleden te herwinnen en zijn moeder te genezen.

DJ Ronald Molendijk komt vertellen over zijn nieuwe cd die hij maakte met Candy Dulfer.

Carrie leest een column voor over de nieuwe burgemeester.

Jana Beranova is benoemd tot stadsdichter en draagt werk voor.

Trompettist Maite Hontelé is gepassioneerd van Latin-muziek. En met succes. Haar nieuwe cd wordt ook in Colombia uitgebracht.

Cafe Restaurant Floor (naast de Schouwburg)
zondag 15 maart, 16:00 (entree gratis)
presentatie: Dieuwertje Blok, Sophie van der Graaf en Francisco van Jole

CC foto: Roryrory

Op Twitter barstte het gekwetter los. Ik begon na het intikken van ISS in de zoekfunctie van Twitter specialisten te volgen die live informatie doorgaven. Iemand postte een link waar live meegeluisterd kan worden met de communicatie tussen NASA en astronauten. Het was doodstil. De astronauten zaten inmiddels in de evacuatiecapsule. Die zou pas gelanceerd worden als het brokstuk daadwerkelijk het station raakte.

Nog drie minuten te gaan voor mogelijke impact, zei iemand.
NASA wenste de astronauten al het beste.
Even klonk er wat heen-en-weer gepraat uit de boxen.
Op een live kaartje was te zien dat het ruimtestation zich boven het zuiden van de Atlantische Oceaan bevond.
Dit was onwerkelijk.
Op Twitter was te lezen hoe mensen via Google Earth speurden naar wat het brok ruimteafval kon zijn.
Een minuut nog.

En dan? Zouden ze het redden met de capsule?

Toen werd de melding All Clear gegeven. Op Twitter steeg gejuich op, voor zo ver dat kan via toetsenborden. Het was voorbij. In amper vijf minuten.

De sensatie van live nieuws volgen via Twitter is inmiddels geen nieuws meer. Maar dit leek toch meer op science-fiction.

foto: NASA

Het Holland Festival dat voor miljoenen gesubsidieerd wordt blijkt bij een gewild concert eerst alle kaartjes in eigen kring te verdelen en wat over is aan de VPRO te verkopen die er nieuwe leden mee werft. Gewone burgers hebben daardoor geen schijn van kans. Kan dat zo maar?

In juni treedt als onderdeel van het Holland Festival de band Antony & the Johnsons op samen met het Metropole Orkest. Het is onderdeel van een - uitverkochte - wereldtoernee waarbij regelmatig met lokale orkesten wordt samengewerkt.
Ik ben zelf nogal fan van Antony & the Johnsons. Toen het muziekblad Wah-Wah me vroeg een stuk te schrijven over het beste album aller tijden koos ik I am a bird now.

Begin dit jaar werd het optreden van Antony in het Amsterdamse Carre aangekondigd. De start van de verkoop zette ik meteen in de agenda en die dag, 3 maart, om 12:00 uur stipt zat ik klaar bij de computer om de website te reloaden. Op de seconde dat de nieuwe website met alle kaartjes online ging begon ik te klikken maar helaas het bleek niet mogelijk voor Antony online tickets te kopen. Ik greep de telefoon en belde als een bezetene, met 2 lijnen op redial. Voortdurend klonk de in gesprek toon. Via sms en twitter hoorde ik van vrienden hetzelfde verhaal. Na tien minuten meldde iemand die er door was gekomen dat alles al was uitverkocht. Ik bleef nog proberen maar de cassière die ik uiteindelijk aan de lijn kreeg, bevestigde het slechte nieuws alleen maar. "Nee, het spijt me. Alles is uitverkocht."

Hanneke Groenteman had dezelfde ervaring. Ze kwam er achter dat alles binnen 4 minuten al was uitverkocht: "Hoe kan het bestaan dat gecommuniceerd wordt dat de kaartverkoop om 12 uur start op 3 maart en dat dan METEEN al alle kaarten zijn uitverkocht? Aan wie? Wanneer? Hoe? Wat heb ik over het hoofd gezien?"

Wat bleek? Donateurs van het festival, types die na betaling van 45 euro of meer door de organisatie Cultuurminnaars worden genoemd, kregen voorrang en hadden al dagen eerder kaartjes kunnen kopen. Ik was redelijk ontdaan door die voorkeursbehandeling maar beschouwde het als pech.

Tot vanmiddag via Twitter het volgende bericht werd verspreid door 3voor12, de muziekafdeling van de VPRO: "Ja, het is echt waar: 3VOOR12 heeft de laatste 400 kaarten voor het concert van Antony & The Johnson met het Metropole Orkest op 22 juni in Amsterdam. En iedereen die nu lid wordt van de VPRO kan er maximaal twee kopen en krijgt nog 6,80 korting ook nog."

400 kaarten. Dat is bijna dertig (30!) procent van de in totaal 1400 beschikbare plaatsen. Geen wonder dat het concert binnen 4 minuten was uitverkocht. Er waren gewoon helemaal geen kaarten beschikbaar voor de verkoop aan het gewone publiek. Want ook de sponsors moesten bediend worden valt te lezen op de discussiefora van gewone fans: "Degene met wie ik ga was het niet gelukt maar die support met zijn bedrijf wel het festival (hij is zelf eigenaar van het bedrijf) maar door administratieve fouten was het niet goed verwerkt allemaal en was hij nog niet als dusdanig ingeschreven. Drie mailtjes hierover bleek voldoende om 2 kaarten uit de hoge hoed te toveren."

Ik vroeg wat op Twitter rond en trof meteen al VPRO-leden die door hun eigen omroep buiten spel waren gezet. Ze kunnen alleen nog naar Antony als ze iemand lid maken. Tenminste dat mogen ze hopen want de kaarten worden 'gewoon' verdeeld en op=op. De meesten waren zo verbolgen dat ze aankondigden hun lidmaatschap op te zeggen.

Of het slim is van de VPRO om muziekfans zo te behandelen moeten ze zelf maar uitzoeken maar ik vind het toch wel heel erg raar om niet te zeggen schandalig dat het Holland Festival eerst het concert van Antony kaapt en vervolgens zo met de kaartjes omspringt. De organisatie die officieel tot doel heeft cultuur te verbreiden zet zo de minnaars van de Antony-muziek buiten spel.

Gelukkig had ik al eerder tickets weten te bemachtigen voor het - echt uitverkochte - concert dat Antony - zonder orkest - geeft in Eindhoven. De kaartjes daarvoor zijn trouwens duurder dan die van Carre. Er zit in tegenstelling tot de plaatsen van het Holland Festival vermoedelijk geen subsidie op. En ze waren gewoon eerlijk te koop.

Twee keer mail over een persbericht ontvangen, met als subject verschillende getallen. In het tweede bericht stond alleen deze mededeling:

Het is stom, maar bij de vorige mail zijn we vergeten het persbericht te voegen. Vandaar helaas nog een bericht, nu met bijlage en excuses voor de overlast.

Quizvraag: welk getal staat er in het persbericht van de tweede mail?

Antwoord

Een derde mail durfden ze kennelijk niet meer aan.